Εργασίας Προσμονή

Σήμερα ήταν μια απ’ τις μέρες που ξύπνησα έχοντας δει όνειρα σχετικά με δουλειά. Είμαι κοντά δυο χρόνια άνεργη. Είναι , νομίζω , η μακρύτερη περίοδος της ζωής μου που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο λόγος, βέβαια, ήταν ένα θέμα υγείας, στο οποίο θα αναφερθώ σε άλλη δημοσίευση, κι όχι κάποια δική μου δυσπραγία. Ακόμα και τότε που δεν ήμουν στα καλλίτερά μου έστελνα βιογραφικά κι ούτε ένα τηλεφώνημα, που λέει και το άσμα.

Όπως και να έχει το άγχος κι η προσμονή δεν μετριάζονται. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πως με τόσο καιρό που έχω να μπω στη διαδικασία, πως θα ξυπνάω το πρωί! Πως θα περιμένω το λεωφορείο εκατό ώρες μέσα στη βροχή, το κρύο ή τη ζέστη; Κι αναλόγως που θα είναι η δουλειά μου, πόσο ατελείωτη θα είναι η διαδρομή; Θα τελειώνω αρκετά νωρίς ώστε να προλαβαίνω να ασχολούμαι με άλλα μου ενδιαφέροντα; Κακά τα ψέματα στην ανεργία κακομαθαίνεις.

Και δεν είναι μόνο ότι κακομαθαίνεις, αλλά γενικότερα χαζεύεις. Ναι μεν έχεις μπόλικο χρόνο να κάνεις ένα κάρο πράγματα, που συνήθως γκρινιάζεις ότι δεν προλαβαίνεις όταν δουλεύεις, αλλά μπαίνεις και σε μια απίστευτη ρουτίνα. Μεγάλη βαρεμάρα. Ειδικά όταν είσαι στη θέση μου που ούτε επίδομα δε δικαιούμαι. Φανταστείτε τώρα να μην έχεις λεφτά ούτε για καφέ. Ούτε για ένα εισιτήριο να πας μια βόλτα λίγο πιο μακριά απ’ τη γειτονιά ή την πόλη σου. Αυτομάτως τα όποια ερεθίσματα λαμβάνεις περιορίζονται σε αυτά του διαδικτύου, της τηλεόρασης κι – ευτυχώς – των βιβλίων και των φίλων. Αυτό για μένα, που θεωρώ ότι είμαι ένα αρκετά δημιουργικό άτομο, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί. 

Η τελευταία δουλειά που ήμουν ήταν το καλλίτερο που θα μπορούσε να μου τύχει. Ήταν στο αντικείμενό μου, τις Δημόσιες Σχέσεις, και άρα μου πρόσφερε ενημέρωση, γνώσεις, ευκαιρίες δημιουργίας κι επαφή με κόσμο. Δεν ήταν μια απλή δουλειά, ήταν έρωτας. Κι όταν δεν ευδοκίμησε η συνεργασία ήταν σαν βαρύ heartbreak. Τότε εμφανίστηκαν κι οι πρώτες μου άσπρες τρίχες!!! Δεν κάνω πλάκα! Για καιρό αυτόμαστιγωνόμουν για το λόγο, ενώ ξέρω ότι έδωσα παραπάνω από το 100% μου. Αλλά όπως σε όλες τις σχέσεις ξέρω, πια, ότι δεν φταίει μόνο ένας που δεν κατέληξε όπως θα ήθελα. Απλά, ελπίζω κάποτε να μάθω το λόγο. Μέχρι τότε διορθώνω τα όποια δικά μου λάθη και προσπαθώ να ενισχύσω τα θετικά μου. Άλλωστε αυτό είναι και το ζητούμενο.

Τώρα, δεν ξέρω αν θα καταφέρω να βρω μια τόσο σούπερ δουλειά με ένα τόσο καταπληκτικό περιβάλλον. Επίσης, είμαι από τους άτυχους που δεν πιάνουν τα χέρια τους, ώστε να μετατρέψω μια ασχολία μου σε επικερδή επιχείρηση. Η φαντασία μου είναι λίγο πιο θεωρητική κι ελπίζω να έχω μια έμπνευση κι εγώ που να μου αποφέρει κάποια στιγμή το ζητούμενο.  

Μέχρι τότε, όμως, ψάχνω  μια εργασία που να μου αρέσει και να μου προσφέρει ένα ποσό που να μπορώ να είμαι ανεξάρτητη (έξτρα βαθμοί ικανοποίησης αν ο μισθός μου επιτρέπει να βοηθάω και την οικογένεια), και είτε να μου αφήνει χρόνο να ασχοληθώ με τα άλλα μου ενδιαφέροντα, είτε να μου προσφέρει την εναλλακτική της εξέλιξης μέσα απ’ αυτήν (το ιδανικό βέβαια θα ήταν να ισχύουν και τα δύο, αλλά τι να κάνουμε τώρα). Εγώ ξέρω πως, πάντα, σε όποια δουλειά και να πάω δίνω τον καλλίτερο μου εαυτό - ακόμα και σε αυτές που δε μου άρεσαν τόσο -  κι έχω πολλά να προσφέρω και από γνώσεις και από διάθεση. Δεν είναι τυχαίο νομίζω που δεν έχω απολυθεί ποτέ!