Στο Μυαλό της Θεότητας

από thegreeknewz.blogspot.com Απίστευτο κι όμως αληθινό!!! Για πρώτη φορά η πλειοψηφία των Ελλήνων κατάφερε να δει Ζωντανά τα Oscars!!! Το "τιτιβίζον μέσο" βούιζε για ώρες απ' τα σχετικά με την βραδιά τιτιβίσματα!!! Όπως καταλαβαίνεται μου είναι δύσκολο να μην το σχολιάσω! Εγώ από σχετικά μικρή ηλικία είχα πει πως δε μ' ενδιαφέρει τόσο να τα δω απ' την τηλεόραση όσο να βρεθώ κάποτε κι εγώ στο κόκκινο χαλί και να με ρωτάνε ποιανού σχεδιαστή είναι η τουαλέτα που φοράω κι εγώ υπερήφανη να λέω το όνομα κάποιου Έλληνα! Βέβαια, ποτέ δεν ήθελα να γίνω ηθοποιός, οπότε δεν ξέρω πως θα το κατάφερνα αυτό, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία, γιατί μεγάλωσα και κατέβηκα απ' το σύννεφο (από το συγκεκριμένο που είχε κόκκινο χαλί)!   Παρά το όνειρό λοιπόν το απατηλό, αποφάσισα να τα δω κι εγώ μιας κι είχα καλή παρέα (αν και μέσω ίντερνετ επειδή δεν το είχαμε σχεδιάσει, οπότε βολευτήκαμε έτσι) κι αφού η σημερινή θα ήταν αργία  (μα κι αυτοί οι άνθρωποι Κυριακάτικα κά...

Οι δύο τελευταίες μέρες, αν και τέλος Φλεβάρη, υπήρξαν ηλιόλουστες και ζεστές! Σχεδόν ανοιξιάτικες! Ήταν μέρες που δε σε άφηναν να μείνεις κλεισμένος σπίτι! Οι πιο τυχεροί σε κάποια παραλιακά μαγαζιά είτε έπιναν το καφεδάκι τους είτε έτρωγαν το φαγάκι τους!  Εγώ από τους λιγότερο τυχερούς βγήκα για μια βόλτα στη γειτονιά! Το καλό είναι πως μένω αρκετά ψηλά κι έτσι από κάποια σημεία της διαδρομής είχα θέα τη θάλασσα! Και τι υπέροχη που ήταν κάτω απ' τον ζεστό για την εποχή ήλιο!!! Στενοχωρήθηκα γιατί η φωτογραφική μου μάλλον μας αφήνει και δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφίες και να μοιραστώ μαζί σας τη θέα! Χθες όμως θυμήθηκα πως παλιότερα κι από ένα πολύ ψηλότερο σημείο - στο τέρμα της πόλης στο βουνό - είχα βγάλει αρκετές! Είναι βέβαια περισσότερο ανοιξιάτικες αλλά και η θέα είναι υπέροχη και κοντά σ' αυτό που έβλεπα προχθές!!! 

Ένα λάθος απ' αυτά που κάνει ο εφηβικός ενθουσιασμός, ένας ανεκπλήρωτος έρωτας με πολλά σημάδια που μόνο τ' αντίθετο υπονοούν. Χρόνια που πέρασαν με σκέψεις κι ελπίδες χαμένες συντροφιά στις μοναχικές ημέρες.  Βάλσαμο και δηλητήριο κάθε δάκρυ σου βροχή. Θρηνεί αυτό που δεν ήτανε ποτέ δικό σου. Το φιλί που έμεινε μετέωρο, το τυχαίο άγγιγμα που ξέφτισε. from rybakow.com Σκιά που κρύβεται καλά στις σκοτεινές γωνίες του μυαλού και σ' αφήνει να νομίζεις πως προχώρησες. Κι όμως είναι πάντα εκεί και στο θυμίζει σε κάθε ρωγμή, σε κάθε λύγισμα, σε κάθε απογοήτευση. Μια φωτογραφία που κάποτε έσφυζε από ζωή. Τώρα κοιτάς και δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο εκείνο. Μια εικόνα του μυαλού που σιγά σιγά ξεθωριάζει. Ένα βλέμμα κι ένα συναίσθημα που πάλευες για καιρό να κρατήσεις και μετά πάλευες για να ξεχάσεις. Και τώρα, δεκαέξι χρόνια μετά, το κενό που αφήνει το όνειρο, με το οποίο σε αποχαιρετά, καθώς ξεθωριάζει και σβήνει αργά είναι μεγάλο κι εκκωφαντικό. fro...

Αυτή η δημοσίευση προέκυψε μετά από συζητήσεις που είχα σχετικά με δύο προηγούμενες δημοσιεύσεις. Δημιούργησαν, λοιπόν, την ανάγκη να αποσαφηνιστούν κάποια πράγματα, μήπως τυχών έχουν κι άλλοι ίδιες ενστάσεις ή απορίες. Το γεγονός ότι έγιναν και οι δύο συζητήσεις με σκορπιούς θα μείνει ασχολίαστο και θα θεωρηθεί τυχαίο!! Διευκρίνιση 1η - Δημοσίευση 3ης Φεβρουαρίου: το συγκεκριμένο κείμενο ξαναλέω πως προέκυψε από συζητήσεις περί έρωτα και σχέσεων στο τιτιβίζον μέσο. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ πως πρέπει να αφήσουμε ανεξέλεγκτο το συναίσθημα σε βάρος της λογικής, αλλά ούτε το αντίθετο. Γενικώς, είμαι κατά των υπερβολών και κλίσεων προς τα άκρα, γιατί θεωρώ πως τα άκρα είναι επικίνδυνα. Διευκρίνιση 2η - Δημοσίευση 16ης Ιουλίου 2011: η προσέγγιση έγινε με πολύ χιούμορ. Αντικατοπτρίζει προσωπικές απόψεις ή εμπειρίες και δεν συνδέεται με τις απόψεις τις επίσημης αστρολογίας (αν και θα βρείτε κοινά σημεία). Νομίζω αυτά είχα να πω. Αν προκύψει κάτι άλλο θα επανέλθω εννοείται να τ...

Είναι κάποια βράδια, συνήθως Σαββατόβραδα, που αναρωτιέσαι πως είναι η ζωή εκεί έξω, έξω απ αυτούς τους τοίχους.  Νοιώθεις πως η ζωή τρέχει εκεί έξω και όλοι εκτός από σένα τρέχουν μαζί της! Τρέχει και σε προσπερνά. Το καταλαβαίνεις από τους ήχους του δρόμου που καταφέρνουν να τρυπώσουν στο κάστρο σου όταν έχει απόλυτη ησυχία. Αλλά ακόμα κι αν δεν ακούγεται τίποτε, είναι κάποια βράδια που το νοιώθεις. Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν θα ήθελες να είσαι εκεί μ' όλους τους άλλους, γνωστούς και άγνωστους "ή μήπως είναι καλύτερα εδώ"; Κι αναρωτιέσαι, γιατί κάποια βράδια ξέρεις πως πεθαίνεις να γίνεις ένα μ' αυτήν την τρέλα και άλλα λες "τί κάνω εγώ εδώ μ' όλους αυτούς" και νοιώθεις ξένη. Νοιώθεις μόνη μέσα σε τόσο κόσμο.  Είναι κάποια βράδια που σου λείπουν κάποια περασμένα βράδια. Κι είναι κάποια πρωινά που σου λείπουν επίσης, όπως και κάποια απογεύματα κι αναρωτιέσαι αν θα τα ξαναζήσεις. Είναι κι ολόκληρες εποχές, όπως τα καλοκαίρια που λ...

... εκ του Λογική κι Ευαισθησία! Για άλλη μια φορά η συζητήσεις στο γνωστό "τιτιβίζον μέσο" έγινε η αφορμή για ένα κείμενο σ' αυτό το ιστολόγιο. Εδώ κι αρκετές μέρες έχουν ενταθεί οι συζητήσεις περί σχέσεων. Μέχρι και hastag δημιουργήθηκε για να εξηγήσουν τα τουιτόπαιδα τι συμβαίνει και οι σχέσεις χαλάνε! Είδαμε και μάθαμε πολλά ενδιαφέροντα! Αυτό όμως που με κάνει να γράψω είναι ένα σημερινό τιτίβισμα μιας φίλης.  Όλες αυτές τις μέρες παρατηρώ από μέρους των γυναικών μια τεράστια απογοήτευση σχετική με τον έρωτα ως συναίσθημα. Είναι τόσο μεγάλη που φτάνει στην απαξίωση του ίδιου αλλά και τις γυναικείας φύσης. Μου φαίνεται πάντα πολύ περίεργο να ακούω γυναίκες να αφορίζουν τον έρωτα κι ότι συναίσθημα αυτός περιλαμβάνει. Επίσης, μου φαίνεται αδιανόητο μια γυναίκα ή κοπέλα να μην πιστεύει ή να θέλει να πάψει να πιστεύει στον έρωτα και το συναίσθημα.  Εντάξει... το ξέρω πως μπορεί να πληγώθηκαν πρόσφατα ή να έχουν μια σειρά από αισθηματικές απογοητεύσεις, ...

Από το ράδιο ακούγεται το "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα’ αγόρι μου" ερμηνευμένο εξαιρετικά απ' τη Μαρινέλλα και σκέφτομαι πόσο ωραία τραγούδια γράφονταν παλιά...Γιατί το χάσαμε αυτό; Γιατί πλέον δε γράφονται τόσο όμορφα και γλυκά τραγούδια με όμορφες, απλές και καθημερινές εικόνες; Δε γράφονται πλέον τραγούδια βαθιά ερωτικά. Δε γράφονται εμπνευσμένα τραγούδια απ' τη ζωή και τις δυσκολίες ή τις ομορφιές της. Δε γράφονται πλέον τραγούδια εμπνευσμένα από βραχιόλια, από τον τρόπο που λικνίζεται μια γυναίκα όταν περπατάει ή χορεύει, ή απλά από τη θέα ενός λουλουδιού! Γιατί έχουμε καταντήσει τόσο πεζοί, τόσο βαρετοί που αναμασάμε τα ίδια κι έχουμε ρουτινιάσει ακόμα και στη μουσική και το στίχο; Που ακριβώς χάσαμε το παιχνίδι και το μέτρο και γίναμε τόσο χυδαίοι και ξεδιάντροποι ακόμα και μέσα απ' τα τραγούδια; Τί ήταν αυτό που έκανε τους παλιούς δημιουργούς να βγάζουν άσματα; Η ευμάρεια κι η καλοπέραση μας κάνουν μαλθακούς και κενούς συναισθημάτ...