Εργασία και χαρά!

Η ξαδέρφη μου η συνονόματη είναι δεκαοκτώ χρονών. Αυτό μας οδήγησε χθες σε μια κουβέντα περί πανεπιστημίων, σχολών κι εργασίας. Με ευχαρίστηση την άκουγα να είναι ενθουσιώδης όσων αφορά το θέμα της δουλειάς. Φαίνεται ανυπόμονη να βγάλει τα δικά της χρήματα και να ανεξαρτητοποιηθεί.

Αυτό μ’ έκανε να θυμηθώ τον εαυτό μου στην ηλικία της. Ή περίπου! Γιατί εγώ μπήκα στη διαδικασία αυτή ένα χρόνο μετά. Στα 18 ακόμα ξεκίνησα με την πεποίθηση ότι θα ξαναδώσω Πανελλήνιες για να καταλήξω περί τα μέσα του χρόνου να αποφασίζω να πάω σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο. Για μένα δουλεία και σχολή ξεκίνησαν ταυτόχρονα, ενώ παράλληλα είχα και τα γερμανικά για το πρώτο και μοναδικό πτυχίο. Να πω εδώ πως κοιτάζοντας πίσω, αυτός ο χρόνος μέχρι να αποφασίσω τι να κάνω ήταν ένα απόλυτο χάσιμο χρόνου που κόστισε και σε χρήμα. 

Η δουλεία ξεκίνησε ένα μήνα νωρίτερα από τη σχολή. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος! Μ’ άρεσε η ιδέα πως θα βγάζω δικά μου χρήματα και θα τακτοποιώ τις υποχρεώσεις μου. Αυτό, όμως, που μ’ άρεσε περισσότερο ήταν το ότι θα έμοιαζα στη μάνα μου. Κι αυτό γιατί πάντα τη θαύμαζα που εκείνη δούλευε δυο δουλείες και πήγαινε και πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι πως δεν της έμοιασα τελικά και πολύ, αλλά αυτό ήταν ένα συν.

                                                                από: chrispiascik.com

Θυμάμαι, που, λέτε πως η πρώτη μου δουλεία παρά τις δυσκολίες και το λίγο αμήχανο ξεκίνημα μ’ άρεσε πολύ! Ίσως φανεί περίεργο να μ’ αρέσει η δουλειά σε φαστφουντάδικο. Η αλήθεια είναι πως μ’ άρεσε που έβλεπα πολύ κόσμο, δεν ήμουν κλεισμένη στο σπίτι, έκανα νέους φίλους (εκεί γνώρισα την κουμπάρα μου) κι είχα πελάτες  – ακόμα και διάσημους – που έρχονταν μόνο στο δικό μου ταμείο, γιατί ήμουν πολύ καλή στη δουλειά μου. Θυμάμαι ακόμα με πόση χαρά έδινα χαρτζιλίκι στη μαμά μου (ποια, εγώ σε ‘κείνη κι όχι η μαμά σε μένα)!! Ακόμα μεγαλύτερη χαρά μου έδινε το ότι πλήρωνα τα μαθήματα μου και το ότι δε χρειαζόταν να ζητήσω απ’ τους γονείς μου λεφτά για να βγω. Ειδικά η πρώτη φορά που πλήρωσα τη σχολή μου με δικά μου χρήματα, αφού ήταν και πιο ακριβή απ’ τα μαθήματα γερμανικών.

Κι αναρωτιέμαι τώρα που πήγε όλος αυτός ο ενθουσιασμός. Τον έφαγε η ρουτίνα;  Τον σκότωσαν τα προβλήματα κι οι αυξανόμενες υποχρεώσεις; Ή με την ηλικία απλώς ξεθυμαίνει;

Άλλαξα διάφορες δουλειές από τότε. Θυμάμαι έναν μικρό ενθουσιασμό σε αυτές που μ’ άρεσαν λίγο περισσότερο από άλλες, ο οποίος όμως ξεθύμαινε σχετικά γρήγορα – ανάλογα με τις περιστάσεις. Ακόμα και το να ψάξω για δουλειά πλέων μου φαίνεται πολύ δύσκολη διαδικασία. Πόσο μάλλον τώρα που δεν υπάρχουν θέσεις και τα προβλήματα επιβάλλουν να βρεθεί κάτι. Ίσως επειδή ακριβώς πρέπει να βρεθεί κάτι, ό,τι να ‘ναι. Κι εγώ πια δε θέλω το ό,τι να ‘ναι. Η μοναδική φορά που ένοιωσα πάλι ενθουσιασμό για δουλειά ήταν πριν τρία χρόνια που κατάφερα επιτέλους να κάνω την πρακτική μου και να εργαστώ στο αντικείμενό μου! Πραγματικά ξυπνούσα με χαρά τότε!

                                                          από: insideadinashead.blogspot.gr

                                                           

Ελπίζω να ξαναβρώ τον ενθουσιασμό που είχα και τότε που ξεκινούσα.  Κι ας ξεθυμάνει λίγο αργότερα. Αρκεί να ξαναμπώ στο παιχνίδι, γιατί κακά τα ψέματα έχω αρχίσει και βαριέμαι εδώ στη ζώνη... της ανεργίας!