Βαριές... σκέψεις*

Καιρό ήθελα να γράψω γι' αυτό το θέμα. Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω όμως. Αφορμή αυτή τη φορά είναι ένα πρόγραμμα γυμναστικής που έχει βγάλει γνωστή μάρκα δημητριακών σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Απ' ότι είδα το πρόγραμμα είναι αρκετά καλό και μπορούν να το ακολουθήσουν και άτομα που έκαναν aerobics αλλά και άτομα που δεν έχουν ασχοληθεί. Στα θετικά: το κάνεις στην ησυχία του σπιτιού σου, αν είσαι ντροπαλή. Μέχρι εδώ καλά.

Το πρόβλημα είναι στη διαφήμιση. Γενικά το συγκεκριμένο προϊόν, ενώ προμοτάρεται ως προϊόν που σε βοηθά να χάσεις κιλά, στις διαφημίσεις του χρησιμοποιεί μοντέλα που αναρωτιέσαι από που ακριβώς θέλουν αυτές να χάσουν κιλά! Το ίδιο στυλ και η διαφήμιση για το πρόγραμμα αυτό. Ενώ μπορούν να το παρακολουθήσουν όλα τα... "μεγέθη", απευθύνεται σε πιο αδύνατες και εξοικειωμένες με αυτό γυναίκες. Ίσως, βέβαια, γίνεται αυτό επειδή με τα δημητριακά αυτά δεν χάνεις τόνους, απλά βοηθούν να χάσεις ένα-δυο κιλά (δεδομένου ότι ακολουθείς παράλληλα και ισορροπημένη διατροφή γενικότερα). Και πάλι...

Μετά σκέφτομαι πως το κακό δεν σταματά εκεί. Οι περισσότερες εταιρείες αθλητικών ειδών - στην Ελλάδα τουλάχιστον - δεν πουλούν φόρμες σε μεγάλα μεγέθη. Ότι τι; Οι χοντροί είναι χοντροί επειδή το θέλουν και δε θα κάνουν ποτέ γυμναστική; Κανονικά ένα μεγάλο κομμάτι του αγοραστικού τους κοινού δεν θα έπρεπε να είναι άνθρωποι plus size;; Και γιατί να πληρώνουν άνθρωποι που έχουν περισσότερα κιλά περισσότερα λεφτά για φόρμες στο νούμερό τους, όταν βρουν κάπου τέτοιες; Ποια ακριβώς η λογική πίσω από αυτό; Να τους τιμωρήσουμε που δεν είναι τέλειοι;

τη φωτογραφία την είχα βρει από το fb από κάποιον που την κοινοποίησε

Αμ, το άλλο; Έχεις βρει τη φόρμα, κάνεις τη διατροφή σου κι είναι ώρα να ξεκινήσεις άσκηση. Και πας γυμναστήριο. Το 95% των γυμναστών (αναφέρομαι μόνο σε αυτούς γιατί είναι η δουλειά τους) σε κοιτάει με απέχθεια και με το ζόρι ασχολείται μαζί σου. Γιατί προφανώς εσύ δε χρειάζεσαι γυμναστική, σωστά; Άσε που αν έχεις ξανακάνει π.χ. αεροβική ή ξέρεις να κάνεις σωστά κοιλιακούς χωρίς βοηθήματα σε κοιτάνε λες κι είσαι εξωγήινος, κι ας έχεις ενημερώσει από πριν ότι "έχω ξανακάνει και ξέρω". Ευτυχώς, υπάρχουν και μερικοί που ενθουσιάζονται.

Γενικά με εκνευρίζει όλη αυτή η λογική γύρω από τα άτομα με περισσότερα κιλά. Συνήθως δεν είναι η επιλογή τους να είναι έτσι, πολλές φορές υπάρχει θέμα υγείας πίσω απ' τα κιλά. Αλλά όλοι αντιμετωπίζονται στερεοτυπικά λες και πρέπει να τιμωρηθούν που είναι χοντροί. Είδα και ένα σχόλιο τις προάλλες σε άλλο κοινωνικό δίκτυο που έλεγε περίπου το εξής: " 420κιλά και βάφεται;;; Θέλει να μας δείξει ότι φροντίζει τον εαυτό της"; Τα συμπεράσματα και τα σχόλια τ' αφήνω σε σας γιατί θα γίνω κακιά.

 Ένας άνθρωπος που έχει παραπανίσια κιλά κατά 99% δε θέλει να είναι έτσι. Τώρα πως έφτασε εκεί κι αν κάνει κάτι γι' αυτό είναι άλλο θέμα, πολύπαραγοντικό και δε θα το αναλύσω εδώ. Με ενδιέφερε μόνο να πω κάτι για αυτόν το ρατσισμό που υφίστανται οι άνθρωποι αυτοί. Και μιλάω σε τρίτο πρόσωπο γιατί οι περισσότεροι επηρεάζονται πολύ αρνητικά με αποτέλεσμα να χάνουν στιγμές απ' τη ζωή τους για να μην τους κοροϊδέψουν κλπ κλπ. Εγώ ευτυχώς το ξεπέρασα αρκετά, από σχετικά μικρή ηλικία (κυρίως μετά την πρώτη πετυχημένη μου δίαιτα) κι από τότε όπως και να είμαι μου αρέσω και δε με νοιάζει τι λένε για την εμφάνισή μου. Αφενός γιατί δεν μπορούν να ξέρουν γιατί είμαι έτσι κι αφετέρου γιατί κι εκείνοι που δεν είναι σαν εμένα είμαι σίγουρη πως κάτι θα έχουν για το οποίο θα νοιώθουν άσχημα και θα ντρέπονται!


*ο τίτλος απ' το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου της Ελένης Δαφνίδη "Η εξολόθρευση της Barbie", εκδόσεις Ψυχογιός