Στο Μυαλό της Θεότητας

Με το που ξύπνησα σήμερα το πρωί το μυαλό μου γύριζε στο μέλλον που έχω και στις επιλογές μου, άνεργη γαρ. Με γρήγορους αλλά όχι τόσο περίεργους συνειρμούς, όπως συνηθίζω, η σκέψη μου κύλησε στην επιθυμία ενός φίλου να γίνει φυσιοθεραπευτής και να μάθει και ρεφλεξολογία. Επιθυμία που είχε εκφράσει αρκετές φορές κατά το παρελθόν.  Το πρόβλημα, όμως, του φίλου αυτού ήταν η ηλικί α. Ό τι, δηλαδή, θα τον κορόιδευαν που πάει σε τέτοια ηλικία να μάθει τέχνη. Αν ενθυμούμαι καλώς, έχει ήδη τελειώσει ένα ΙΕΚ και δεν είναι και κανένας γέρος δεδομένου ότι τώρα είναι 33 και την σκέψη την είχε τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν. Η σκέψη μου κύλησε ακόμα πιο πέρα στην κολλητή μου (λίγο πιο μεγάλη σε ηλικία) που έχει κι αυτή τελειώσει ΙΕΚ και σε μια αντίστοιχη συζήτηση που είχαμε μου πέταξε την ατάκα "κάθε πράγμα στον καιρό του". Χμμμ... Το μυαλό μου λοιπόν έτρεξε και σε έναν άλλο γνωστό μου. Αυτός είχε βγάλει ΙΕΚ για εκπαιδευτής οδηγών και δούλευε ήδη κανονικά. Το παιδί αυτό όμως είναι ...

    Χθες όλο το πρωί το πέρασα με την κόρη μιας φίλης. Διαβάσαμε, παίξαμε γκρινιάρη και φιδάκι και φυσικά ζωγραφίσαμε! Όσην ώρα την παρακολουθούσα να ζωγραφίζει άρχισαν να ξυπνούν αναμνήσεις απ' την παιδική μου ηλικία που σχεδόν είχαν σβήσει.  από το jenny.gr    Θυμήθηκα τότε που προσπαθούσα κι εγώ να ζωγραφίσω. Και λέω προσπαθούσα γιατί δεν ήμουν ποτέ πολύ καλή σε αυτό! Θυμήθηκα λεπτομέρειες όπως τα μπλοκ που χρησιμοποιούσα ή τα βιβλία με τα σκίτσα που ζωγραφίζεις κι ήταν τ' αγαπημένα μου. Συγκεκριμένα τρελαινόμουν για ένα βιβλίο ζωγραφικής που μου είχαν φέρει από την Αμερική οι θείοι μου μαζί με ένα τεράστιο κουτί με κηρομπογιες. Τις κηρομπογιές αυτές τις λάτρεψα γιατί όχι μόνο δεν τις είχε κανείς άλλος, αλλά κυρίως γιατί το κουτί είχε ΌΛΕΣ τις αποχρώσεις. Δεν το αποχωριζόμουν ποτέ και λίγοι μπορούσαν να το αγγίξουν. Το είχα νομίζω μέχρι μια αρκετά μεγάλη ηλικία!    Κάτι άλλο που θυμήθηκα ήταν πως έπαιζα μόνη με τις κούκλες μου. Αλλά όχι...