Μπαταρία: χαμηλή!

Αλήθεια, γιατί μερικοί άνθρωποι χάνουν την ενέργεια και τον ενθουσιασμό τους καθώς μεγαλώνουν ενώ άλλοι σφύζουν από ζωή ακόμα κι αν είναι σε μεγάλη ηλικία; 

Ανήκω, δυστυχώς στην πρώτη κατηγορία. Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποίησα πως έχω "βαρύνει" πολύ και προσπαθώ να καταλάβω το γιατί. Μήπως μεγάλωσα ξαφνικά, βγήκα απ' το ροζ συννεφάκι κι έπεσα με τα μούτρα στο χώμα; Η αλήθεια είναι πως έχω φτάσει σ' ένα σημείο, ηλικιακό, που κατά τη δική μου άποψη δεν έχω άλλο χρόνο. Δε με παίρνει για άλλα ΘΑ. Έχω φτάσει στην ηλικία που πίστευα ότι θα είχαν ήδη πραγματοποιηθεί κάποια "όταν μεγαλώσω/φτάσω την τάδε ηλικία" και κάποια που θα πρέπει να πραγματοποιηθούν τώρα. Δεν έχει πιο κάτω. Αλλά έχω μείνει μετέωρη...

Γιατί όμως; Κι άλλες φορές τα πράγματα δε μου έχουν έρθει όπως τα θέλω αλλά ο ενθουσιασμός κι η ενέργεια δεν έλειπαν! Μήπως αυτή η συνειδητοποίηση μου στράγγιξε όλη την αισιοδοξία; Γιατί πραγματικά εκεί είναι που έχω αλλάξει περισσότερο. Κάποτε πίστευα πως θα τα καταφέρω. Τώρα απλά δεν ξέρω.

Υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο της φυσικής κατάστασης. Πραγματικά περνώντας τα χρόνια κι επειδή όπως ξέρετε οι περισσότεροι δεν είμαι κι ιδιαίτερα αυτό που λένε fit νοιώθω πως κάθε χρόνο εξαντλούμε σωματικά και πιο πολύ. Για να καταλάβετε θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Γύρω στα 22 μου, δούλευα full time και σπούδαζα part time. Ξυπνούσα αρκετά νωρίς (κατά τις 7), πήγαινα δουλειά, δυο φορές την εβδομάδα μετά τη δουλειά πήγαινα στη σχολή, είχα τα διαβάσματα και τις εργασίες μου, κοιμόμουν αργά σχετικά (πάντα μετά τις 12, γύρω στη 1) κι είχα ενέργεια και για να βγω και για να κάνω πολλά άλλα πράγματα! Τώρα στα 32 μου, το να ξυπνήσω στις 7, να πάρω λεωφορείο και μετρό, να δουλέψω 8ωρο και να κάνω την αντίθετη διαδρομή συν 20' συνολικό περπάτημα με έχει βγάλει νοκ ουτ! Και δεν ξέρω γιατίιιιιιι!

Πιθανότατα φταίει κι η ψυχολογία. Γενικά είμαι τις άποψης ότι σώμα και ψυχή δεν λειτουργούν ανεξάρτητα, οπότε αν νοσεί το ένα επηρεάζεται και το άλλο. Οπότε σαφώς φταίει και το άγχος (αυτά τα 10 λεπτά περπάτημα στο δρόμο για τη δουλεία γίνονται με μεγάλο αγκομαχητό να προλάβω κι ας είμαι και μισή ώρα νωρίτερα). Αγχώδης είμαι απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου (μελλοντικέ μου εργοδότη ελπίζω να μην το διαβάζεις αυτό, εκτός κι αν είσαι εκδότης) και γι αυτό πολλές φορές δεν καταλαβαίνω καν ότι είμαι αγχωμένη. Αλλά πάλι το ότι από μικρή το 'χω το θέμα, έχω μάθει να το αντιμετωπίζω δημιουργικά. Τέλος πάντων! Δεν είναι μόνο το άγχος και δεν δημιουργείται κι από μόνο του. Όταν υπάρχουν στο σπίτι προβλήματα και δυσκολίες που δεν λύνονται ή περνάνε εύκολα και γρήγορα όσο να 'ναι η διάθεση πέφτει.

Θα μου πείτε, ρε κοπελιά, δεν είσαι η μόνη. Και θα σας πω κι εγώ πως υπάρχουν και χειρότερα. Απλά δεν αντιμετωπίζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τη ζωή. Γι' αυτό κι εγώ ζηλεύω αυτούς που είναι γεμάτοι αισιοδοξία ό,τι κι αν τους συμβεί ή καταφέρνουν να βλέπουν το θετικό σε κάθε κατάσταση και να τη γυρίζουν προς το συμφέρον τους! Θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής κι ελπίζω να την ξαναβρώ και να ξαναγεμίσω τις μπαταρίες μου με ενθουσιασμό κι ενέργεια!