Όνειρο Φθινοπωρινού Απογεύματος

Ώρα 4 και κάτι το απόγευμα, αχνιστός καφές στο χέρι, μπισκοτάκια στο πιατάκι, ησυχία στο σπίτι. Ώρα για περισυλλογή κι ονειροπόληση. Είναι η αγαπημένη μου ώρα. Η ώρα που μπαίνει τάξη στο μυαλό, ηρεμεί η ψυχή και παίρνει τ’ όνειρο μορφή.

«Μα τι ωραία που τα λέω η άτιμη! Πολύ ποιητικά»! Θυμάμαι μικρή έγραφα συνέχεια ποιήματα. Ο πεζός λόγος ποτέ δε μου άρεσε. Μου φαινόταν πολύ περιοριστικός με τους κανόνες του. Η ποίηση μου άρεσε για την ελευθερία της. Μ’ άρεσαν τα κρυμμένα νοήματα. Μου άρεσε που έμοιαζε με τραγούδι. Όταν έκανα και πιάνο ήλπιζα πως κάποτε θα έγραφα και δικά μου τραγούδια, μουσική και στίχο. Κάποια στιγμή άρχισα να ονειρεύομαι ότι θα μπορούσα να γίνω ποιήτρια. 

Με το πιάνο τελικά δεν προχώρησα και τα ποιήματα με άφησαν. Όχι τελείως. Άλλωστε οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιόνται ποτέ. 

Απλά ήρθαν και αφομοιώθηκαν στον πεζό λόγο. Δεν ξέρω αν έφταιγε η λογοτεχνία που ξαφνικά άρχισα να διαβάζω μανιωδώς ή οι πολλές εργασίες στη σχολή. Αυτό το ιστολόγιο, που ούτε θυμάμαι με ποιο σκεπτικό το ξεκίνησα, βοήθησε πολύ. Αυτό και μια φίλη, που της έλεγα ιστορίες απ’ το τηλέφωνο για πλάκα για να κοιμηθεί και μου είπε μια μέρα να κάτσω να τα γράψω όλα αυτά.

Κι έτσι ξαναμπήκε το μικρόβιο, μεταλλαγμένο: κάποια στιγμή να γίνω συγγραφέας. Και ποιήτρια. Τόσοι και τόσες από blogs έχουν εκδώσει βιβλία. Γιατί όχι κι εγώ; Που θα πάει… Δε θα μ’ ανακαλύψουν κι εμένα!! Φαντάζομαι τη μάνα μου, να φουσκώνει από περηφάνια!! Φαντάζομαι ταξίδια για παρουσιάσεις, εκθέσεις, γνωριμίες με άλλους συγγραφείς και ποιητές!!! Τι ευτυχία!!!

φωτό από http://unilifemagazine.com.au

«Καλέ μες τα σκοτάδια κάθεσαι;;; Είσαι καλά;» με ξυπνάει βίαια απ’ τ’ όνειρο η μάνα, που δε θα κατανοήσει ποτέ αυτή μου τη συνήθεια κι ανάγκη, να χάνομαι στις σκέψεις μου με τις ώρες.