Τα Μάγια της Μίρκας
Πριν περίπου 10 χρόνια η Νονά μου μου έφερε για δώρο ένα βιβλίο που λεγόταν "Τα Μάγια της Μίρκας" (Λήδα Παλλαντίου, εκδόσεις ΑΘΗΝΑ).
"Η παιδική ηλικία... Ο πρώτος έρωτας... Το παραμύθι μιας αλλοτινής εποχής σε μια χώρα που υπήρξε κάποτε, αλλά έχει σβηστεί απ' το χάρτη εδώ και αιώνες... Η συνύπαρξη του πραγματικού και του ονειρικού, χωρίς σαφείς προδιαγραφές..." είναι μερικές γραμμές απ' την περίληψη του οπισθόφυλλου που χαρακτηρίζει το βιβλίο φιλοσοφικό.
Αυτό που μου άρεσαι τότε ήταν τα πολλά ποιήματα που έχει και τα τραγούδια (αν και γαλλικά τα περισσότερα), αλλά και οι εναλλαγές του χώρου και του χρόνου που διαδραματίζονταν τα γεγονότα. Αυτό ήταν, όμως, που με κούρασε και σταμάτησα να το διαβάζω λίγο πριν το τέλος. Ένα ατελείωτο ταξίδι στο χωροχρόνο ενός παραμυθιού ή μιας ψευδαίσθησης που μπερδεύεται όλο και περισσότερο, χωρίς να φαίνεται ότι κάπου πλησιάζει το τέλος.
Το ξανάρχισα νομίζω λίγο πριν το καλοκαίρι και το ξανασταμάτησα πάλι λίγο πριν το τέλος. Λόγω εποχής, είναι το τέλειο βιβλίο κι έτσι το έπιασα από εκεί που έμεινα. Αν και δε θυμάμαι τι γίνεται, θα έλεγα ότι μπορώ να το συνεχίσω επειδή η ιστορία του δε μοιάζει να είναι συνεχής, αλλά δίνει περισσότερο την εντύπωση διαφορετικών ιστοριών που με κάποιο τρόπο δένουν.
Ελπίζω το τέλος να με ανταμείψει!
"Η παιδική ηλικία... Ο πρώτος έρωτας... Το παραμύθι μιας αλλοτινής εποχής σε μια χώρα που υπήρξε κάποτε, αλλά έχει σβηστεί απ' το χάρτη εδώ και αιώνες... Η συνύπαρξη του πραγματικού και του ονειρικού, χωρίς σαφείς προδιαγραφές..." είναι μερικές γραμμές απ' την περίληψη του οπισθόφυλλου που χαρακτηρίζει το βιβλίο φιλοσοφικό.
Αυτό που μου άρεσαι τότε ήταν τα πολλά ποιήματα που έχει και τα τραγούδια (αν και γαλλικά τα περισσότερα), αλλά και οι εναλλαγές του χώρου και του χρόνου που διαδραματίζονταν τα γεγονότα. Αυτό ήταν, όμως, που με κούρασε και σταμάτησα να το διαβάζω λίγο πριν το τέλος. Ένα ατελείωτο ταξίδι στο χωροχρόνο ενός παραμυθιού ή μιας ψευδαίσθησης που μπερδεύεται όλο και περισσότερο, χωρίς να φαίνεται ότι κάπου πλησιάζει το τέλος.
Το ξανάρχισα νομίζω λίγο πριν το καλοκαίρι και το ξανασταμάτησα πάλι λίγο πριν το τέλος. Λόγω εποχής, είναι το τέλειο βιβλίο κι έτσι το έπιασα από εκεί που έμεινα. Αν και δε θυμάμαι τι γίνεται, θα έλεγα ότι μπορώ να το συνεχίσω επειδή η ιστορία του δε μοιάζει να είναι συνεχής, αλλά δίνει περισσότερο την εντύπωση διαφορετικών ιστοριών που με κάποιο τρόπο δένουν.
Ελπίζω το τέλος να με ανταμείψει!
Σχόλια