Θάλασσα μου

Θάλασσα. Πόσα τραγούδια και ποιήματα, πόσα κείμενα έχουν γραφτεί και πόσοι πίνακες έχουν δημιουργηθεί γι’ αυτό το θαυμάσιο έργο της φύσης! Έχει πολλές φορές ταυτιστεί με τη γυναίκα και τη γυναικεία φύση, δίκαια ίσως αφού μπορεί να είναι σαγηνευτικά άγρια,  μαγικά και ύπουλα, πότε πότε, ήρεμη και να φέρει μέσα της ζωή. Σε όλες τις εκφάνσεις της πάντως παραμένει υπέροχη.

φωτογραφία από μια απ' τις αγαπημένες μου παραλίες

Η σχέση μου με τη θάλασσα θα έλεγα πως είναι σχέση ψυχής. Ξεκίνησε ο δεσμός μας απ’ όταν ήμουν μωρό παιδί, που δειλά δειλά μου βουτούσε ο παππούς τα πατουσάκια μου στα ρηχά νερά της. Δεν τη θυμάμαι αυτή την πρώτη αίσθηση αλλά πρέπει να με ξελόγιασε, όπως ακόμα το κάνει την πρώτη μέρα κάθε καλοκαιριού που ξεκινάνε τα μπάνια μου. Καθώς μεγάλωνα, κι ο όποιος φόβος μου για ‘κείνη υποχωρούσε, το δέσιμό μας γινόταν και πιο δυνατό. Έμενα με τις ώρες μέσα στην αγκαλιά της και δεν ήθελα ποτέ να βγω. Τα χρώματά της με ξετρέλαιναν. Ακόμα το κάνουν, ειδικά τα ανοιχτά μπλε και τουρκουάζ, και με βουτιές προσπαθώ ακόμα και τώρα καμιά φορά να αγγίξω, ν’ αγκαλιάσω ακόμα και να ρουφήξω όλη αυτή την κρυστάλλινη ομορφιά που απλώνεται γύρω μου. Με βουτιές προσπαθώ να δαμάσω και τα κύματά της στα μπάνια μου που όμως με ζαλίζουν, είτε λίγο είτε επικίνδυνα πολύ, όταν με βρίσκουν πάνω σε κάποιο πλεούμενο. 

από paintingsgallery.pro

Το δέσιμο μαζί της, όμως, το κατάλαβα αρκετά μεγαλύτερη. Τις φορές που η άγρια όψη της το χειμώνα με κάνει να νοιώθω ότι καταλαβαίνει το θυμό μου. Ώρες ώρες μου δίνει την εντύπωση πως θέλει να τιμωρήσει όποιον με πόνεσε. Άλλες φορές νομίζω ότι θέλει να γίνουμε ένα για να μετριάσει τον πόνο μου. Όπως και να ‘χει όποτε δεν είμαι καλά το να την αντικρίζω από μακριά ή το να βρεθώ κοντά της μπορεί να με γαληνέψει. Ακόμα κι όταν δεν μπορώ ούτε να τη δω από μακριά, φαντάζομαι ότι κάθομαι στο ακρογιάλι και το απαλό κυματάκι που γλύφει την άμμο γίνεται ένα με τα δάκρυά μου και τα παίρνει μακριά. Ακόμα και στη σκέψη της γαληνεύει η ψυχή. 

Με πονάει, λοιπόν, όταν βλέπω να μην τη σέβονται και να τη βρομίζουν με κάθε τρόπο. Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι μας δίνει ζωή κι ό,τι κακό της κάνουν θα γυρίσει σε μας; Και δεν είναι ότι μας δίνει μόνο ζωή. Μας αναζωογονεί όταν βρεθούμε κοντά της. Πως θα νοιώσουμε καλλίτερα όταν την αντικρίζουμε θολή και βρόμικη; Ή μήπως στη θάλασσα αντανακλάται η ψυχή μας, ο χαρακτήρας μας και κυρίως η κατάντια μας;