Αιώνια Θεά
Μάνα και κυρά μου, αφέντρα των νερών Πρόσωπα χίλια παίρνεις Πότε γαλάζιο, πότε σμαραγδί, πότε βαθύ μπλε Άλλοτε τουρκουάζ κι άλλοτε πάλι μαύρο σαν τη νύχτα Κι όσα πρόσωπα αλλάζεις Άλλα τόσα πλάσματα στα σπλάχνα σου φροντίζεις Μυστικά κρατάς και μύθους φτιάχνεις Στην αγκαλιά σου θεοί και άνθρωποι ταξίδεψαν Νηρηίδες και γοργόνες σε υπηρέτησαν Ποτέ κανείς δεν σε εξουσίασε πάνω σ’ αυτή τη Γη Μόνο η Σελήνη σε κάνει ό,τι θέλει Γυναίκα όμως κι αυτή και την καταλαβαίνεις Γι’ αυτό και τηνε συγχωρείς και την υπομένεις. The girl & the seagull από desktopnexus.com Υγρέ εαυτέ μου Την γη στις καλές σου την χαϊδεύεις Μα στα νεύρα σου επάνω τα βράχια χαστουκίζεις Και μοιάζεις τόσο πονεμένη, λαβωμένη από το χτύπημα αυτό όσο κι αγριεμένη Αλλά με τον καιρό εσύ τους βράχους κατακρημνίζεις Τους κάνεις βότσαλα και μετά πάλι τους χαϊδεύεις. Έτσι αλλοπρόσαλλα το χώρο σου διαφεντεύεις...