Το Κενό στο Μυαλό της Θεότητας

Εδώ κι ένα χρόνο μου συμβαίνουν διάφορα. Πολλά απ' αυτά τ' ανέφερα στο προηγούμενο ποστ μου. Πέρσι Ιούλιος - Αύγουστος ήταν απαίσιοι μήνες και αρκετοί απ' τους επόμενους υπήρξαν πολύ πιεστικοί. Φέτος, πάνω που αρχίζαμε ν' ανασαίνουμε ο Ιούλιος χτύπησε πάλι. Όχι ο ίδιος, αλλά οι γλυκούλες οι εκλείψεις! Ίδιο μήνα με ίδιο τρόπο! Απορώ, δεν έχουν ακούσει το σοφό ρητό "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού";;;  

Χτύπησαν που λέτε πάλι, με νοσοκομεία πάλι - ευτυχώς λιγότερο σοβαρά, με έξτρα έξοδα - πιο σοβαρά αυτά - κι υποχρεώσεις.  Όλη μέρα, κάθε μέρα άγχος για το αν θα τα προλάβω όλα, αν θα τα βγάλω πέρα, αν θ' ανταπεξέλθω, αν θα ταχτοποιηθούν οι υποχρεώσεις και άλλα πολλά. Άγχος μην τυχόν και ξεχάσω κάτι σημαντικό
(ακόμα και που τα σημειώνω ξεχνάω να δω τι έχω σημειώσει - ζω ένα δράμα). 

Μ' αυτά και με κείνα που να μείνει κενός χώρος στο μυαλό της θεότητας για κάτι άλλο;; Για χρόνο δεν το συζητάμε καν! Οι ιδέες και τα όνειρα έχουν παραχωθεί κάπου βαθιά κι όταν πάνε να βγουν κάτι τα τρομάζει και ξανακρύβονται. Έχω ξεκινήσει τρία ποστ και τα έχω αφημένα στα πρόχειρα γιατί δε μπορώ να γράψω πάνω από μερικές γραμμές. Ένα απ' αυτά είναι η περιγραφή της ζωής και των συναισθημάτων που βιώνω αυτόν τον ένα χρόνο με στίχους από τραγούδια. Πιθανόν αδιάφορο, αλλά μ' αρέσει σαν ιδέα, γιατί από μικρή εκφραζόμουν με στίχους, είτε δικούς μου είτε από τραγούδια. Όσο για τα βιβλία που θέλω να γράψω και που έχω ξεκινήσει ούτε λόγος για τη συνέχειά τους...

Είναι πολύ βασανιστικό πάντως να είσαι δημιουργικό άτομο και να μην έχεις χρόνο και ηρεμία να εκτονώσεις τη φαντασία και τον δημιουργικό σου οίστρο. Να περνάνε σκέψεις απ' το μυαλό σου και να χάνονται τόσο γρήγορα επειδή πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος σε άλλα πράγματα... Κι όταν κάποια στιγμή βρεις λίγο χρόνο, λίγη ησυχία στο μυαλό σου να επικρατεί το απόλυτο κενό.

photo from pixabay

Παρότι ξέρω πως πριν το τέλος της χρονιάς δε θα έχω ξεμπερδέψει με όλα, ελπίζω τουλάχιστον να καταφέρω να τακτοποιήσω κάποια θέματα όσο πιο σύντομα γίνεται, γιατί δεν αντέχω άλλο να πνίγομαι και να μη μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό.