Μια Προσευχή

Ωραία που 'ναι η Κυριακή!!! Κάθομαι στο μπαλκόνι, δροσίζομαι, ρεμβάζω και γράφω, γράφω, γράφω...

Αν εξαιρέσει κανείς τα όλο και περισσότερα αυτοκίνητα όσο πλησιάζει μεσημέρι που περνάνε απ' τον κεντρικό δρόμο μπροστά απ' τον κήπο και το μπαλκόνι μου, έχω την αίσθηση πως βρίσκομαι σε διακοπές. Μου θυμίζει η μέρα τις διακοπές που είχα κάνει κάποτε στην Πάρο. Πιο πολύ όμως μου θυμίζει την Τήνο.

Την Τήνο τη θυμάμαι κάθε χρόνο. Και πως να μην τη θυμάμαι κάθε χρόνο, αφού κάθε χρόνο έστω κι αυθημερόν πηγαίναμε λόγω τάματος. Τα τελευταία όμως επτά με οκτώ χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να πάμε. Τη βλέπω στον ύπνο μου, τη βλέπω στον ξύπνιο μου, μου τη θυμίζουν οι καλοκαιρινές μέρες αλλά ακόμα δεν έχουμε καταφέρει. Παρακαλώ την Παναγία να με αξίωση, αφού έχουμε και τα τάματα, αλλά δε γίνεται τίποτα.

Καμιά φορά νοιώθω πως ο Θεός όταν του μιλάω δε με ακούει. Λογικό ίσως, αφού πλέον το κάνω όλο και πιο σπάνια. Ξέρω πως ο Θεός (ή για όποιον θέλει το σύμπαν όπως έγραψα στο πρώτο πόστ) δε θα μου στείλει λεφτά έτσι απλά, όπως δεν θα έκανε και κάποιον που είμαι ερωτευμένη να με αγαπήσει. Υπάρχουν όμως μέρες που απελπίζομαι. Κι απελπίζομαι πολύ. Και θεωρώ πως δεν είμαι άξια της αγάπης του. Και χθες σε ένα απ' τα social media έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία.

Και κατάλαβα πως, όπως λέω και για τον Δία που είναι τώρα στο ζώδιό μου, έτσι και χωρίς τη βοήθειά Του τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. 

Θα προσπαθήσω να το θυμάμαι πάντα αυτό.