Αιώνια Θεά

Μάνα και κυρά μου, αφέντρα των νερών

Πρόσωπα χίλια παίρνεις

Πότε γαλάζιο, πότε σμαραγδί, πότε βαθύ μπλε

Άλλοτε τουρκουάζ κι άλλοτε πάλι μαύρο σαν τη νύχτα

Κι όσα πρόσωπα αλλάζεις

Άλλα τόσα πλάσματα στα σπλάχνα σου φροντίζεις

Μυστικά κρατάς και μύθους φτιάχνεις

Στην αγκαλιά σου θεοί και άνθρωποι ταξίδεψαν

Νηρηίδες και γοργόνες σε υπηρέτησαν

Ποτέ κανείς  δεν σε εξουσίασε πάνω σ’ αυτή τη Γη

Μόνο η Σελήνη σε κάνει ό,τι θέλει

Γυναίκα όμως κι αυτή και την καταλαβαίνεις

Γι’ αυτό και τηνε συγχωρείς και την υπομένεις.

The girl & the seagull από desktopnexus.com

Υγρέ εαυτέ μου

Την γη στις καλές σου την χαϊδεύεις

Μα στα νεύρα σου επάνω τα βράχια χαστουκίζεις

Και μοιάζεις τόσο πονεμένη, λαβωμένη από το χτύπημα αυτό όσο κι αγριεμένη

Αλλά με τον καιρό εσύ τους βράχους κατακρημνίζεις

Τους κάνεις βότσαλα και μετά πάλι τους χαϊδεύεις.

Έτσι αλλοπρόσαλλα το χώρο σου διαφεντεύεις

Πότε στοργική και πότε θυμωμένη

Πότε γαλήνια και πότε ταραγμένη

Τόση δύναμη και τόση ομορφιά

Και πάλι δε σου φτάνει

Πρέπει να γίνεις καθρέφτης τ’ ουρανού

Δικό σου να κάνεις το φεγγάρι

Δικά σου και τ’ αστέρια

Να πάρεις κι απ’ τον ήλιο,

Ακόμα κι απ’ αυτόν,  χρυσά τα σκήπτρα και τη μήτρα

Θάλασσα μου εσύ, αιώνια θεά μου

Γυναίκα αρχέγονη, κομμάτι απ’ την ψυχή μου.