Ουρανός καλοκαιρινής βραδιάς
Είναι καλοκαίρι και βραδιάζει. Ιδανική εποχή για να περάσεις κάποιες ώρες
του βραδιού στο μπαλκόνι. Όχι πια. Εδώ και χρόνια τα πατζούρια κλείνουν από
νωρίς σχετικά, ενίοτε και τα παράθυρα. Για να περάσεις μια βραδιά στο μπαλκόνι
πρέπει να έχεις παρέα. Και θα μου πείτε και τι έγινε που δε μπορείς να κάτσεις
το βράδυ στο μπαλκόνι; Μήπως θα δεις τίποτα φοβερό;
Όλο τοίχους, λίγα φώτα και βουή απ' τα αυτοκίνητα στους κεντρικούς πολυσύχναστους δρόμους. Αν μάλιστα μένεις και πάνω σε τέτοιο δρόμο κάηκες! Θυμάμαι λίγο παλιότερα - περίπου δεκαετία, όχι περισσότερο - έβγαινα τα βράδια στο μπαλκόνι με το walkman. Πότε έβαζα κασέτες και πότε σεργιανούσα τα fm να πετύχω τραγούδια που μου άρεσαν. Έμενα έτσι μέχρι αργά, σχεδόν μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα! Μ' άρεσε μετά από κάποια ώρα η ηρεμία της φύσης που απλωνόταν παντού. Διακόπτονταν, βεβαία, βίαια από κάποιο αυτοκίνητο ή κάποιο μηχανάκι αλλά ήταν όμορφα. Καμιά φορά ο σκοτεινός κήπος φάνταζε τρομακτικός.
Πολλές φορές γυρνούσα το βλέμμα στον ουρανό. Εκτός απ' το φεγγάρι και κανένα δορυφόρο σπάνια μπορείς πια στην πόλη να δεις αστέρια, χρόνια τώρα. Μια φορά είχα ακούσει σε μια εκπομπή έναν φυσικό, νομίζω, να λέει ότι όπως πάλλονται οι πλανήτες και κινούνται στις τροχιές τους δημιουργούν μουσική. Έτσι τις φορές που κοιτούσα τον ουρανό και δεν μπορούσα να δω τ' αστέρια, την ώρα που η ησυχία απλωνόταν παντού, έβγαζα τ' ακουστικά και προσπαθούσα να αισθανθώ αυτή τη μουσική. Μερικές φορές θα ορκιζόμουν πως τα κατάφερνα!
Άλλες φορές πάλι, όταν δε μπορούσα να συγκεντρωθώ σ' αυτό, το μυαλό μου ταξίδευε στο παρελθόν. Στο καλοκαίρι στην Πάρο για παράδειγμα, όπου εκεί δε χόρταινε το μάτι σου να μετράει αστέρια και εσύ δεν προλάβαινες να κάνει ευχές σε αυτά που έπεφταν!!! Κι εκεί με θυμάμαι με ένα walkman στ' αυτιά να κοιτάζω τον καλοκαιρινό ουρανό και να μην τον χορταίνω! Και τότε θυμόμουν πως παιδάκι, που κοιμόμασταν στα μπαλκόνια χωρίς να φοβόμαστε κι ας ήμασταν πέντε νοματαίοι όλοι κι όλοι στη γειτονιά, ο πατέρας μου μου έδειχνε τ' αστέρια και προσπαθούσε να μου μάθει ποιο είναι ποιο! Ωραίες εποχές...
Πέρασαν και πάνε και πίσω μάλλον δε γυρνάνε...
 |
| από Troy House Photografy |
Όλο τοίχους, λίγα φώτα και βουή απ' τα αυτοκίνητα στους κεντρικούς πολυσύχναστους δρόμους. Αν μάλιστα μένεις και πάνω σε τέτοιο δρόμο κάηκες! Θυμάμαι λίγο παλιότερα - περίπου δεκαετία, όχι περισσότερο - έβγαινα τα βράδια στο μπαλκόνι με το walkman. Πότε έβαζα κασέτες και πότε σεργιανούσα τα fm να πετύχω τραγούδια που μου άρεσαν. Έμενα έτσι μέχρι αργά, σχεδόν μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα! Μ' άρεσε μετά από κάποια ώρα η ηρεμία της φύσης που απλωνόταν παντού. Διακόπτονταν, βεβαία, βίαια από κάποιο αυτοκίνητο ή κάποιο μηχανάκι αλλά ήταν όμορφα. Καμιά φορά ο σκοτεινός κήπος φάνταζε τρομακτικός.
Πολλές φορές γυρνούσα το βλέμμα στον ουρανό. Εκτός απ' το φεγγάρι και κανένα δορυφόρο σπάνια μπορείς πια στην πόλη να δεις αστέρια, χρόνια τώρα. Μια φορά είχα ακούσει σε μια εκπομπή έναν φυσικό, νομίζω, να λέει ότι όπως πάλλονται οι πλανήτες και κινούνται στις τροχιές τους δημιουργούν μουσική. Έτσι τις φορές που κοιτούσα τον ουρανό και δεν μπορούσα να δω τ' αστέρια, την ώρα που η ησυχία απλωνόταν παντού, έβγαζα τ' ακουστικά και προσπαθούσα να αισθανθώ αυτή τη μουσική. Μερικές φορές θα ορκιζόμουν πως τα κατάφερνα!
Άλλες φορές πάλι, όταν δε μπορούσα να συγκεντρωθώ σ' αυτό, το μυαλό μου ταξίδευε στο παρελθόν. Στο καλοκαίρι στην Πάρο για παράδειγμα, όπου εκεί δε χόρταινε το μάτι σου να μετράει αστέρια και εσύ δεν προλάβαινες να κάνει ευχές σε αυτά που έπεφταν!!! Κι εκεί με θυμάμαι με ένα walkman στ' αυτιά να κοιτάζω τον καλοκαιρινό ουρανό και να μην τον χορταίνω! Και τότε θυμόμουν πως παιδάκι, που κοιμόμασταν στα μπαλκόνια χωρίς να φοβόμαστε κι ας ήμασταν πέντε νοματαίοι όλοι κι όλοι στη γειτονιά, ο πατέρας μου μου έδειχνε τ' αστέρια και προσπαθούσε να μου μάθει ποιο είναι ποιο! Ωραίες εποχές...
Πέρασαν και πάνε και πίσω μάλλον δε γυρνάνε...
Σχόλια