Μια μικρή Ρομαντική Ιστορία χωρίς Τέλος

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ παλιά, ήταν μια κοπέλα που έψαχνε τον Έρωτα και την Αγάπη. Η ίδια είχε μια μεγάλη καρδιά και πολλή αγάπη να δώσει, αλλά είχε πλανευτεί. Είχε πλανευτεί απ' όλες αυτές τις ελαφρές ταινίες του Hollywood, που τόσο της άρεσε να βλέπει και ταυτιζόταν ενίοτε με την πρωταγωνίστρια. Είχα πλανευτεί από μυθιστορήματα για μεγάλους έρωτες, αλλά κι απ' τα παραμύθια της παιδικής της ηλικίας. Νόμιζε πως ο Έρωτας είναι πόνος, drama, κλάμα!!! Πίστευε πως μόνο ο κεραυνοβόλος έρωτας ήταν πραγματικός έρωτας. Πίστευε πως ήταν μισή κι έπρεπε να βρει κάποιον να την ολοκληρώσει για να είναι ευτυχισμένη.

Κι η αλήθεια είναι πως μεγαλώνοντας κι ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα και πόνο πέρασε και drama και κλάμα. Ήξερε όλα τα ερωτικά τραγούδια χαράς και πόνου της εποχής της απέξω. Ζωγράφιζε καρδούλες παντού, έγραφε ποιηματάκια γλυκανάλατα κι έκλαιγε τα βράδια μουσκεύοντας το μαξιλάρι της. Όταν πρωτοερωτευόταν πετούσε από χαρά, είχε ενέργεια ήταν δημιουργική αλλά γρήγορα - όσο γρήγορα είχε ερωτευθεί - έβαζε τη μαύρη την πλερέζα, γιατί ο θησαυρός του έρωτα αποδεικνυόταν άνθρακας. 

Πέρασε απορρίψεις, απογοητεύσεις, ανεκπλήρωτους έρωτες και δε μπορούσε να καταλάβει γιατί. Γιατί όλοι της υπόσχονταν αγάπη με όρους, ενώ εκείνη όχι; Γιατί έπρεπε να είναι πιο αδύνατη ή πιο παχιά, πιο σοβαρή ή πιο αστεία, πιο σπουδαγμένη ή λιγότερο σπουδαγμένη, ξανθιά ή κοκκινομάλλα για να την αγαπήσουν και δε μπορούσε κανείς να την αγαπήσει όπως ήταν. Όπως αγαπούσε κι ερωτευόταν κι εκείνη, απλά αυτό που έβλεπε. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά υπήρχε κι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, που ήταν για εκείνη παίδεμα πολλά χρόνια. 

Και κάπως έτσι, μετά από πολύ απογοήτευση, κατάλαβε ότι ίσως δε θα συμβεί ποτέ σ' εκείνη ο κινηματογραφικός ο έρωτας. Ο έρωτας αυτός που θα την αγαπήσει με τα ελαττώματά της και θα εγκαταλείψει τα πάντα ή θα τα βάλει με όλους για να είναι μαζί της. Ο έρωτας που θα έρθει να τη συμπληρώσει και να ζήσουν ευτυχισμένοι ever after. Δε θα γράψει το δικό της τραγούδι έρωτα ούτε το δικό της μυθιστόρημα αιώνιας αγάπης. Αποφάσισε, λοιπόν, ότι θα σταματήσει να ψάχνει και να προσπαθεί. Σταμάτησε να ελπίζει. Αν και λύγιζε κάποιες φορές, θύμιζε στον εαυτό της τι είχε περάσει. Αν την κοίταζε κάποιος με αυτό το βλέμμα που τόσο της άρεσε, το βλέμμα "σου υπόσχομαι τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα δε θα σου δώσω τίποτα", υπενθύμιζε στον εαυτό της πως μάλλον ο τύπος δεν είναι για καλό. 

Σύντομα η μέρα του Βαλεντίνου έγινε η μέρα να γιορτάσει τον εαυτό της!!! Περιποιούνταν κι έκανε δώρα στον εαυτό της εκείνη τη μέρα σα να ήταν ο σύντροφός της!!! Γενικά, απολάμβανε την παρέα του εαυτού τους, αλλά και τις παρέες της!!! Σιγά σιγά ένιωθε ολοκληρωμένη κι ευτυχισμένη!!! Ήταν δημιουργική και χαρούμενη!!! Δεν είχε ανάγκη από κάποιον άλλο να τη συμπληρώσει και να την κάνει ευτυχισμένη. Το έκανε μόνη της!!! Κατάλαβε πως μέχρι τώρα νόμιζε πως ερωτευόταν τον άλλο όπως ήταν, αλλά τελικά ερωτευόταν αυτό που φανταζόταν ότι ήταν το εκάστοτε αντικείμενο του πόθου της. Κατάλαβε, επίσης, ότι ο έρωτας κι η αγάπη δεν είναι το ίδιο κι ότι το καλύτερο για μια σχέση είναι όταν περάσει ο Έρωτας να έχει μείνει η Αγάπη. Εντάξει δεν το κατάλαβε εντελώς μόνη! Έφτασε στα συμπεράσματα που της ταίριαζαν με βοήθεια την ψυχοθεραπεία, αλλά αυτό δεν τ' ακούσατε από μένα!!!

Ήξερε πάντα ότι δεν ήθελε να κάνει σχέση απλά για να μην είναι μόνη, αλλά τώρα απολάμβανε τη μοναχικότητα και την ανεξαρτησία της. Πριν το να είναι μόνη ήταν ένα ασήκωτο βάρος κι μοναξιά την τύλιγε σαν μαύρο σύννεφο. Πλέον το μόνο που ήθελε ήταν να περνά ευχάριστα και δημιουργικά το χρόνο της, να απολαμβάνει τις στιγμές και τους φίλους της. Αν ερχόταν κάποιος που μπορούσε να συμπλεύσει με αυτά, καλώς. Αλλιώς προτιμούσε να ζήσει μόνη. 

Η αλήθεια είναι πως δεν πίστευε πως υπήρχε κάποιος, που να της ταιριάζει. Να έχουν ίδια γούστα, δηλαδή, ίδιες αξίες, παρόμοια όνειρα. Είχε διαβάσει κάπου πως το ιδανικό ζευγάρι δεν είναι αυτό που κοιτά ο ένας τον άλλο, αλλά αυτό που κοιτάει προς την ίδια κατεύθυνση και προχωράει μαζί. Της είχε αρέσει πολύ αυτό, αλλά της φάνηκε κι ουτοπικό.

Κι εκεί που περνούσε και μόνη της καλά, που λέει και το άσμα, συναντά έναν άνθρωπο ήσυχο, έξυπνο με χιούμορ και παράσημα, αλλά και τραύματα από παλιούς έρωτες και σχέσεις. Ένας άνθρωπος, που γελούσε με τ' αστεία της και συμφωνούσε με πολλά απ' αυτά που έλεγε εκείνη. Το πιο περίεργο, όμως, απ' όλα ήταν ότι ήθελε να τη γνωρίσει καλύτερα και φαινόταν να του αρέσει κιόλας!!! 

Η κοπέλα, για πρώτη φορά στη ζωή της, δεν άφησε τον ενθουσιασμό να την παρασύρει. Έβλεπε το ενδιαφέρον του, αλλά ήθελε να τον γνωρίσει κι εκείνη, να δει αν της ταιριάζει πραγματικά. Ήθελε να δει αν κοιτάνε προς την ίδια κατεύθυνση και αν η έλξη είναι, πέρα από σωματική, και πνευματική.

Και ήταν. Και τους ένωσαν πολλά. Βιώματα, αλλά κι ενδιαφέροντα. Και ίδιες αξίες είχαν. Και προς τους ίδιους δρόμους κοιτούσαν. Και ήθελαν ο ένας τον άλλο, όπως ήταν με τα ωραία του και τα στραβά του, γιατί κανείς απ' τους δύο δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει στον άλλον τον εαυτό του. Κανείς δεν έκρυψε παραξενιές, λάθη κι απόψεις. Κι έτσι ήσυχα, όπως ήρθε στη ζωή της ο άνθρωπος αυτός, ήσυχα κι από μόνα τους ήρθαν τα πράγματα, χωρίς κόπο, χωρίς νάζια, παιχνίδια κι εγωισμούς κι έγιναν ζευγάρι. Χωρίς όρους, χωρίς μεγάλα λόγια και υποσχέσεις που δεν τηρούνται. Έτσι απλά έγιναν φίλοι, εραστές, σύντροφοι και συνοδοιπόροι!!! Αυτό όμως το περιμένατε φαντάζομαι!!!

Αν θα είναι για πάντα μαζί, όμως, κανείς δεν το ξέρει και σίγουρα κανείς δεν το έχει υποσχεθεί. Μπορεί να το ελπίζουν. Αν δουλέψουν για αυτό, γιατί οι σχέσεις θέλουν και δουλίστα - δε στέκουν μόνες τους, μπορεί και να πετύχουν το πολυπόθητο happily ever after. Ποια θα είναι, λοιπόν, η συνέχεια και το τέλος δε μπορεί να πει κανείς με σιγουριά, αλλά όταν υπάρχει αγάπη, σεβασμός κι επικοινωνία, όλα τα καλά σενάρια είναι πιθανά υποθέτω!!!