Όνειρο θερινού μεσημεριού 2

Είναι Σαββατοκύριακο κι είμαι με το άλλο μου μισό σε μια ιδιωτική παραλία με χρυσή αμμουδιά και τα τιρκουάζ κρυστάλλινα νερά σε ένα μέρος που δε γνωρίζω. 

Κάνουμε τις βουτιές μας όποια ώρα της ημέρας θέλουμε, μαζί ή και χώρια, αφού το ξύλινο σπιτάκι που μας φιλοξενεί είναι χτισμένο πάνω στην άμμο. Μπορούμε να κάνουμε ηλιοθεραπεία ανενόχλητοι στις δύο ξαπλώστρες που αγγίζουν σχεδόν το κύμα. Ή μπορούμε ν' απολαμβάνουμε το παγωμένο τσάι μας και τα καλοκαιρινά εξωτικά φρούτα κάτω από την παραθαλάσσια τέντα που βρίσκεται στη μια άκρη της παραλίας. Παίζουμε ρακέτες ή βόλλεϋ χωρίς να ενοχλούμε κανέναν κι έτσι το διασκεδάζουμε πιο πολύ!!!


Έννοιες δεν υπάρχουν. Αδειάζει το μυαλό, φορτίζουν οι μπαταρίες. Τηλεόραση, διαδίκτυο άγνωστες λέξεις, μόνο ένα τηλέφωνο για ώρα ανάγκης ή για να παραγγέλνουμε ό,τι έχουμε ανάγκη. 

φωτό από joshuacripps.com

Το απόγευμα, μετά τη μεσημεριανή ραστώνη, απολαμβάνουμε τη δροσερή piña colada (πίνια διαβάζεται κι όχι πίνα ή πείνα) μας αραγμένοι στις δυο αιώρες της μεγάλης βεράντας, που έχει θέα τη θάλασσα. Παρέα μας τα βιβλία, τα περιοδικά κι η μουσική των κυμάτων. Οι συζητήσεις αφορούν οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, εκτός από δουλειές και προβλήματα. Συζητάμε για όνειρα, για αυτά που θέλουμε να κάνουμε, για όσα έχουμε καταφέρει, όσα έχουμε ζήσει, αστείες ιστορίες κλπ κλπ.

Κατά το βραδάκι και μετά το ελαφρύ γεύμα το ρίχνουμε στα επιτραπέζια: τρίβιαλ, φιδάκι, γκρινιάρη, στρηπ πόκερ/σκάκι/τάβλι(Δαφνίδη βλέπεις η επιρροή σου είναι έντονη)/uno ... 

ΑΣ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕΙ κάποιος γιατί το όνειρο αρχίζει και γίνεται ακατάλληλο!!! Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά είναι και μεσημέρι!!!!


*Αν το σκηνικό σας θυμίζει κάτι είναι επηρεασμένο χρόνια τώρα από τ’ αγαπημένο μου επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς Thorn Birds.