Γηράσκω αει διδασκόμενος

Με το που ξύπνησα σήμερα το πρωί το μυαλό μου γύριζε στο μέλλον που έχω και στις επιλογές μου, άνεργη γαρ. Με γρήγορους αλλά όχι τόσο περίεργους συνειρμούς, όπως συνηθίζω, η σκέψη μου κύλησε στην επιθυμία ενός φίλου να γίνει φυσιοθεραπευτής και να μάθει και ρεφλεξολογία. Επιθυμία που είχε εκφράσει αρκετές φορές κατά το παρελθόν. 

Το πρόβλημα, όμως, του φίλου αυτού ήταν η ηλικία. Ότι, δηλαδή, θα τον κορόιδευαν που πάει σε τέτοια ηλικία να μάθει τέχνη. Αν ενθυμούμαι καλώς, έχει ήδη τελειώσει ένα ΙΕΚ και δεν είναι και κανένας γέρος δεδομένου ότι τώρα είναι 33 και την σκέψη την είχε τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν. Η σκέψη μου κύλησε ακόμα πιο πέρα στην κολλητή μου (λίγο πιο μεγάλη σε ηλικία) που έχει κι αυτή τελειώσει ΙΕΚ και σε μια αντίστοιχη συζήτηση που είχαμε μου πέταξε την ατάκα "κάθε πράγμα στον καιρό του". Χμμμ...

Το μυαλό μου λοιπόν έτρεξε και σε έναν άλλο γνωστό μου. Αυτός είχε βγάλει ΙΕΚ για εκπαιδευτής οδηγών και δούλευε ήδη κανονικά. Το παιδί αυτό όμως είναι αρκετά φιλομαθές. Έτσι μπήκε στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο λίγο πριν τα 30. Δεν ξέρω αν κατάφερε να το τελειώσει πάντως την προσπάθειά του την έκανε και δε χαμπάριαζε από ηλικίες και κολιούς. 

από www.proclaiminghim.com

Τη δικαιολογία "κάθε πράγμα στον καιρό του" την έχω ακούσει κι από άτομα που έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο, όπως κι από άτομα που δεν έχουν τελειώσει καλά καλά το σχολείο. Άρα η "μόρφωση" δεν παίζει ρόλο σε αυτή τη νοοτροπία. Έχω ακούσει ανθρώπους να κοροϊδεύουν άλλους ανθρώπους που στην τρίτη ηλικία επιστρέφουν στα θρανία για να τελειώσουν έστω το σχολείο, μιας και πάντα αυτό θέλανε αλλά η ζωή τους το στέρησε. Έχω ακούσει για πανεπιστήμια ή σχολές πως δέχονται φοιτητές μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία.

Κι αναρωτιέμαι: ποιος έχει το δικαίωμα να μου πει μέχρι πότε μπορώ να σπουδάζω ή να μαθαίνω. Σωστό, δε λέω, το "κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο" αλλά όχι για όλα. Δηλαδή μόνο αυτοί που πάνε για μεταπτυχιακούς τίτλους έχουν δικαίωμα να σπουδάζουν μετά τα 25-30; Και στο κάτω κάτω τί έγινε στο "ποτέ δεν είν' αργά"; Η ζωή η ίδια δεν είναι ένα μάθημα το οποίο μας διδάσκει πράγματα καθημερινά; Δεν είναι αλήθεια πως όσο μεγαλώνουμε, μπορεί να μην είναι σφουγγάρι το μυαλό, αλλά αντιλαμβανόμαστε και καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα πολύ πιο εύκολα και γρήγορα; 

Το βλέπω και στον εαυτό μου. Επειδή κάποιες γνώσεις έχουν κατασταλάξει κι επειδή είμαι πιο ώριμη ίσως στη σκέψη, κάποια πράγματα μπορώ να τα καταλάβω και να τα θυμάμαι πιο εύκολα τώρα που μεγάλωσα, κυρίως γιατί κατανοώ την αξία και τη χρησιμότητά τους. Βλέπω επίσης πως ξέρω πια πως να διαβάσω αποτελεσματικά, ώστε σε λιγότερο χρόνο να μάθω περισσότερα. Άρα κανείς δεν μπορεί να μου πει πως είναι αργά για κάποιον να σπουδάσει αυτό που πάντα ονειρευόταν, αν πραγματικά το θέλει. Και πραγματικά λυπάμαι που, στην Αμερική ο κόσμος μπορεί να επιστρέψει στα θρανία όποτε το θελήσει ακόμα και με το ένα πόδι στον τάφο που λεει ο λόγος, ενώ στην Ελλάδα στην οποία ελέχθη το "γηράσκω αει διδασκόμενος" υπάρχουν ηλικιακά όρια στη γνώση και ταμπού.

από sixgunannie.blogspot.gr

Είμαι ένα άτομο που αγαπάει τα θρανία και τη γνώση. Έχω σκοπό να επιστρέφω στα θρανία ανά τακτά χρονικά διαστήματα και όσο μου επιτρέπουν οι συνθήκες είτε για να μάθω μια νέα ξένη γλώσσα, είτε για να μάθω μια τέχνη είτε για να σπουδάσω ένα νέο αντικείμενο της αρεσκείας μου. Κανείς δεν μπορεί να μου το απαγορεύσει γιατί είναι δικαίωμά μου κι επειδή "ποτέ δεν είναι αργά".