Στο Μυαλό της Θεότητας

Σήμερα ήταν μια απ’ τις μέρες που ξύπνησα έχοντας δει όνειρα σχετικά με δουλειά. Είμαι κοντά δυο χρόνια άνεργη. Είναι , νομίζω , η μακρύτερη περίοδος της ζωής μου που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο λόγος, βέβαια, ήταν ένα θέμα υγείας, στο οποίο θα αναφερθώ σε άλλη δημοσίευση, κι όχι κάποια δική μου δυσπραγία. Ακόμα και τότε που δεν ήμουν στα καλλίτερά μου έστελνα βιογραφικά κι ούτε ένα τηλεφώνημα, που λέει και το άσμα. Όπως και να έχει το άγχος κι η προσμονή δεν μετριάζονται. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πως με τόσο καιρό που έχω να μπω στη διαδικασία, πως θα ξυπνάω το πρωί! Πως θα περιμένω το λεωφορείο εκατό ώρες μέσα στη βροχή, το κρύο ή τη ζέστη; Κι αναλόγως που θα είναι η δουλειά μου, πόσο ατελείωτη θα είναι η διαδρομή; Θα τελειώνω αρκετά νωρίς ώστε να προλαβαίνω να ασχολούμαι με άλλα μου ενδιαφέροντα; Κακά τα ψέματα στην ανεργία κακομαθαίνεις. Και δεν είναι μόνο ότι κακομαθαίνεις, αλλά γενικότερα χαζεύεις. Ναι μεν έχεις μπόλικο χρόνο να κάνεις ένα κάρο πράγματα, που συνήθως γκρι...

Ώρα 4 και κάτι το απόγευμα, αχνιστός καφές στο χέρι, μπισκοτάκια στο πιατάκι, ησυχία στο σπίτι. Ώρα για περισυλλογή κι ονειροπόληση. Είναι η αγαπημένη μου ώρα. Η ώρα που μπαίνει τάξη στο μυαλό, ηρεμεί η ψυχή και παίρνει τ’ όνειρο μορφή. «Μα τι ωραία που τα λέω η άτιμη! Πολύ ποιητικά»! Θυμάμαι μικρή έγραφα συνέχεια ποιήματα. Ο πεζός λόγος ποτέ δε μου άρεσε. Μου φαινόταν πολύ περιοριστικός με τους κανόνες του. Η ποίηση μου άρεσε για την ελευθερία της. Μ’ άρεσαν τα κρυμμένα νοήματα. Μου άρεσε που έμοιαζε με τραγούδι. Όταν έκανα και πιάνο ήλπιζα πως κάποτε θα έγραφα και δικά μου τραγούδια, μουσική και στίχο. Κάποια στιγμή άρχισα να ονειρεύομαι ότι θα μπορούσα να γίνω ποιήτρια.  Με το πιάνο τελικά δεν προχώρησα και τα ποιήματα με άφησαν. Όχι τελείως. Άλλωστε οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιόνται ποτέ.  Απλά ήρθαν και αφομοιώθηκαν στον πεζό λόγο. Δεν ξέρω αν έφταιγε η λογοτεχνία που ξαφνικά άρχισα να διαβάζω μανιωδώς ή οι πολλές εργασίες στη σχολή. Αυτό το ιστολόγιο, πο...