Όνειρο Χριστουγεννιάτικου Απογεύματος

Είναι ένα κρύο απόγευμα Παρασκευής και κοντεύουμε τα μέσα Δεκέμβρη. Απ’ το ραδιόφωνο ακούγονται χριστουγεννιάτικα τραγούδια, στην τηλεόραση οι γιορτινές διαφημίσεις πληθαίνουν κι οι απέναντι είναι απ’ τους λίγους που έχουν στολίσει τα μπαλκόνια. Οι απέναντι πρέπει να είναι γενικά από τους λίγους που έχουν στολίσει φέτος. Χαίρομαι γιατί αφενός θα βλέπω κάπου στολισμένα να ευχαριστιέμαι κι αφετέρου γιατί όπως μαθαίνω το πνεύμα των Χριστουγέννων φέτος δεν έχει επισκεφθεί κι άλλους.

Δεν ξέρω τι γίνεται φέτος. Εγώ με το που πλησίαζε Δεκέμβρης έκανα αμάν να στολίσουμε, να φτιάξουμε τα γλυκά μας και γενικά ήμουν μες την τρελή χαρά, αναπολώντας και τα παιδικά μου Χριστούγεννα. Όχι πως φέτος δεν είμαι χαρούμενη αλλά δεν έχω όρεξη να στολίσω. Καθόλου, όμως. Και το κακό, αν και παρήγορο για μένα, είναι ότι κι άλλοι νοιώθουν το ίδιο. Λένε τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Ωραία. Το ραδιόφωνο είναι σταθερά στον Easy, που παίζει ολημερίς χριστουγεννιάτικα, κοιτάω και κοινοποιώ χριστουγεννιάτικες φωτογραφίες στα social media (καλή ώρα)κι έχω πάρει τα υλικά για να φτιάξω φοινίκια. Τίποτα. Ακόμα και το να βρω μια σειρά φώτα να πετάξω πάνω στις βιβλιοθήκες αγγαρεία μου φαίνεται.

Αρχίζω και σκέφτομαι ότι φταίει η όλη κατάσταση, ανεργία, αφραγκία, λογαριασμοί, ο αναγκαστικά περιορισμένος χώρος έλλειψη θέρμανσης… Τι ωραία που θα ήταν να είχα μια δουλειά. Ή να έβρισκα έστω και τώρα! Πόσο θα έφτιαχνε την ψυχολογία μου! Με ένα μέρος του μισθού θα τακτοποιούσα κάποιους απ’ τους λογαριασμούς του σπιτιού. Τα υπόλοιπα θα πήγαιναν σε ρούχα και παπούτσια αφού με 35 κιλά μείον δεν έχω και πολλές επιλογές στην ντουλάπα μου. Ασυναίσθητα μπαίνω και στο site της εταιρείας φυτικών καλλυντικών που είμαι μέλος. Πόσο θα ήθελα μερικά κι απ’ αυτά τα αφρόλουτρα, τις κρεμούλες και τις σκιές!!! Για να μη μιλήσω για τα’ αρώματα! 

Με φαντάζομαι να πηγαίνω στο γραφείο ντυμένη με τα καινούρια μου ρούχα, βαμμένη, μυρωδάτη  πολύ στυλάτη. Με τον καφέ τις αρεσκείας μου στο χέρι από κάποιο καφέ να λέω την πρώτη καλημέρα με τους συναδέρφους. Φαντάζομαι επίσης, πως θα μπορώ που και που κι εγώ να πηγαίνω πάλι με φίλους για καφέ και να μη μετράω τα λεφτά που θα μου λείψουν. Ίσως και για φαγητό και για σινεμά!!! Πόσο καιρό έχω να φάω κινέζικο αλήθεια;;; Και θα μπορούσα να πάρω και δώρα όμορφα για όλους!!! Ναι, καλά το καταλάβατε. Καμιά προσπάθεια πάλι για αποταμίευση!

Αλλά πώς να την κάνεις την αποταμίευση με τους μισθούς που παίζουν πλέον; Βρε, μήπως ν’ αρχίσω τα τυχερά παίγνια μπας και σωθούμε μια και καλή; Και πόσο κόσμο μετά θα μπορούσα να βοηθήσω!!! Μήπως τελικά ν’ αρχίσω να ξυπνάω απ’ αυτό το όνειρο;;

Όχι, βέβαια!!! Γιατί αυτό δεν είναι ένα απλό όνειρο. Είναι μια ελπίδα και μια χαρά. Κι είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να μπούμε και φέτος στο πνεύμα των γιορτών. Τι κι αν δεν έχουμε τα χρήματα να κάνουμε και να πάρουμε αυτά που θέλουμε; Αφού έχουμε την υγεία μας και ανθρώπους που μας αγαπούν και τους αγαπάμε τα έχουμε όλα. Κι αφού τα έχουμε αυτά θα έρθουν και τα άλλα σιγά σιγά! Γι’ αυτό κι εγώ αύριο θα φτιάξω τα φοινίκια μου, που αρέσουν πολύ στους δικούς μου κι αν μου βγει θα βάλω και τα φωτάκια στις βιβλιοθήκες! Αν όχι, δε θα κάτσω να σκάσω! Έχω τόσα άλλα να μου φτιάχνουν εορταστική διάθεση κι άλλωστε έχουμε ακόμα μερικές μέρες καιρό!!!

Καλές Γιορτές να έχουμε φίλοι μου!!!

* οι φωτογραφίες από την ομάδα Night Walker στο Facebook