Στο Μυαλό της Θεότητας

Υπήρξαν πολλές φορές στη ζωή μου, είτε επειδή ήμουν αγχωμένη ή νευριασμένη είτε επειδή οι λέξεις  απλά δεν ήθελαν να βγουν, που ενώ μιλούσα κόμπιαζα. «Κεκέδιζα» όπως άχαρα λέμε στην καθομιλουμένη. Δε θα ξεχάσω ποτέ τις φορές που συναντούσα το μεγάλο μου έρωτα και συνεχόμενοι κόμποι ανέβαιναν στο λαιμό και μ’ έκαναν να τραυλίζω από άγχος! Μου έχει συμβεί και στη δουλειά φυσικά. Περιττό να σας πω πως αισθανόμουν αυτές τις στιγμές. Ένοιωθα εντελώς ηλίθια, πρέπει να κοκκίνιζα σαν παντζάρι κι ευχόμουν να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Νόμιζα πως το άτομο με το οποίο συνομιλώ θα νομίζει πως είμαι καθυστερημένο! Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει κάτι τέτοιο. Αλήθεια, σας έχει συμβεί ποτέ αυτό; Αν ναι πως έχετε νοιώσει; Πιστεύεται ότι κανείς μπορεί να παρεξηγήσει ή να καταλάβει τη νοημοσύνη κάποιου άλλου  από ένα τέτοιο γεγονός;  Εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω. Στο σχολείο, αλλά δυστυχώς ακόμα και σε ενήλικες παρέες, όπως και σε ταινίες ή σε σειρές άτομα που τραυλίζουν έχουν γίν...

Αν δεν το έχω ξαναπεί, το δηλώνω τώρα: τα social media είναι τόπος έμπνευσης και άντλησης θεμάτων για blogs . Χθες το βράδυ, λοιπόν, στο twitter έτρεχε ένα hastag  (πως το λένε αυτό τέλος πάντων) με τίτλο # exoziseikexoakouseigiazodia . Όπως είναι φυσικό δεν μπορούσα να μη συμμετάσχω, αλλά επειδή οι 140 χαρακτήρες είναι απαγορευτικοί για μένα, είπα να το κάνω δημοσίευση στο ιστολόγιο ώστε να γράψω με την άνεση μου όσα θέλω και να κάνω κι οικονομία χώρου χωρίς να εκνευρίζω κάποιους που μπορεί να μη γουστάρουν!  Προειδοποιώ πως ό,τι γράφω είναι προσωπική άποψη κι ενίοτε θα είμαι προκατειλημμένη είτε θετικά είτε αρνητικά, γι’ αυτό και δεν το ανάρτησα στο αστρολογικό blog μου. Θα με μισήσει πολύς κόσμος! Έχουμε και λέμε λοιπόν τι έχω ζήσει κι ακούσει για τα ζώδια: Κριός άντρας: Από μακριά και ν’ αγαπιόμαστε! Επιδειξίες, εγωιστές, ψωνάρες, δυναμικοί, παρορμητικοί! ΟΚ για φίλοι αλλά τίποτε παραπάνω κι ας λένε ότι είναι φωτιά! Κριός γυναίκα: Καλές φίλες αναλόγω...

Πότε ήταν η τελευταία φορά που βρήκατε στη βεράντα του σπιτιού σας στην πόλη φωλιά χελιδονιών; Πότε κοιμηθήκατε τελευταία φορά στο μπαλκόνι το καλοκαίρι; Για μένα πάει πάνω από 15ετία. Ίσως και πάνω από εικοσαετία τώρα που το σκώπτομαι.  Δεν ξέρω αν ο λόγος που τα χελιδόνια δε θυμάμαι πλέον ούτε πως είναι , το γεγονός ότι γκρεμίζαμε τις φωλιές τους όταν έφευγαν ή επειδή δεν τους αρέσουν οι πόλεις, αλλά μου έχουν λείψει. Κι αυτά κι οι φωλιές τους. Όλως περιέργως τότε δε μας ενοχλούσαν οι κουτσουλιές των πουλιών για να κρεμάμε CD και να βάζουμε κάγκελα μυτερά. Ίσα ίσα από πολλούς τα πουλάκια θεωρούνταν γούρι (κι οι κουτσουλιές τους ναι!). Θυμάμαι επίσης αμυδρά την τελευταία φορά που ο πατέρας μου, μου έδειχνε στον βραδινό ουρανό τους αστερισμούς και συγκεκριμένα τη μεγάλη Άρκτο και κάποια άλλα και μου έλεγε ιστορίες. Κι αυτό δε γινόταν σε κανένα χωριό αλλά στην πόλη! Ναι στην πόλη! Ήμουνα δημοτικό, άντε πρώτη Γυμνασίου. Θυμάμαι και πολλά πεφταστέρια! Την τελευταία φορά που εί...

Ακούω εδώ και μέρες, μόλις η θερμοκρασία δηλαδή ξεπέρασα κατά μερικούς βαθμούς τους 30, ανθρώπους να παραπονιούνται για τη ζέστη. Βέβαια πριν από αυτό όλοι γκρίνιαζαν πότε θα καλοκαιριάσει. Σήμερα έχουμε 35 περίπου με αρκετό αεράκι κι άρχισαν πάλι τα παράπονα. Θυμάμαι κάποτε, όχι πολύ παλιά, περνάγαμε τους 35, ακόμα και τους 40, βαθμούς με ανεμιστήρα. Όσοι είχαν την πολυτέλεια δηλαδή! Περνούσαμε και περνούσαμε σχετικά άνετα. Σήμερα γιατί γκρινιάζουμε; Μήπως γιατί με το που ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία κι αρχίζει να θυμίζει λίγο ζέστη ανάβουμε τα κλιματιστικά; Λογικό, λοιπόν, όταν στους 32 ανάβεις το κλιματιστικό να βγαίνεις έξω και να ζεσταίνεσαι κι όταν πάει 35-37 να μην αντέχεις καθόλου. Μήπως γιατί πλέον η ζωή μας εξαρτάτε από της μηχανές; Οι Η/Υ θερμαίνονται και θερμαίνουν και το χώρο. Το βλέπω και στο σπίτι. Τα δωμάτια που δεν έχουν Η/Υ είναι πιο δροσερά. Άρα φαντάζεστε γιατί στις εταιρείες και τις δουλειές σε κλειστούς χώρους δεν αντέχουν με 35 βαθμούς περιβάλλοντος! Η...