Τα παιδία παίζει

   Χθες όλο το πρωί το πέρασα με την κόρη μιας φίλης. Διαβάσαμε, παίξαμε γκρινιάρη και φιδάκι και φυσικά ζωγραφίσαμε! Όσην ώρα την παρακολουθούσα να ζωγραφίζει άρχισαν να ξυπνούν αναμνήσεις απ' την παιδική μου ηλικία που σχεδόν είχαν σβήσει. 

από το jenny.gr

   Θυμήθηκα τότε που προσπαθούσα κι εγώ να ζωγραφίσω. Και λέω προσπαθούσα γιατί δεν ήμουν ποτέ πολύ καλή σε αυτό! Θυμήθηκα λεπτομέρειες όπως τα μπλοκ που χρησιμοποιούσα ή τα βιβλία με τα σκίτσα που ζωγραφίζεις κι ήταν τ' αγαπημένα μου. Συγκεκριμένα τρελαινόμουν για ένα βιβλίο ζωγραφικής που μου είχαν φέρει από την Αμερική οι θείοι μου μαζί με ένα τεράστιο κουτί με κηρομπογιες. Τις κηρομπογιές αυτές τις λάτρεψα γιατί όχι μόνο δεν τις είχε κανείς άλλος, αλλά κυρίως γιατί το κουτί είχε ΌΛΕΣ τις αποχρώσεις. Δεν το αποχωριζόμουν ποτέ και λίγοι μπορούσαν να το αγγίξουν. Το είχα νομίζω μέχρι μια αρκετά μεγάλη ηλικία!

   Κάτι άλλο που θυμήθηκα ήταν πως έπαιζα μόνη με τις κούκλες μου. Αλλά όχι με τις Barbie αλλά με κάτι πιο μικρούλες που η κάθε μια είχε ένα τσαντάκι, το οποίο ήταν κι ένα δωμάτιο σπιτιού. Μικρές Κυρίες νομίζω τις έλεγαν. Θυμάμαι πως έφτιαχνα και διάφορες ιστορίες όταν έπαιζα μαζί τους. Η αλήθεια είναι πως η φαντασία μου μικρή οργίαζε. Αν ήξερα τότε να γράφω κι αν δε βαριόμουν να γράφω όταν έμαθα, θα είχα σίγουρα γράψει τουλάχιστον δύο παραμύθια! Θυμάμαι πως μέχρι σχεδόν και το γυμνάσια πριν κοιμηθώ έφτιαχνα ιστορίες στο μυαλό μου. Ουσιαστικά είχα δύο βασικές ιστορίες που θα μπορούσαν να γίνουν βιβλίο!

Το puzzle

   Τα πιο αγαπημένα μου όμως παιχνίδια ήταν τα Lego και τα Playmobil. Δεν ξέρω το γιατί! Θυμάμαι όμως πολύ έντονα το ενδιαφέρον που έδειχνα για αυτά τα παιχνίδια. Επίσης, μ' άρεσε το ότι μπορούσα να φτιάξω μόνη μου κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα σπιτάκια και να βάζω μέσα τα ανθρωπάκια Playmobil. Ίσως, βέβαια, ο λόγος να ήταν πιο συναισθηματικός. Ότι, δηλαδή, κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο καθόταν να με βοηθήσει με αυτά, άρα περνούσαμε χρόνο μαζί! Το παιχνίδι  με το οποίο περνούσα κάποιες παραπάνω ώρες με τα δύο αγαπημένα μου πρόσωπα, τη μαμά και τον παππού, ήταν τα puzzles!!! Κι ήταν κι αυτά πάντα από τα αγαπημένα μου. Μπορούσα να κάθομαι κάθε μέσα να φτιάχνω ξανά και ξανά τα μικρά και τα μεγάλα με αυτούς τους δύο ανθρώπους! Ο παππούς μάλιστα ένα σχετικά μεγάλο που το είχαμε φτιάξει όλη η οικογένεια μαζί το έκανε κάδρο και το έχω ακόμα σε περίοπτη θέση (φωτογραφία)! Ακόμα και σήμερα μπορώ να κάτσω με τις ώρες και να φτιάχνω puzzles! 

   Αυτά κι άλλα πολλά θυμήθηκα χθες μέσα σε λίγα λεπτά και συγκινήθηκα και χάρηκα. Σκέφτηκα ακόμα, πως παρότι μικρή δεν είχα συνήθως παιδιά να παίζουμε μαζί, είχα τόσα άλλα πράγματα να κάνω μόνη μου. Επιπροσθέτως είχα και πολλά άτομα - γιαγιά, παππού, θεία, θείο - τα οποία ήθελαν να παίζουν μαζί μου και το σημαντικότερο να μου μαθαίνουν πράγματα. Μπορεί να μεγάλωσα την εποχή που η γειτονιά και τα παιχνίδια στο δρόμο άρχιζαν να εκλείπουν, αλλά μια γεύση πήρα. Κι όταν αυτό δεν το είχα, είχα ανθρώπους που νοιάζονταν για μένα και ασχολούνταν μαζί μου όσο κουρασμένοι κι αν ήταν. Κι αυτό μου έδωσε πολλά εφόδια. 

   Σε αυτό το σημείο λυπήθηκα για τα παιδιά του σήμερα. Όχι μόνο δεν μπορούν να βγουν στο δρόμο να παίξουν, αλλά είναι κολλημένα σε ένα ηλεκτρονικό, ένα κομπιούτερ και μια τηλεόραση. Και εντάξει με κατηγορούσαν κι εμένα ότι ήμουν όλη μέρα στην τηλεόραση αλλά εγώ έβλεπα και μια εκπαιδευτική τηλεόραση και είχα μάθει πάρα πολλά πράγματα. Τα παιδιά τώρα τι βλέπουν; Και το χειρότερο; Δεν έχουν πολλά από αυτά (ευτυχώς όχι όλα) ανθρώπους που να θέλουν να ασχοληθούν μαζί τους με υπομονή κι αγάπη. Να παίξουν μαζί τους και να τους μάθουν πράγματα. Κι αυτό δεν ισχύει τα δυο τρία τελευταία χρόνια με την κρίση. Τώρα θα έλεγα πως μάλλον τα πράγματα βελτιώνονται. Το κακό είναι πως γινόταν πολύ έντονα πιο πριν, τότε που υποτίθεται τα είχαμε όλα. Τα είχαμε όμως όλα;