Στο Μυαλό της Θεότητας

Εδώ κι ένα χρόνο μου συμβαίνουν διάφορα. Πολλά απ' αυτά τ' ανέφερα στο προηγούμενο ποστ μου. Πέρσι Ιούλιος - Αύγουστος ήταν απαίσιοι μήνες και αρκετοί απ' τους επόμενους υπήρξαν πολύ πιεστικοί. Φέτος, πάνω που αρχίζαμε ν' ανασαίνουμε ο Ιούλιος χτύπησε πάλι. Όχι ο ίδιος, αλλά οι γλυκούλες οι εκλείψεις! Ίδιο μήνα με ίδιο τρόπο! Απορώ, δεν έχουν ακούσει το σοφό ρητό "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού";;;   Χτύπησαν που λέτε πάλι, με νοσοκομεία πάλι - ευτυχώς λιγότερο σοβαρά, με έξτρα έξοδα - πιο σοβαρά αυτά - κι υποχρεώσεις.  Όλη μέρα, κάθε μέρα άγχος για το αν θα τα προλάβω όλα, αν θα τα βγάλω πέρα, αν θ' ανταπεξέλθω, αν θα ταχτοποιηθούν οι υποχρεώσεις και άλλα πολλά. Άγχος μην τυχόν και ξεχάσω κάτι σημαντικό (ακόμα και που τα σημειώνω ξεχνάω να δω τι έχω σημειώσει - ζω ένα δράμα).  Μ' αυτά και με κείνα που να μείνει κενός χώρος στο μυαλό της θεότητας για κάτι άλλο;; Για χρόνο δεν το συζητάμε καν! Οι ιδέες και τα όνειρα έχουν παραχωθεί κάπου ...