Στο Μυαλό της Θεότητας

Χθες το πρωί για πολλοστή φορά στη ζωή μου αναρωτήθηκα πότε θα έρθει η μέρα που, αντί για γλυκό ως σνακ, θα επιλέξω φρούτο ή κάτι πιο υγιεινό ή έστω λιγότερο παχυντικό. Τη σκέψη μου αυτή τη μοιράστηκα στο twitter. Το βράδυ έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη του John Assaraf (ένας απ' τους ομιλητές στο "Μυστικό" της Rhonda Byrne) στον Lewis Howes στο youtube. Στη συνέντευξη αυτή ανέλυε πως οι συνήθειές μας (habbits) μπορούν ν' αλλάξουν και ειδικότερα οι αρνητικές. Συγκεκριμένα έλεγε πως αν κάποιος, που θέλει να αλλάξει μια κακή συνήθεια, δεσμευτεί για 66 με 100 μέρες και συνειδητά αντικαταστήσει τη συνήθεια αυτή με κάποια άλλη, τότε στο πέρας των ημερών αυτών ο εγκέφαλός του έχει προγραμματιστεί να ακολουθεί αυτόματα τη νέα καλή συνήθεια. Κι όπως τον άκουγα, έλαμψε αμέσως στο μυαλό μου το τουί που έγραψα: "ζω για τη μέρα που θα επιλέξω από μόνη μου φρούτο για σνακ από μια τυρόπιτα, ένα κρουασάν ή κέικ"! Επιφοίτηση!!! Αυτή ακριβώς η πρόταση ήταν η ουσία αυτών π...

Όχι ετών!!! 50 "μου αρέσει" στην ομώνυμη σελίδα αυτού του ιστολογίου στο facebook!!! Κι αυτή η ανάρτηση είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ, που σε λιγότερο από ένα χρόνο γίναμε τόσοι πολλοί!! Ειλικρινά δεν το περίμενα μιας και το ιστολόγιό μου δεν είναι ένα blog για μόδα, ομορφιά ή μαγειρική. Εύχομαι να μεγαλώσει κι άλλο η παρέα μας κι ελπίζω τα κείμενά μου να συνεχίσουν να σας αρέσουν, αλλά και να σας εμπνέουν ή ακόμα και να σας βοηθούν! Κι εγώ θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά, και μέσα από τα γραπτά μου να σας φτιάχνω τη διάθεση τουλάχιστον! Σας Ευχαριστώ για την Υποστήριξη!!! φωτό από pixaday.com  

"Αχ Θεέ μου, πως θα τα προλάβω όλα; Και θέλω να κάνω και τόσα άλλα πράγματα... Βοήθησέ με Παναγιά μου", σκέφτηκε με απόγνωση η Λίτσα κοιτώντας το ταβάνι, τη στιγμή που μόλις είχε σωριαστεί στην πολυθρόνα απ' την κούραση. Τέτοιες σκέψεις περνούσαν συχνά απ' το μυαλό της τελευταία μιας κι η μητέρα της πρόσφατα υποβλήθηκε σ' ένα αρκετά σοβαρό χειρουργείο. Έτσι, η Λίτσα επωμίστηκε για λίγο καιρό, πέρα από δικές της υποχρεώσεις, και δουλειές του σπιτιού, που συνήθως έκανε η μητέρα της. Το χρονικό διάστημα ανάρρωσης της μητέρας της της φαινόταν τεράστειο κι ο χρόνος μέσα στην ημέρα τόσο λίγος για όσα είχε να κάνει. Το βασικό πρόβλημα της κοπέλας, όμως, δεν ήταν τόσο το ότι έπρεπε να κάνει περισσότερα πράγματα, όσο το γεγονός ότι δεν της έμενε χρόνος να κάνει πράγματα για τον εαυτό της. Πράγματα που, είτε θα τη χαλάρωναν και θα της έδιναν ενέργεια και κουράγιο για να συνεχίσει σ' αυτούς τους ρυθμούς, είτε θα την έφερναν πιο κοντά στα όνειρά της. Πήρε μια βαθιά α...