Αντοχές & Φίλοι

"Δεν είμαι εδώ, δεν είναι πια αυτή η ζωή μου, δεν είμαι εδώ. Δεν είμαι εδώ, μέρα νύχτα μετράω την αντοχή μου, δεν είμαι εδώ, δεν είμαι εδώ". Αυτή είναι η δική μου διασκευή του τραγουδιού "δεν είσαι εδώ" της αγαπημένης Δήμητρας Γαλάνη, που παίζει συνέχεια μες το μυαλό μου σήμερα.

Η σημερινή μέρα, ενώ θα μπορούσε να είναι μέρα ονειροπόλησης, κινδυνεύει να γίνει άλλη μια μέρα αυτομαστιγώματος. Καλώς ή κακώς, έρχονται στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που νιώθει ότι δεν αντέχει, ότι δε θα τα καταφέρει. Αυτό, φαντάζομαι, πως είναι κάτι φυσιολογικό. Όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να πετύχει κάτι και δυσκολεύεται, μπορεί να του συμβεί. Το έχουν πάθει κι οι πιο δυνατοί άνθρωποι που ξέρω. Εμένα, βέβαια, έχω την αίσθηση ότι μου συμβαίνει πολύ πιο συχνά τελευταία. Ίσως, επειδή, προσπαθώ ν' αλλάξω τον 1,5 χρόνο ριζικά τη ζωή μου και τα εμπόδια είναι μέσα στο στενό μου περιβάλλον.

Κάποιοι μπορεί να πουν σιγά το δύσκολο και ν' αρχίσουν τις συμβουλές. Και εδώ ερχόμαστε σε αυτό που θέλω να πω.

photo: pixabay.com

Όταν κάποιος φίλος σας σε αυτή τη φάση σας λέει τον πόνο του, μην αρχίζετε τις συμβουλές χωρίς να σας τις ζητήσει. Καμιά φορά λέμε τι μας απασχολεί και πως νιώθουμε, όχι για να μας δώσουν τη λύση, αλλά απλά για να τα βγάλουμε από μέσα μας. Ή ακόμα περισσότερο για να μας πουν "σε καταλαβαίνω, αλλά πιστεύω πως θα τα καταφέρεις. Μην το βάζεις κάτω, αλλά ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις θα είμαι δίπλα σου. Θα σε στηρίζω ό,τι κι αν αποφασίσεις".

Μην αυταπατάσθε. Τη λύση στο πρόβλημά του ο καθένας τη γνωρίζει. Το ότι δεν τη βάζει σε λειτουργεία, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, είναι ένα μεγάλο ζήτημα που θέλει ξεχωριστή ανάρτηση. Το θέμα είναι ότι, όποιος και να είναι ο λόγος, αυτό που πιθανότατα θα κάνει κάνει κάποιον να αναλάβει δράση, όταν νιώθει πως οι αντοχές του τελειώνουν, είναι η στήριξη κι όχι η κριτική.


Αυτό το λάθος το έχω κάνει κι εγώ. Και το έχω καταλάβει εκ των υστέρων. Ο καλύτερος τρόπος για να μην κάνουμε τον άλλο απέναντί μας, που υποφέρει, χειρότερα είναι να τον ρωτήσουμε αν θέλει τη συμβουλή μας. Αν όχι, απλά ας τον/ην ακούσουμε κι αν μπορούμε και μας βγαίνει ας τον/ην στηρίξουμε. Και λέω αν μπορούμε, γιατί αν το κάνουμε προσποιητά, ο άλλος άνθρωπος το καταλαβαίνει. Ειδικά αφού είμαστε φίλοι και γνωριζόμαστε πολύ καλά.

Κρατήστε, επίσης, στο μυαλό σας ότι αυτό είναι απλά μια φάση. Όπως κάποιος που δουλεύει πολύ κάποια στιγμή κουράζεται, έτσι μπορεί να γίνει και με την ψυχή κάποιου. Να κουραστεί και να πρέπει να ξαπωστάσει και να γεμίσει μπαταρίες. Δε σημαίνει πως, επειδή τώρα νιώθει ότι έχει στερέψει από δύναμη κι αντοχές, δεν θα επανέλθει. Απλά μέχρι να επανέλθει (κι ο χρόνος που χρειάζεται ο καθένας είναι σχετικός) καλό θα είναι να έχει εξωτερική στήριξη, αφού η εσωτερική είναι σε διακοπές. 

Να σημειώσω εδώ πως η ψυχοθεραπεία σαφώς βοηθάει, αλλά δε σημαίνει πως όποιος δέχετε βοήθεια από ειδικό δεν περάνει φάσεις. Κι ο ειδικός σαφώς ξέρει πότε και πως να πιέσει. Οπότε, αν έχετε φίλους που πάνε σε ειδικούς και παρόλα αυτά βλέπετε ότι κάποτε σκαλώνουν, δείξτε λίγη αγάπη παραπάνω. Σίγουρα, το αίσθημα της εξαντλησης των αντοχών και της ανικανότητας δε θα κρατήσει για πολύ.

Βέβαια, τα παραπάνω μπορεί να μην ισχύουν για όλους. Ισχύουν, σίγουρα, για μένα και για κάποια άλλα άτομα, με τα οποία έχω συζητήσει το θέμα. Γενικά, καλό θα ήταν να μην κρίνουμε από τον εαυτό μας και το πως θα αντιδρούσαμε εμείς. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δε λειτουργούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο, στον ίδιο χρόνο και με τον ιδιο δυναμισμό. Είμαστε, όμως, όλοι άνθρωποι και όλοι χρειαζόμαστε κατανόηση κι αγάπη!