Στο Μυαλό της Θεότητας

Θάλασσα. Πόσα τραγούδια και ποιήματα, πόσα κείμενα έχουν γραφτεί και πόσοι πίνακες έχουν δημιουργηθεί γι’ αυτό το θαυμάσιο έργο της φύσης! Έχει πολλές φορές ταυτιστεί με τη γυναίκα και τη γυναικεία φύση, δίκαια ίσως αφού μπορεί να είναι σαγηνευτικά άγρια,   μαγικά και ύπουλα, πότε πότε, ήρεμη και να φέρει μέσα της ζωή. Σε όλες τις εκφάνσεις της πάντως παραμένει υπέροχη. φωτογραφία από μια απ' τις αγαπημένες μου παραλίες Η σχέση μου με τη θάλασσα θα έλεγα πως είναι σχέση ψυχής. Ξεκίνησε ο δεσμός μας απ’ όταν ήμουν μωρό παιδί, που δειλά δειλά μου βουτούσε ο παππούς τα πατουσάκια μου στα ρηχά νερά της. Δεν τη θυμάμαι αυτή την πρώτη αίσθηση αλλά πρέπει να με ξελόγιασε, όπως ακόμα το κάνει την πρώτη μέρα κάθε καλοκαιριού που ξεκινάνε τα μπάνια μου. Καθώς μεγάλωνα, κι ο όποιος φόβος μου για ‘κείνη υποχωρούσε, το δέσιμό μας γινόταν και πιο δυνατό. Έμενα με τις ώρες μέσα στην αγκαλιά της και δεν ήθελα ποτέ να βγω. Τα χρώματά της με ξετρέλαιναν. Ακόμα το κάνουν, ειδικά τα α...

Μια εβδομάδα και κάτι απομένει για να τελειώσει αυτός που παραδοσιακά θεωρείται ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού, ο Αύγουστος. Ο μήνας αυτός για μένα πάντα ήταν περίεργος αλλά πάντα αγαπημένος με αρκετή δόση μελαγχολίας μα και προσμονής. Παρόλα αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά είναι και διαφορετικός – σα να κάνει κύκλους – ανά περιόδους στη ζωή μου. από dailypainters.com από nilssonstudio.com Όταν ήμουν πολύ μικρή, δημοτικό, ήταν ο χειρότερός μου μήνας κυρίως μετά την πρώτη εβδομάδα. Βασανιστικά βαρετός αφού είναι γνωστό πως όταν είσαι τόσο μικρός ο χρόνος περνά υπερβολικά αργά, ειδικά τις χρονιές που δεν πηγαίναμε κάπου διακοπές – κι ήταν κι αρκετές, δυστυχώς – ελλείψη εξοχικού. Τουλάχιστον κάναμε πολλά μπάνια τότε! Πρέπει να έκανα τουλάχιστον ενενήντα το χρόνο! Έκανα αμάν να έρθει ο Σεπτέμβρης, ν’ αρχίσουν τα σχολεία για να έχω κι εγώ κάτι να κάνω. Μεγαλώνοντας έχω την αίσθηση ότι κάπως μετριάστηκε όλο αυτό. Ίσως επειδή μεγάλωνα κι έβρισκα πράγματα να κάνω και μόνη μο...

Άλλη μια μέρα που χάσαμε το μπάνιο μας για δουλειές που δεν μπορούν να γίνουν άλλη ώρα ή μέρα. Αποκαμωμένη πέφτω στο κρεβάτι για ταβανοθεραπεία. Και τι δε θα ‘δινα να ήμουν κάπου αλλού αυτή τη στιγμή… Αυτές τις μέρες… Αν είχα τη δυνατότητα… Μόνο να την είχα. Έστω και για μια βδομάδα…   Θα μπορούσα να την περάσω με τη φίλη μου τη Μαρία, τη μυκονιάτισσα. Χρόνια τώρα με παρακαλάει να πάω στο πατρικό μαζί της κάποιο καλοκαίρι, να μου δείξει το νησί, μέρη που δεν ξέρουν οι τουρίστες, να πάμε για μπάνιο σε γνωστές κι άγνωστες παραλίες και να διασκεδάζουμε μαζί τα βράδια στη Χώρα και όχι μόνο. Να δω επιτέλους τι είναι αυτή η Μύκονος που όλοι λυσσάνε, γιατί δυο φορές που έχω πάει ή περάσει ήταν για λίγες ώρες και συνήθως πρωϊνές…  Θα μπορούσα βέβαια να πάω κάπου και με την άλλη Μαρία. Θα μπορούσαμε να πάμε στη Αίγινα. Θα μέναμε σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο ενός γνωστού μου. Και θα γυρίζαμε και το νησί, να δούμε και το ναό της Αφαίας Αθηνάς και να κάνουμε μπάνιο σε όποι...

Είναι Παρασκευή πρωί κι έχω ξυπνήσει απ’ τις 5. Για να λέμε και την αλήθεια ζήτημα είναι να κοιμήθηκα κανένα διωράκι από την προσμονή. Πραγματικά δεν το πιστεύω! Κρουαζιέρα όπως παλιά: η μαμά, η κουμπάρα μου κι εγώ και μάλιστα τσάμπα!!! Τι τύχη να έχεις κάποιον που δουλεύει σε ναυτιλιακή που ασχολείται με κρουαζίερες! Απ’ την αγωνία μου φοβάμαι μήπως ξεχάσω τίποτα απ’ αυτά που αφήνεις για την τελευταία στιγμή, όπως τα εισιτήρια ας πούμε.  Όσο ετοιμάζομαι σκέφτομαι πως η θεία μου θα μας έχει στείλει καλούδια πάλι στην καμπίνα για το «καλό ταξίδι». Αναρωτιέμαι, πως θα είναι το πλοίο αυτή τη φορά. Θα μπορούσε να είναι εκείνο που είχαμε πάει την επταήμερη, γιατί απ’ ότι ξέρω εκείνο το κρουαζιερόπλοιο αναλάμβανε τις πολυήμερες κρουαζιέρες. Άραγε θα είναι το ίδιο πλήρωμα ή μετά από τόσα χρόνια θα έχει αλλάξει; Αν ναι, το δεκαήμερο ταξίδι θα είναι εγγυημένα καλό!!!  Στο δρόμο για τον Πειραιά η θεία μου με τη μητέρα μου μιλάνε, αλλά δεν ακούω τι λένε! Ονειρεύομαι τις εκδρομέ...