Περίεργο Πλάσμα ο Άνθρωπος

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Ενώ είναι ικανός για δημιουργία και ζωή, επιλέγει την καταστροφή και τον θάνατο.

Αυτό είναι άραγε το προπατορικό αμάρτημα; Η συνειδητή επιλογή της κακίας αντί της αρετής;

Ενώ έχει ο άνθρωπος στα χέρια του εργαλεία που τον βοηθούν να ζει περισσότερο και πιο ποιοτικά (ιατρική, ψυχολογία, έχει εξασφαλίσει την στέγη και την τροφή κ.α.) και είναι τόσο δημιουργικός που μπορεί να φτιάξει υπέροχα τεχνουργήματα, κείμενα, κτήρια κι ό,τι τέλος πάντων προάγει την αισθητική και την ψυχική ανάταση και ηρεμία, επιλέγει πολλές φορές να χρησιμοποιεί τα εργαλεία αυτά για να βλάψει και να καταστρέψει.

Να βλάψει το συνάνθρωπο, το σπίτι του (το περιβάλλον δηλαδή) κι ό,τι άλλο θα μπορούσε να βλάψει...

Θεωρούμαστε το είδος με λογική, ευφυίας και συνείδηση, παρόλα αυτά είμαστε το μόνο είδος που δεν ζει σε αρμονία (με τον εαυτό του, με τα πλάσματα και το χώρο που το περιβάλλουν).

Νομίζουμε πως είμαστε θεοί και πως μπορούμε να υποτάξουμε τη φύση. Χα! Πόσο λίγα ξέρουμε και πόσο λιγότερα καταλαβαίνουμε...

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Ον κοινωνικό υποτίθεται. Εγώ βλέπω αγέλες ανθρώπων που ψάχνουν αρχηγούς.

Ψάχνουν αρχηγούς πολλές φορές χωρίς να νοιάζονται για το ποιόν τους. Μόνο κάποιον να τους οδηγεί - οπουδήποτε - και να μπορούν να του ρίχνουν ευθύνες αν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Λες κι εκείνοι δεν έχουν ευθύνη.

Για λογικά όντα οι άνθρωποι, φέρονται μάλλον παράλογα. Τα ζώα ακολουθούν γιατί δεν έχουν κριτική σκέψη. Ο άνθρωπος που έχει κριτική γιατί ακολουθεί σαν πρόβατο; Γιατί αρνείται την ευθύνη των αποφάσεων και των πράξεών του;

Η πολιτική δεν έχει να κάνει με κόμματα και εκλογές. Δεν σταματάει εκεί. Πολιτική είναι η κάθε μας απόφαση, η κάθε μας πράξη μέσα στην κοινωνία που εμείς δημιουργήσαμε. Άλλωστε οι πολιτικοί που τόσο καλά ξέρουμε να κατηγορούμε από την αγέλη μας αναδείχτηκαν. Στην αγέλη μας ζουν και κουβαλούν τη γενικότερη νοοτροπία της. Γιατί, λοιπόν, πιστεύουμε πως πρέπει να σκεφτονται διαφορετικά από εμάς;; Το αξίωμά τους δεν τους διαφοροποιεί ριζικά από την υπόλοιπη αγέλη. Τα ράσα, λέει ο λαός, δεν κάνουν τον παπά.

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Αντί να αγαπά, να ανακουφίζει, να δημιουργεί, μισεί, βασανίζει, καταστρέφει. Τουλάχιστον αυτό αφήνει να φανεί πως γίνεται. Λες και δεν του αρέσει η ομορφιά, η αγάπη, η αρμονία και προωθεί την ασχήμια, το μίσος και την ανισορροπία.

Ευτυχώς υπάρχουν κι εξαιρέσεις Ανθρώπων, που δρουν ενάντια στην πορεία της αγέλης. Ελπίδα: να είναι αρκετοί μπας και σωθεί απ' τον γκρεμό το πλάσμα που λέγεται άνθρωπος. Να έχουν δύναμη κι υπομονή όσοι πάνε αντίθετα απ' το ρεύμα με ευχή να γίνουν περισσότεροι.

Ευχή κι ελπίδα για το περίεργο αυτό πλάσμα που λέγεται άνθρωπος.