Χρόνια παιδικά

Όποτε πλησιάζουν Χριστούγεννα έχω την τάση να γυρνώ στην παιδική μου ηλικία, είτε με αναμνήσεις είτε με όμορφες χριστουγεννιάτικες συνήθειες, όπως το στόλισμα, τα γλυκίσματα και άλλα πολλά. Τη μνήμη μου αυτή τη φορά την πυροδότησε ο αγαπημένος μου εκδοτικός οίκος. 


Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή το τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του Ψυχογιού έστειλε το newsletter του μαζί με τον κατάλογο των νέων εκδόσεων. Είπα, λοιπόν, μιας κι έχω να κάνω με πολλά πιτσιρίκια να δω τι παίζει στα παιδικά βιβλία. Ξεφυλλίζοντας, όμως, τους τίτλους και διαβάζοντας τις περιλήψεις κάποιων που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον δεν άργησα να μπω και πάλι στη διαδικασία της σύγκρισης. Μπορώ να πω πως ακόμα και σ' αυτό η γενιά μου υπήρξε πιο τυχερή. Νομίζω πως είχαμε πρόσβαση σε πιο κλασσικά διηγήματα, πιο απλά ίσως δοσμένα για να τα κατανοούν ακόμα και η μικρότερες ηλικίες. Θυμάμαι, για παράδειγμα, το Τζέην Έυρ που είχα κι ήταν ένα πολύ μικρό βιβλίο για παιδιά του δημοτικού και μάλιστα ήταν στ' αγγλικά το ένα τέταρτο της σελίδας και το άλλο τέταρτο στα ελληνικά! Η υπόλοιπη μισή σελίδα ήταν εικονογραφημένη. Ευτυχώς πάντως, τα πράγματα στην παιδική λογοτεχνία δεν είναι τόσο τραγικά κι ακόμα είδα πως βγαίνουν τίτλοι που έχουν να διδάξουν κάτι, ειδικά οι ελληνικοί. Το πρόβλημα είναι στη νεανική λογοτεχνία. Έλεος πια με τα βαμπίρ και τα σκοτάδια!!! 


Εκεί χάθηκα! Άρχισα να θυμάμαι βιβλία όπως ο «Δον Κιχώτης», ο «Ροβινωνας Κρούσω», τα βιβλία της Ενίντ Μπλάϊτον, το «θησαυρό της Βαγίας», το «τσιμεντένιο δάσος», ακόμα και τον «Μικρό Ήρωα»!!! Τα «ψάθινα καπέλα» αργότερα, που έγινε και σειρά και μου χάλασε τον αγαπημένο μου ήρωα και πολλά πολλά άλλα!!! Και να σκεφθείτε πως μέχρι το γυμνάσιο δε μου άρεσε το διάβασμα! Και το μυαλό πέταξε πάλι! Έφυγε απ' τα βιβλία και πήγε στην τηλεόραση. 


Τι όμορφα παιδικά που βλέπαμε εμείς, που σήμερα είμαστε τριάντα κάτι! Τι να πρωτοθυμηθώ; Την Κάντυ Κάντυ που ήταν μεταφορά λογοτεχνικής τριλογίας; Τον Νιλς Χόλγκερσον; Κάτι παραμύθια κι ιστορίες από την Κίνα ή την Ιαπωνία; Το Κάποτε ήταν ο άνθρωπος και τόσα άλλα που και όμορφα ήταν χωρίς βία και σου περνούσαν μηνύματα και μάθαινες πράγματα και άλλες κουλτούρες. Να θυμηθώ εκπομπές όπως η εκπαιδευτική τηλεόραση; Και τι δεν είχα μάθει από εκεί! Να θυμηθώ τη Φρουτοπία και το Κουτί με τα παραμύθια; Τώρα που σκέφτομαι οι τότε δημιουργοί παιδικών εκπομπών μάλλον είχαν μεράκι και φαντασία, γιατί τα δύο τελευταία ήταν μάλλον πρωτότυπα κι όχι ξεπατικωσούρες απ' το εξωτερικό. 


Εν κατακλείδι, θυμήθηκα τα παιχνίδια που παίζαμε στο δρόμο ή σε αυλές: κουτσό, λάστιχο, σχοινάκι. Για άλλη μια φορά μακάρισα την τύχη μου που έζησε τη γειτονιά όπως την εννοούσαμε παλιά. Να παίζουμε κυνηγητό ή κρυφτό στο δρόμο, να βγαίνουμε στα μπαλκόνια και να φωνάζουμε τους απέναντι και να μας ακούν και να μπαινοβγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου χωρίς να χτυπάμε κουδούνια για να ξεκλειδώσουν πριν ανοίξει η πόρτα. Κι εκεί κάπου τελείωσε μελαγχολικά η αναπόληση μου κι άρχισε αυτό το κείμενο.  

από http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr