Στο Μυαλό της Θεότητας

Έξω απ’ το παράθυρο ο κόσμος τρέχει. Όχι όπως παλιά, βέβαια, αλλά σίγουρα τρέχει πιο γρήγορα από μένα που είμαι από μέσα. Βλέπω όλα αυτά τ’ αυτοκίνητα κι αναρωτιέμαι που να πηγαίνουν όλοι αυτοί.  World outside my window - Nick Helbig * Φαντάζομαι πως άλλοι επιστρέφουν από τις δουλειές τους ή από τα τελευταία ψώνια της ημέρας και της εβδομάδα. Άλλοι πάλι μπορεί να επιστρέφουν από τον απογευματινό καφέ τους ή να πηγαίνουν για καφέ. Ή να επισκέπτονται κάποιο συγγενή ή φίλο. Κάποτε το έκανα κι εγώ με μια κάποια συχνότητα. Υπάρχουν κι οι άλλοι που τώρα θα ετοιμάζονται   για τη βραδινή τους έξοδο. Αυτούς κάποιες φορές τους ζηλεύω πιο πολύ! Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άλλα άτομα που να κοιτάζουν τον κόσμο πίσω από ένα τζάμι. Τι να σκέφτονται άραγε; Κάνουν όνειρα ή αναπολούν μια ζωή που πέρασε κι ίσως να μην γυρίσει ποτέ; Άραγε κοιτάει πια κανείς έξω απ’ το παράθυρο; Θαυμάζει κάποιος την όποια ομορφιά μπορεί να βρει και νευριάζει με την όποια παραφωνία χαλάει το ...

Λάθη κάνουν όλοι άλλοι λίγα κι άλλοι πολλά σφάλματα μεγάλα και σφάλματα μικρά. Το λάθος σου άμα μάθεις ώριμος γίνεσαι θαρρώ γι’ αυτό καμιά φορά τα λάθη είναι για καλό. Μα σαν το σφάλμα ξανακάμεις ανόητος φαντάζεις και χάνεις τον δικό σου τον καιρό. Κάποια λάθη δύσκολο να μην τα ξανακάνεις μόνο προσοχή να δώσεις τους αγαπημένους σου να μην πληγώσεις. Κράτα όμως και μια συγνώμη αν το λάθος κάποιους άλλους επηρεάσει και φρόντισε να το διορθώσεις αν κι όσο ακόμα θα μπορείς. Όλοι κάνουν σφάλματα στο σχολείο, στην αγάπη, στη δουλειά αυτό να το θυμάσαι όταν κι εσύ σαν άνθρωπος το λάθος σου θα κάνεις. Είτε μεγάλος είσαι ή μικρός απ’ το λάθος σου πολλά μπορείς να μάθεις αυτό κράτα κατά νου.    φωτογραφία από jerremyperson.com

Χειμώνας βαρύς στην ψυχή είχε έρθει σκοτάδι πυκνό στου μυαλού τα σοκάκια σαν πέπλο είχε πέσει. Παγωνιά πολύ και αέρας τη βροχή δεν αφήναν την ψυχή να γιατρέψει. Στου παρελθόντος τα παγωμένα νερά απεγνωσμένες βουτιές προσπαθεί τη δύναμη πάλι για να βρει. Ένα πράγμα όμως βρίσκει ξανά και ξανά ενός φθινοπώρου την μελαγχολική ζωγραφιά. φωτογραφία από biggerthanme.com Δέντρα γυμνά, έρημοι οι δρόμοι κι όμως κάπου εκεί ένα φως δυναμώνει. Κάπου στο βάθος να χαράζει αρχίζει και προσευχές στο Θεό χαρίζει μια άνοιξη επιτέλους ν’ ανθίσει χρώματα, μελωδίες κι αρώματα την ψυχή για να γεμίσει. Κι όταν επιτέλους καλοκαίρι θα γίνει κι η χαρά στο μυαλό και την καρδιά θα σκορπίσει θα γίνει η δύναμη θάλασσα την αμφιβολία θα πνίξει. Εκεί στη ζεστή την αμμουδιά η ελπίδα θα γεννηθεί ξανά!   από σελίδα f b : Όμορφες εικόνες που μας χαλαρώνουν & μας ταξιδεύουν

Σκέψεις σκόρπιες, ανακατεμένες απ’ το βοριά παρασυρμένες στο κύμα αφημένες. Σε τάξη δεν μπαίνουν οι σκέψεις μπερδεμένες φαντάζουν οι λέξεις. Ιδέες που έχουν στερέψει τη φαντασία έχουν διαψεύσει. Το μυαλό πασχίζει τις σκέψεις σε τάξη να βάλει ποτάμι στο χαρτί να χυθεί το μελάνι.     Η φ ωτό από σελίδα στο fb: Όμορφες εικόνες που μας χαλαρώνουν και μας ταξιδεύουν