Σκέψεις
Από το ράδιο ακούγεται το "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα’ αγόρι μου" ερμηνευμένο εξαιρετικά απ' τη Μαρινέλλα και σκέφτομαι πόσο ωραία τραγούδια γράφονταν παλιά...Γιατί το χάσαμε αυτό;
Γιατί πλέον δε γράφονται τόσο όμορφα και γλυκά τραγούδια με όμορφες, απλές και καθημερινές εικόνες; Δε γράφονται πλέον τραγούδια βαθιά ερωτικά. Δε γράφονται εμπνευσμένα τραγούδια απ' τη ζωή και τις δυσκολίες ή τις ομορφιές της. Δε γράφονται πλέον τραγούδια εμπνευσμένα από βραχιόλια, από τον τρόπο που λικνίζεται μια γυναίκα όταν περπατάει ή χορεύει, ή απλά από τη θέα ενός λουλουδιού!
Γιατί έχουμε καταντήσει τόσο πεζοί, τόσο βαρετοί που αναμασάμε τα ίδια κι έχουμε ρουτινιάσει ακόμα και στη μουσική και το στίχο; Που ακριβώς χάσαμε το παιχνίδι και το μέτρο και γίναμε τόσο χυδαίοι και ξεδιάντροποι ακόμα και μέσα απ' τα τραγούδια;
Τί ήταν αυτό που έκανε τους παλιούς δημιουργούς να βγάζουν άσματα; Η ευμάρεια κι η καλοπέραση μας κάνουν μαλθακούς και κενούς συναισθημάτων ενώ η φτώχια κι οι κακουχίες μας γεμίζουν την καρδιά;
Δεν ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ κανείς να απαντήσει σε όλα αυτά. Και φυσικά δε λέω πως δεν γράφονται και καλά τραγούδια σήμερα, αλλά είναι ελάχιστα πια. Ελπίζω να βγούμε απ' αυτό το - γενικότερο - πνευματικό και συναισθηματικό τέλμα και ν' αρχίσουν να γράφονται πάλι τραγούδια που να μιλούν στην καρδιά και στην ψυχή του ανθρώπου. Τραγούδια που να μας λυτρώνουν, να μας παρηγορούν και να εξυψώνουν την ψυχή μας μέσα απ' τη μυσταγωγία της ακρόασης τους.
Γιατί πλέον δε γράφονται τόσο όμορφα και γλυκά τραγούδια με όμορφες, απλές και καθημερινές εικόνες; Δε γράφονται πλέον τραγούδια βαθιά ερωτικά. Δε γράφονται εμπνευσμένα τραγούδια απ' τη ζωή και τις δυσκολίες ή τις ομορφιές της. Δε γράφονται πλέον τραγούδια εμπνευσμένα από βραχιόλια, από τον τρόπο που λικνίζεται μια γυναίκα όταν περπατάει ή χορεύει, ή απλά από τη θέα ενός λουλουδιού!
Γιατί έχουμε καταντήσει τόσο πεζοί, τόσο βαρετοί που αναμασάμε τα ίδια κι έχουμε ρουτινιάσει ακόμα και στη μουσική και το στίχο; Που ακριβώς χάσαμε το παιχνίδι και το μέτρο και γίναμε τόσο χυδαίοι και ξεδιάντροποι ακόμα και μέσα απ' τα τραγούδια;
Τί ήταν αυτό που έκανε τους παλιούς δημιουργούς να βγάζουν άσματα; Η ευμάρεια κι η καλοπέραση μας κάνουν μαλθακούς και κενούς συναισθημάτων ενώ η φτώχια κι οι κακουχίες μας γεμίζουν την καρδιά;
Δεν ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ κανείς να απαντήσει σε όλα αυτά. Και φυσικά δε λέω πως δεν γράφονται και καλά τραγούδια σήμερα, αλλά είναι ελάχιστα πια. Ελπίζω να βγούμε απ' αυτό το - γενικότερο - πνευματικό και συναισθηματικό τέλμα και ν' αρχίσουν να γράφονται πάλι τραγούδια που να μιλούν στην καρδιά και στην ψυχή του ανθρώπου. Τραγούδια που να μας λυτρώνουν, να μας παρηγορούν και να εξυψώνουν την ψυχή μας μέσα απ' τη μυσταγωγία της ακρόασης τους.
Σχόλια