Στο Μυαλό της Θεότητας

Πόσο θα 'θελα να ήμουν τώρα σε μια παραλία. Σε μια ξαπλώστρα να αγναντεύω το απέραντο γαλάζιο και να χαλαρώνω στην ξαπλώστρα με ένα ωραίο βιβλίο. Να κάνω τις βουτιές μου κάθε τόσο για να δροσίζομαι και να μη με νοιάζει τι ώρα πρέπει να επιστρέψω αφού θα μπορούσα να φάω στην επιστροφή σ' ένα ταβερνάκι δίπλα στην παραλία. Πόσο θα 'θελα να ήμουν σ' ένα νησί.  Ή ακόμα καλλίτερα πόσο θα ήθελα να είμαι σε μία κρουαζιέρα!! Και μετά σε ένα νησί!!! Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να κάνω τρεις μήνες διακοπές και να γύριζα όλη την Ελλάδα! Πόσο θα' θελα να είχα σπίτι σε χωρίο ή εξοχικό. Πόσο θα 'θελα να ζούσα, έστω και για λίγο, στην επαρχία. Εκεί που η ζωή είναι πιο ήρεμη, ώστε να μην έχω άγχος για τα πάντα. Πόσο θα 'θελα με την παρέα μου να πηγαίναμε κάθε τόσο σε ταβερνάκια, μπαράκια, κλαμπάκια, θέατρο και σινεμά. Πόσο θα 'θελα κάθε τόσο να έφτιαχνα το νύχι και ν' αγόραζα ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, περιοδικά. Να ξόδευα γενικά χωρίς να το σκεφτόμ...

Ωραία που 'ναι η Κυριακή!!! Κάθομαι στο μπαλκόνι, δροσίζομαι, ρεμβάζω και γράφω, γράφω, γράφω... Αν εξαιρέσει κανείς τα όλο και περισσότερα αυτοκίνητα όσο πλησιάζει μεσημέρι που περνάνε απ' τον κεντρικό δρόμο μπροστά απ' τον κήπο και το μπαλκόνι μου, έχω την αίσθηση πως βρίσκομαι σε διακοπές. Μου θυμίζει η μέρα τις διακοπές που είχα κάνει κάποτε στην Πάρο. Πιο πολύ όμως μου θυμίζει την Τήνο. Την Τήνο τη θυμάμαι κάθε χρόνο. Και πως να μην τη θυμάμαι κάθε χρόνο, αφού κάθε χρόνο έστω κι αυθημερόν πηγαίναμε λόγω τάματος. Τα τελευταία όμως επτά με οκτώ χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να πάμε. Τη βλέπω στον ύπνο μου, τη βλέπω στον ξύπνιο μου, μου τη θυμίζουν οι καλοκαιρινές μέρες αλλά ακόμα δεν έχουμε καταφέρει. Παρακαλώ την Παναγία να με αξίωση, αφού έχουμε και τα τάματα, αλλά δε γίνεται τίποτα. Καμιά φορά νοιώθω πως ο Θεός όταν του μιλάω δε με ακούει. Λογικό ίσως, αφού πλέον το κάνω όλο και πιο σπάνια. Ξέρω πως ο Θεός (ή για όποιον θέλει το σύμπαν όπως έγραψα στο πρώτο ...