Στο Μυαλό της Θεότητας

Πριν περίπου 10 χρόνια η Νονά μου μου έφερε για δώρο ένα βιβλίο που λεγόταν "Τα Μάγια της Μίρκας" (Λήδα Παλλαντίου, εκδόσεις ΑΘΗΝΑ). "Η παιδική ηλικία... Ο πρώτος έρωτας... Το παραμύθι μιας αλλοτινής εποχής σε μια χώρα που υπήρξε κάποτε, αλλά έχει σβηστεί απ' το χάρτη εδώ και αιώνες... Η συνύπαρξη του πραγματικού και του ονειρικού, χωρίς σαφείς προδιαγραφές..." είναι μερικές γραμμές απ' την περίληψη του οπισθόφυλλου που χαρακτηρίζει το βιβλίο φιλοσοφικό. Αυτό που μου άρεσαι τότε ήταν τα πολλά ποιήματα που έχει και τα τραγούδια (αν και γαλλικά τα περισσότερα), αλλά και οι εναλλαγές του χώρου και του χρόνου που διαδραματίζονταν τα γεγονότα. Αυτό ήταν, όμως, που με κούρασε και σταμάτησα να το διαβάζω λίγο πριν το τέλος. Ένα ατελείωτο ταξίδι στο χωροχρόνο ενός παραμυθιού ή μιας ψευδαίσθησης που μπερδεύεται όλο και περισσότερο, χωρίς να φαίνεται ότι κάπου πλησιάζει το τέλος. Το ξανάρχισα νομίζω λίγο πριν το καλοκαίρι και το ξανασταμάτησα πάλι λίγο πριν το ...

Ήρθε κιόλας ο Οκτώβρης... Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί περνάει τόσο γρήγορα το καλοκαίρι! Πάντα κυλούσε πολύ γρήγορα, ειδικά απ' τη μέρα που τελείωνε το σχολείο. Εκτώς από τον Αύγουστο, που ήταν δύσκολος για μένα μήνας κυρίως τα παιδικάμου χρόνια. Τέλος Αυτγούστου πάντα ανυπομονούσα να αρχίσει το σχολείο! Περίεργο; Μπορεί! Και να σκευτεί κανείς ότι δεν ήμουν και η καλύτερη - αλλά ούε και η χειρότερη - μαθήτρια! Το μόνο που μισούσα ήταν το πρωινό ξύπνημα... Ακόμα το μισώ! Κι ακόμα καμιά φορά αναπολώ το σχολείο... Μου λείπει! Πόσο θά 'θελα να γύριζα πίσω σε κείνες τις μέρες! Και μου φαίνεται περίεργο που τα παιδιά δεν το θέλουν και πως ότι και να τους εξηγήσεις νομίζουν πως θα είναι καλλίτερα όταν μεγαλώσουν, και ανυπομωνούν και βιάζονται!! Κάτι, όμως, ήξεραν Καρβέλας και Βίσση και έβγαλαν το τραγούδι "τα μαθητικά τα χρόνια"! Το καλό (αλλά και κακό μαζί) όταν είσαι μεγάλος και δουλεύεις και κουμαντάρεις μόνος σου τη ζωή σου - αν φυσικά δεν έχεις άλλες υποχρεώσεις ...