Ο Δεκέμβρης της Ευγνωμοσύνης

Πρώτη μέρα ενός απ’ τους πιο αγαπημένους μήνες της χρονιάς σήμερα κι ο καιρός βοηθάει να μπούμε στο κλίμα. Μήνας εορτών, χαράς κι αγάπης ο Δεκέμβρης μας καλεί να γιορτάσουμε, να κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που κλείνει και να φτιάξουμε όνειρα για την επόμενη που έρχεται με το πέρας του. Είναι ίσως ο μήνας που οι άνθρωποι εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για πιο όμορφα και καλά πράγματα στο μέλλον. Το θέμα, όμως, τελικά είναι αν εμείς έχουμε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια καλλίτερη χρονιά. Αλήθεια, στον απολογισμό που κάνετε, εκεί λίγο πριν το τέλος της χρονιάς, έχετε ποτέ καταμετρήσει τα θετικά που σας έχουν τύχει, τις όμορφες στιγμές και ό,τι έχετε καταφέρει ή καταγράφετε μόνο τα λάθη, τις απογοητεύσεις και τις αποτυχίες σας;

Αν κάνετε (και) το πρώτο, μπράβο σας!!! Είστε σε καλό δρόμο, συνεχίστε!!! Αν κάνετε μόνο το δεύτερο για πάρτε μια ανάσα και ξανασκεφτείτε το. Είναι αυτός τρόπος ν’ αρχίσει καλά μια χρονιά; Καλή η αυτοκριτική, εννοείται, αλλά είναι πιο αποδοτική όταν γίνεται σωστά. Αν βλέπουμε μόνο τα’ αρνητικά από όλα αυτά που ζούμε, πως είναι δυνατόν να νοιώσουμε χαρούμενοι και ν’ αρχίσουμε αισιόδοξα; Πως θα σχεδιάσουμε τα νέα μας όνειρα με ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά αυτή τη φορά, ενώ πίσω τα βλέπουμε όλα μαύρα;

Πάρτε άλλη μια ανάσα, φτιάξτε καφέ, σοκολάτα, τσάι ή ό,τι άλλο γουστάρετε και πάμε να δούμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής που λέει και το τραγούδι, κυριολεκτικά όμως!

Ξέρω, ξέρω! Η εποχή που διανύουμε είναι απαίσια, έχουμε κρίση και δεν φαίνεται πουθενά αυτό το φως στο τούνελ. Το ξέρω. Το ζω. Άνεργη δυο χρόνια είμαι με γονείς χαμηλοσυνταξιούχους, με όλα τα παρελκόμενα. Πρόσφατα προέκυψε και σε μένα ένα θεματάκι υγείας, που και μας έριξε την ψυχολογία και επιβάρυνε τα οικονομικά μας. Τι πρέπει να κάνουμε; Να πέσουμε στα πατώματα οικογενειακώς και να κλαίμε τη μοίρα μας; Θα αλλάξει κάτι με αυτόν τον τρόπο προς το καλλίτερο; Λογικά να το δούμε και μόνο. Τι λέτε; 

Θα σας πω μια ιστορία. Την ιστορία του παππού μου, μπαμπά της μαμάς μου. Ο παππούς μου γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Όπως καταλαβαίνεται με την καταστροφή έφυγε, ορφανός από πατέρα. Πέρασε στη Χίο κι από εκεί στην Αίγυπτο. Εκεί έφτιαξε σιγά σιγά περιουσία, παντρεύτηκε τη γιαγιά μου, ξεκίνησαν την οικογένειά τους. Δεύτερη, ανατροπή, διωγμός κι από κει, ξεριζωμός. Έρχεται και πάλι Ελλάδα, με όνειρα. Και τον εξαπατούν. Και φεύγει με την οικογένεια για Αμερική. Και πεινάει στην αρχή η οικογένεια. Και τι κάνει ο παππούς; Το βάζει κάτω;  Όχι βέβαια. Παλεύει. Παλεύει μαζί κι η γιαγιά και ξανακάνει δουλειές και ξαναστέκεται  στα πόδια του και καταφέρνει να έρθει να εγκατασταθεί στην Ελλάδα για τα στερνά του. 

Αλήθεια, μετρήσατε τις ατυχίες, τις αναποδιές και πόσες φορές δεν είχε αυτός ο άνθρωπος να φάει; Ε, δεν τον άκουσα όσο ζούσε ούτε μια φορά να παραπονεθεί για ό,τι του έτυχε. Το μόνο που θυμάμαι είναι να είναι ευγνώμον για αυτά που είχε. Κάθε μεσημέρι ευχαριστούσε που είχε ένα πιάτο φαΐ, ένας άνθρωπος που κάποτε είχε υπηρεσίες στο σπίτι, υπαλλήλους στα μαγαζιά και λεφτά στην τσέπη και τα έχασε όλα. Εγώ τότε που ήμουν μικρούλα δεν το κατανοούσα όλο αυτό. 

Τώρα, όμως, το καταλαβαίνω απόλυτα. Ήταν ευγνώμον που είχε την υγεία του, μια όμορφη οικογένεια, ένα σπίτι, ένα πιάτο φαΐ και ό,τι άλλο μπορεί να τον έκανε ευτυχισμένο. Αυτή η ευγνωμοσύνη πιστεύω ήταν αυτό που του έδινε τη δύναμη να ξεπερνά τις δυσκολίες και να τα καταφέρνει.

 

Εμείς τι κάνουμε αλήθεια; Στεκόμαστε σε ό,τι μας εμποδίζει, σε ό,τι μας λυπεί και σε ό,τι μας δυσκολεύει. Έχετε κάτσει ποτέ να σκεφτείτε για τι πράγμα είστε ευγνώμονες; Τι σας έχει κάνει χαρούμενους μέσα σε μια μέρα; Ξέρω ότι εγώ μέχρι τώρα σπάνια το έκανα. Κι, όμως, είναι τόσο απλό και σου δίνει τέτοια γαλήνη, ευτυχία και διαύγεια που είναι σα να βλέπεις κάποια στιγμή τη λύση των προβλημάτων σου μπροστά στα πόδια σου. Σα να ήταν εκεί όλη την ώρα κι εσύ δεν την έβλεπες. Κι αν δεν είναι η λύση είναι σίγουρα ένας δρόμος προς τα εκεί.

Για να δούμε, λοιπόν, εσείς για τι είστε ευγνώμονες φέτος; Για τους ανθρώπους που έχετε στη ζωή σας και σας αγαπούν κι τους αγαπάτε; Για το πιάτο φαγητό που έχετε ακόμα; Για την υγεία σας; Για τον απέραντο χρόνο λόγο ανεργίας να βρείτε τον εαυτό σας και το τι πραγματικά θέλετε από τη ζωή; Γιατί καταφέρατε μέσα στην κρίση να πάτε και φέτος διακοπές ή να κάνετε δική σας δουλειά και να πάει περίφημα; Για τα παιδάκια που έχετε; Είναι μακρύς ο κατάλογος και διαφορετικός για τον καθένα από μας.

Θα μπορούσα να σας πω ότι υπάρχουν και χειρότερα από αυτά που σας συμβαίνουν, αλλά υπάρχουν και καλλίτερα με την ίδια λογική. Δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε ούτε τον πόνο μας ούτε τη χαρά μας. Είμαστε διαφορετικοί και καθένας από μας κουβαλάει τον σταυρό του. Το θέμα είναι πως το αντιμετωπίζουμε. Εγώ πιστεύω αυτό που λένε ότι ο Θεός σου δίνει ό,τι μπορείς ν’ αντέξεις. Κι επειδή ο Θεός ή το Σύμπαν – πείτε το όπως θέλετε, πιστεύω και στα δύο – είναι σοφός ξέρει τι μοιράζει, πως και γιατί. Εμείς έχουμε την τάση να τα βλέπουμε λάθος συνήθως. 

Γι’ αυτό σας προτρέπω φέτος, όσο δύσκολο και να σας φαίνεται, στον απολογισμό που θα κάνετε για τη χρονιά που φεύγει να καταγράψετε μόνο τα πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες και αυτά που σας έκαναν χαρούμενους. Και μετά πάνω σε αυτά να χτίσετε τα όνειρα της νέας χρονιάς. Θα το κάνω κι εγώ. Θα προσπαθήσω, δηλαδή, γιατί δεν είναι και το πιο εύκολο, όταν δεν το έχεις συνηθίσει να το κάνεις. Αλλά είμαι αισιόδοξη ότι θα πιάσει, όχι απαραίτητα αμέσως, αλλά κάποια στιγμή, που θα πάει! Αν μη τι άλλο θα είμαι χαρούμενη για όλα τα όμορφα που έζησα και για ό,τι κατάφερα!

Καλό Μήνα!