Στο Μυαλό της Θεότητας

Ούτε εγώ το πιστεύω πως κάνω post για τις εκλογές, που είναι προ των πυλών, αλλά το κάνω. Και το κάνω, γιατί προβληματίζομαι πολύ, όπως οι περισσότεροι, για το τι θα ψηφίσω. Σε τοπικό επίπεδο τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Λίγο - πολύ όλοι ξέρουμε στους δήμους μας ποιος έχει κάτι τι, αν όντως έχει κάνει κάτι ή όχι. Τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο όταν διευρύνεται το πεδίο. Έχω τεράστιο θέμα με τις νομαρχιακές και τις ευρωβουλευτικές υποψηφιότητες (ούτε για τα Όσκαρ να μιλούσα!). Στις πρώτες το άτομο που ήθελα να ψηφίσω δεν είναι υποψήφιο στον τομέα που ψηφίζω, οπότε γεια σας. Στις ευρωβουλευτικές δεν έχω ιδέα ποιοι είναι υποψήφιοι. Δεν έχω ακούσει κάτι, δεν έχω ενδιαφερθεί. Αισθάνομαι πραγματικά σαν τα παιδιά που πάνε πρώτη φορά να ψηφίσουν! Η αλήθεια για της ευρωβουλευτικές νομίζω είναι πως οι περισσότεροι από μας δεν ξέρουμε τι στο καλό κάνουν εκεί πέρα και πως ακριβώς επηρεαζόμαστε από τις αποφάσεις που παίρνονται στην Ευρωβουλή. Είναι πολύ μακριά από εμάς, δε νιώθουμε συνήθως...

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Ενώ είναι ικανός για δημιουργία και ζωή, επιλέγει την καταστροφή και τον θάνατο. Αυτό είναι άραγε το προπατορικό αμάρτημα; Η συνειδητή επιλογή της κακίας αντί της αρετής; Ενώ έχει ο άνθρωπος στα χέρια του εργαλεία που τον βοηθούν να ζει περισσότερο και πιο ποιοτικά (ιατρική, ψυχολογία, έχει εξασφαλίσει την στέγη και την τροφή κ.α.) και είναι τόσο δημιουργικός που μπορεί να φτιάξει υπέροχα τεχνουργήματα, κείμενα, κτήρια κι ό,τι τέλος πάντων προάγει την αισθητική και την ψυχική ανάταση και ηρεμία, επιλέγει πολλές φορές να χρησιμοποιεί τα εργαλεία αυτά για να βλάψει και να καταστρέψει. Να βλάψει το συνάνθρωπο, το σπίτι του (το περιβάλλον δηλαδή) κι ό,τι άλλο θα μπορούσε να βλάψει... Θεωρούμαστε το είδος με λογική, ευφυίας και συνείδηση, παρόλα αυτά είμαστε το μόνο είδος που δεν ζει σε αρμονία (με τον εαυτό του, με τα πλάσματα και το χώρο που το περιβάλλουν). Νομίζουμε πως είμαστε θεοί και πως μπορούμε να υποτάξουμε τη φύση. Χα! Πόσο λίγα ξ...