Ρεαλισμός και Συναίσθημα

... εκ του Λογική κι Ευαισθησία!

Για άλλη μια φορά η συζητήσεις στο γνωστό "τιτιβίζον μέσο" έγινε η αφορμή για ένα κείμενο σ' αυτό το ιστολόγιο. Εδώ κι αρκετές μέρες έχουν ενταθεί οι συζητήσεις περί σχέσεων. Μέχρι και hastag δημιουργήθηκε για να εξηγήσουν τα τουιτόπαιδα τι συμβαίνει και οι σχέσεις χαλάνε! Είδαμε και μάθαμε πολλά ενδιαφέροντα! Αυτό όμως που με κάνει να γράψω είναι ένα σημερινό τιτίβισμα μιας φίλης. 

Όλες αυτές τις μέρες παρατηρώ από μέρους των γυναικών μια τεράστια απογοήτευση σχετική με τον έρωτα ως συναίσθημα. Είναι τόσο μεγάλη που φτάνει στην απαξίωση του ίδιου αλλά και τις γυναικείας φύσης. Μου φαίνεται πάντα πολύ περίεργο να ακούω γυναίκες να αφορίζουν τον έρωτα κι ότι συναίσθημα αυτός περιλαμβάνει. Επίσης, μου φαίνεται αδιανόητο μια γυναίκα ή κοπέλα να μην πιστεύει ή να θέλει να πάψει να πιστεύει στον έρωτα και το συναίσθημα. 

Εντάξει... το ξέρω πως μπορεί να πληγώθηκαν πρόσφατα ή να έχουν μια σειρά από αισθηματικές απογοητεύσεις, αλλά δεν είναι οι μόνες! Δηλαδή χαζές είμαστε οι υπόλοιπες; Το συναίσθημα είναι στη φύση μας ως άνθρωποι και κυρίως ως γυναίκες. Αν το αφαιρέσεις μένουν τα ένστικτα και η λογική. Η λογική στις σχέσεις αναδεικνύει τον εγωισμό και το συμφέρον. Να γιατί χαλάνε οι σχέσεις. Να γιατί μια απ' τις απαντήσεις στο hastag ήταν "ο εγωισμός χαλάει τις σχέσεις". Γιατί χωρίς συναίσθημα δεν μπορείς να νοιώσεις τον άλλον και δε σε νοιώθει κι εκείνος. Δε σε νοιάζει κιόλας. Παρόλα αυτά πληγώνεσαι και πληγώνεις και τους άλλους. Τελικά το συναίσθημα υπάρχει πάντα!

Θα μου πείτε, βέβαια, οι άντρες γιατί μπορούν να ξεχωρίζουν, ας πούμε, το συναίσθημα απ' τη σεξουαλική πράξη; Γιατί είναι άλλη η φύση τους και για αιώνες τώρα είναι αλλιώς εκπαιδευμένοι κοινωνικά, όπως κι εμείς. Δεν ξυπνάς μια μέρα και κλείνεις το διακόπτη. Και θέλετε πραγματικά κυρίες μου να γίνεται σαν τους άντρες που τους λέμε συνήθως αναίσθητους - και δεν το λέμε για καλό; Θα είχε χωρίς τη διαφορετικότητα κανένα ενδιαφέρον η ζωή; Θα μοιάζαμε περισσότερο στα ζώα, που απλώς ικανοποιούν μια βιολογική τους ανάγκη χάνοντας την πικάντικη και συνάμα γλυκόξυνη γεύση του παιχνιδιού του έρωτα.

Γενικότερα, ένας απ' τους λόγους που η ανθρωπότητα πάει κατά διαόλου μεριά είναι γιατί θάψαμε το συναίσθημα κι αφήσαμε τη λογική να κάνει κουμάντο. Για σκεφθείτε το άλλη μια φορά κυρίες μου σας παρακαλώ! Πολλές φορές το συναίσθημα πονάει, το ξέρω από πρώτο χέρι. Πονάει τόσο που νομίζεις πως θα πεθάνεις αλλά στο τέλος του δρόμου είσαι πάλι όρθια, πιο δυνατή και πιο γεμάτη και πιθανότατα καλλίτερος άνθρωπος. 

Και στο τέλος τέλος γιατί κολλάμε στα άσχημα συναισθήματα και δεν προσκολλούμαστε στα όμορφα και τα δυνατά; Γιατί να επιλέγουμε να θυμόμαστε όσα μας πονάνε κι όχι όσα μας δίνουν φτερά; 

Η απάντηση είναι μέσα στην κάθε μία μας ξεχωριστά κι είναι διαφορετική για κάθε μια από μας. Απλά σκεφτείτε το και διαφορετικά, πιο θετικά.