Στο Μυαλό της Θεότητας

Πέρασαν σχεδόν 20 μέρες χωρίς να γράψω για το My SFProject κι ούτε κατάλαβα πως... Η αλήθεια είναι πως οι μέρες μου τις τελευταίες εβδομάδες ήταν γεμάτες. Κι αυτές, που δεν είχαν υποχρεώσεις, ήταν μέρες χαλάρωσης, ανασύνταξης και καμια φορά δεν είχα κουράγιο ή όρεξη για γράψιμο. Και τώρα που είπα όρεξη ας πάμε στο δια ταύτα... Ένα pancake με maple syrup, 2 κομμάτια κανταϊφι, 3 μπισκότα, 1 παγωτό, 2-3 πηρουνιές μηλόπιτα κι αρκετή καρύδα. Αισθάνομαι τελείως αποτυχημένη. Ακόμα κι αν δεν τα έφαγα με τις υπερβολές που το έκανα πριν το project. Ήξερα ότι απέτυχα στο να αντικαταστήσω τα γλυκά με φρούτα, που ήταν ο κύριος στόχος του εγχειρήματος, αλλά πίστευα ότι είχα πετύχει (ή ήμουν κοντά στο) να μην τ' αναζητώ όσο συχνά το έκανα παλιά. Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες μέρες έχω πολύ χειρότερες λιγούρες και τις έχω αποφύγει. Αλλά και πάλι δε μπορώ να μην παραδεχτώ την αποτυχία. Όπως και να έχει, θα συνεχίσω μέχρι τις 24/12. Η προσπάθεια μετράει. Κι εγώ τώρα, σε πρώτη φάση, προσπ...

"Δεν είμαι εδώ, δεν είναι πια αυτή η ζωή μου, δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι εδώ, μέρα νύχτα μετράω την αντοχή μου, δεν είμαι εδώ, δεν είμαι εδώ". Αυτή είναι η δική μου διασκευή του τραγουδιού "δεν είσαι εδώ" της αγαπημένης Δήμητρας Γαλάνη, που παίζει συνέχεια μες το μυαλό μου σήμερα. Η σημερινή μέρα, ενώ θα μπορούσε να είναι μέρα ονειροπόλησης, κινδυνεύει να γίνει άλλη μια μέρα αυτομαστιγώματος. Καλώς ή κακώς, έρχονται στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που νιώθει ότι δεν αντέχει, ότι δε θα τα καταφέρει. Αυτό, φαντάζομαι, πως είναι κάτι φυσιολογικό. Όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να πετύχει κάτι και δυσκολεύεται, μπορεί να του συμβεί. Το έχουν πάθει κι οι πιο δυνατοί άνθρωποι που ξέρω. Εμένα, βέβαια, έχω την αίσθηση ότι μου συμβαίνει πολύ πιο συχνά τελευταία. Ίσως, επειδή, προσπαθώ ν' αλλάξω τον 1,5 χρόνο ριζικά τη ζωή μου και τα εμπόδια είναι μέσα στο στενό μου περιβάλλον. Κάποιοι μπορεί να πουν σιγά το δύσκολο και ν' αρχίσουν τις συμβουλές. Και εδώ ερχόμαστε σε α...

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφερθεί σε δυο δυσκολίες που αντιμετωπίζω στην εφαρμογή του Sugar Free Project. Μάλιστα χθες, η μια μ' έκανε να φάω μια σοκοφρέτα μελευκή σοκολάτα και να μοιραστώ μια Amaretti με τη μαμά. Θα τολμήσω να πω ότι, ίσως, είχα ελαφριά υπογλυκαιμία, γιατί δεν κατάλαβα σχεδόν καθόλου τη γλύκα. Κανονικά έπρεπε να με λιγώσει η σοκοφρέτα, κάτι που δεν έγινε. Επίσης, στο βραδυνό με την βρώμη και τις σταφίδες, συνήθως βάζω λιγότερες απ' ό,τι πρέπει γιατί τις θεωρώ πάρα πολύ γλυκές και δεν αντέχω. Χθες, είτε υπήρχαν στο γάλα είτε όχι ήταν το ίδιο και το αυτό. Οπότε, η χθεσινή ατασθαλία δε θα έχει "τιμωρία" παράταση ημερών. Άλλωστε, σήμερα, τη δεύτερη σοκοφρέτα που είχα αγοράσει για μένα την έδωσα στη μαμά και δεν είχα κι ιδιαίτερο θέμα με αυτό! Πρωτόγνωρο! Όπως πρωτόγνωρο είναι και το γεγονός ότι αφού κάλυψα την ανάγκη μου για γλυκό, δεν έφαγα την έξτρα σοκοφρέτα, όπως θα έκανα πριν. Ένας, όμως, ακόμη λόγος που γράφω είναι γιατί εντόπισα άλλη μια...