Στο Μυαλό της Θεότητας

Αυτό το κείμενο είναι μια ιδέα - αντίδραση σε τουίτ αγαπημένης φίλης-φόλοουερ που της φαινόταν περίεργο που μιλάμε για το 2016 σα να είναι άνθρωπος. Τι υπέροχη παρατήρηση!!! Αλήθεια πως θα αισθανόμασταν για το 2016 αν ήταν άνθρωπος και πως θα του φερόμασταν;; Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι από εμάς θα το μισούσαν. Κι είναι λογικό. Κουβαλούσε μοίρα σκληρή και καθήκον βαρύ. Πλήγωσε, δυσκόλεψε, στεναχώρησε, αλλά και δίδαξε. Εγώ το αισθάνομαι περισσότερο σαν έναν δύστροπο και αυστηρό δάσκαλο, που όμως μας έμαθε πολλά και την αξία του θα την καταλάβουμε μόνο μετά από χρόνια. Και κάποιοι από εμάς δε θα την καταλάβουν και ποτέ, γιατί τόσο δύσκολα ήταν τα μαθήματά του. Εγώ συνηθίζω ν' αγαπώ τέτοιους δασκάλους. Αλλά ακόμα κι αν δεν τους συμπαθώ, θα στεναχωριόμουν στις τελευταίες τους στιγμές. Γι' αυτό και προτείνω, τώρα που η φωτίτσα του σβήνει, να του δείξουμε τα δόντια μας για όλα αυτά που μας έκανε - καλά και άσχημα - με το πιο μεγάλο μας χαμόγελο. Έτσι και κόντρα θα του πάμε...

Να ευχηθώ αρχικά Χρόνια Πολλά και Φωτεινά με πολλή Αγάπη και φυσικά Υγεία!!! Έχω κάνει και στο παρελθόν αντίστοιχη ανάρτηση, αλλά ένιωσα φέτος πολύ έντονα την ανάγκη να ξαναγράψω σχετικά με τον απολογισμό για το έτος που φεύγει. Η ανάγκη αυτή πηγάζει από το γεγονός πως, η χρονιά που μας αφήνει σε δυο μέρες υπήρξε από απαιτητική και δύσκολη έως πολύ σκληρή για πολύ κόσμο (ειδικά για όσους έχασαν κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο). Θα ήθελα, λοιπόν, να βοηθήσω οι μέρες που μένουν να γίνουν όσο μπορούν πιο γλυκές και αισιόδοξες, ώστε να κάνουν καλό ποδαρικό στον Καινούριο Χρόνο. Ξέρω πως για όσους πονάνε τα παρακάτω θα φανούν άτοπα και δύσκολα και θα σκεφτούν πολλοί αυτό το «άσε μας κουκλίτσα μου». Κι ήταν αυτός ο λόγος που ενώ το είχα καιρό στο μυαλό μου, μόλις σήμερα αποφάσισα να γράψω αυτή την ανάρτηση. Όμως, αν βοηθήσουν έστω κι ένα άτομο αυτά που γράφω, εγώ θα είμαι πανευτυχής. Ας ξεκινήσω λοιπόν! Απολογισμός του 2016 Εδώ και μέρες στα social media διαβάζω από χαριτ...