Περί ζέστης

Ακούω εδώ και μέρες, μόλις η θερμοκρασία δηλαδή ξεπέρασα κατά μερικούς βαθμούς τους 30, ανθρώπους να παραπονιούνται για τη ζέστη. Βέβαια πριν από αυτό όλοι γκρίνιαζαν πότε θα καλοκαιριάσει. Σήμερα έχουμε 35 περίπου με αρκετό αεράκι κι άρχισαν πάλι τα παράπονα.

Θυμάμαι κάποτε, όχι πολύ παλιά, περνάγαμε τους 35, ακόμα και τους 40, βαθμούς με ανεμιστήρα. Όσοι είχαν την πολυτέλεια δηλαδή! Περνούσαμε και περνούσαμε σχετικά άνετα. Σήμερα γιατί γκρινιάζουμε;

Μήπως γιατί με το που ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία κι αρχίζει να θυμίζει λίγο ζέστη ανάβουμε τα κλιματιστικά; Λογικό, λοιπόν, όταν στους 32 ανάβεις το κλιματιστικό να βγαίνεις έξω και να ζεσταίνεσαι κι όταν πάει 35-37 να μην αντέχεις καθόλου.

Μήπως γιατί πλέον η ζωή μας εξαρτάτε από της μηχανές; Οι Η/Υ θερμαίνονται και θερμαίνουν και το χώρο. Το βλέπω και στο σπίτι. Τα δωμάτια που δεν έχουν Η/Υ είναι πιο δροσερά. Άρα φαντάζεστε γιατί στις εταιρείες και τις δουλειές σε κλειστούς χώρους δεν αντέχουν με 35 βαθμούς περιβάλλοντος! Η θερμοκρασία εσωτερικά αυξάνεται. 

Συμβαίνει αυτό μόνο σε εσωτερικούς χώρους όμως;

Όχι φυσικά! Καθόλου φυσική, όμως,  δεν είναι η αίσθηση της ζέστης που έχουμε ενώ η ΕΜΥ δίνει 35 εμείς να νοιώθουμε τουλάχιστον 37. Κι αυτό δεν συμβαίνει πάντα λόγω της υγρασίας. Για θυμηθείτε λίγο τις εκθέσεις για το περιβάλλον που γράφαμε στο σχολείο και στις Πανελλήνιες. Αυτοκίνητα, κλιματιστικά κι άλλα τεχνολογικά ευρήματα που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη σπαταλούν ενέργεια και επιβαρύνουν το περιβάλλον. Πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί νέοι άνθρωποι και υγιείς πρέπει να πάρουν το αυτοκίνητο ή τη μηχανή για να διανύσουν μια απόσταση που άνετα θα την περπατούσαν. Πραγματικά οι μισοί από αυτούς/ες με το περπάτημα θα γλύτωναν τα χρήματα του γυμναστηρίου. 

Εγώ αυτές τις μέρες τις περνάω στο σπίτι. Από πείρα μπορώ να σας πω πως τα παραπάνω δεν τα έχουμε ανάγκη (τουλάχιστον εκτός εργασίας). Για να καταλάβετε, έχουμε σε όλα τα δωμάτια ανεμιστήρες οροφής κι από ένα κλιματιστικό σε κάθε υπνοδωμάτιο κι αυτό μικρό. Φέτος τα κλιματιστικά δεν έχουν λειτουργήσει καθόλου ενώ οι ανεμιστήρες ξεκίνησαν περίπου πριν μία, μιάμιση εβδομάδα, γιατί δεν τους χρειαστήκαμε νωρίτερα, αν κι οι γονείς μου είναι μεγάλοι σε ηλικία κι εγώ (όπως κι η μαμά μου) είμαι υπέρβαρη. Γενικώς, τα κλιματιστικά εδώ ανάβουν σε θερμοκρασίες άνω των 39 βαθμών και κυρίως μεσημέρι και βράδυ. Το πιο ζεστό δωμάτιο είναι αυτό με τον Η/Υ ο οποίος κάποιες ώρες, τις πιο ζεστές της ημέρας κλείνει και διαβάζουμε και κανένα βιβλίο ή κάνουμε κάτι άλλο πιο εποικοδομητικό. Άντε κι η κουζίνα όταν ανάβει ο φούρνος πυρώνεται αλλά κι αυτή επανέρχεται στα κανονικά σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Στο μπαλκόνι έχει ακόμα αρκετή δροσιά – κι ας μένω σε πολυσύχναστο και πολύβουο δρόμο –  η οποία, όταν ελαττώνεται η κίνηση, γίνεται πιο αισθητή. Δεν οδηγώ βέβαια αλλά και να οδηγούσα για κοντινές διαδρομές ή για την πλατεία της πόλης μου δε θα έπαιρνα αυτοκίνητο. Προτιμώ να περπατώ (αν είχα ποδήλατο θα ήταν ιδανικά) για να χάνω και κανένα κιλό, να βλέπω και κανέναν άνθρωπο κι ότι άλλο μπορεί να μη δω ή να χάσω με το αυτοκίνητο. Επίσης μετακινούμε με συγκοινωνία.

Και δε θα αναφερθώ στα τετριμμένα της διατροφής, όπως το πολύ νερό και τα φρούτα, που εκτός του άλλων βοηθάνε και να δροσιζόμαστε! Ούτε και στο ότι ντάλα μεσημέρι καθαρίζουμε τις πολύ ζεστές μέρες το μπαλκόνι για να δροσιζόμαστε κι εμείς με το νερό (με μέτρο βέβαια). Σκέφτομαι δε τώρα να ξαναρχίσω να πλένω εγώ τ’ αυτοκίνητο για οικονομία, άσκηση και ψυχαγωγία – αν βρεθεί παρέα γι’ αυτό το εγχείρημα!

Πραγματικά λοιπόν, δεν καταλαβαίνω αυτούς που γκρινιάζουν τόσο πολύ στους 35 – 37 βαθμούς, ειδικά όταν δεν υπάρχει πρόβλημα υγείας . Είναι στο χέρι μας να κάνουμε πιο… δροσερές τις μέρες μας και τη ζωή μας! Ο καθένας μας ξέρει τις αντοχές κι ανοχές του, τα όρια του,  τι μπορεί να κόψει και τι μπορεί να αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Το μόνο που μένει είναι να πάρει την απόφαση και να το κάνει.

Καλό και Δροσερό Καλοκαίρι!