Παιδιά της Γαίας

Χθες είδα για πρώτη φορά το Avatar. Πριν λίγο καιρό είχε δείξει η τηλεόραση το Wall-E. Κι οι δύο πολύ συγκινητικές ταινίες και με έντονο οικολογικό – και όχι μόνο – μήνυμα. Όλοι το καταλάβαμε, όλοι συγκινηθήκαμε, προβληματιστήκαμε, όλοι συμφωνήσαμε και μετά… Και μετά τι; Τι κάναμε μετά;

Αρχίσαμε ν’ ανακυκλώνουμε πιο συνειδητά; Μπορεί. Αρχίσαμε να αγοράζουμε και να  χρησιμοποιούμε ανακυκλωμένα υλικά; Ίσως, καμιά φορά, όποτε το θυμόμαστε. Σταματήσαμε να πετάμε τα σκουπίδια μας στο δρόμο, έξω απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου ή να τ’ αφήνουμε στην παραλία μετά το μπάνιο μας; Όχι. Πηγαίνουμε βόλτα στο βουνό και στα δάση και δεν καπνίζουμε ή έχουμε μαζί κάτι για να σβήσουμε τα τσιγάρα μας, αντί να τα σβήνουμε όπου βρούμε με κίνδυνο πρόκλησης φωτιάς; Όχι. 

Υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν συνδρομή σε κάποια οικολογική ή φιλοζωική οργάνωση και νομίζουν ότι εκεί τελειώνει η οικολογική τους υποχρέωση, ενώ συνεχίζουν να μολύνουν το περιβάλλον γύρω τους.  Όχι, το να δίνεις μόνο λεφτά σε μια οικολογική οργάνωση και να κάνεις μια υποτυπώδη ανακύκλωση δε σημαίνει Οικολογική Συνείδηση.

  Jen Hallbrown - Mourning Mother Earth από saatchiart.com

Λέμε πολλές φορές, εμείς τα παιδιά της πόλης, «πάμε βόλτα στη φύση» ή «ας επιστρέψουμε στη φύση». Helloooo!!! Σας έχω νέα! Δε μπορούμε να επιστρέψουμε στη φύση, ούτε να πάμε βόλτα σε αυτήν πολύ απλά γιατί είμαστε μέρος της, είμαστε κομμάτι της. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα αρχίσουμε να έχουμε Οικολογική Συνείδηση.

 Τότε και μόνο τότε θα μπορέσουμε να σώσουμε τον πλανήτη μας και κατ’ επέκταση κι εμάς τους ίδιους από όποια καταστροφή ή αρρώστια. Σπίτι μας θεωρούμε μόνο το τσιμεντένιο κουτί μέσα στο οποίο ζούμε, γι’ αυτό και βρομίζουμε οτιδήποτε δεν είναι μέσα σ’ αυτό ή άμεσα συνδεδεμένο με αυτό. Κατά τα’ άλλα θέλουμε να λεγόμαστε καθαροί. Δεν ξέρω αν το έχουμε καταλάβει αλλά δε ζούμε μόνο μέσα στο σπίτι μας. Περνάμε χρόνο στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στο αγαπημένο μας νησί ή χωριό, κάνουμε βόλτες στην πόλη ή σε παραλίες, σε βουνά, κάνουμε σπορ στη θάλασσα, σε ποτάμια και άλλα μέρη.

Αν το καλοσκεφτείτε, πιο πολύ χρόνο περνάμε στο δρόμο και σε άλλα μέρη, αντί στο μέρος που θεωρούμε σπίτι μας. ΣΟΚ! Άρα βρομίζουμε και μολύνουμε τα μέρη στα οποία θα βρεθούμε και τις επόμενες μέρες και στα οποία θα βρεθούν και τα παιδιά μας. Πολύ ωραία! Θα μου πείτε τώρα μερικοί έξυπνοι, πως υπάρχουν άνθρωποι που η δουλειά τους είναι να μαζεύουν σκουπίδια. Σωστά, αλλά η δουλειά τους είναι να τα μαζεύουν από συγκεκριμένα σημεία στα οποία θα τα έχουμε βάλει κι όχι από οπουδήποτε, πρώτον. 

Δεύτερον, οι κάδοι π.χ. απορριμμάτων υπάρχουν για να περιορίζονται τα μικρόβια που μαζεύουν τα σκουπίδια σε ένα χώρο ώστε να καθαρίζεται και πιο εύκολα. Μορφωμένοι άνθρωποι είμαστε, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Όπως το ότι όταν βρομίζεις το χώρο του άλλου, κάποια στιγμή η βρόμα θα σε φτάσει κι εσένα.

Δεν ξέρω πως βλέπει καθένας από εσάς τη Γη. Έχω την αίσθηση πως οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνούν πως βρίσκονται, ζουν και κινούνται πάνω της. Εγώ εδώ και μερικά χρόνια νιώθω τη Γαία μας όχι μόνο σαν σπίτι μου, αλλά σαν ένα ζωντανό οργανισμό μέρος του οποίου είμαστε και εμείς και τα άλλα ζώα. Και θεωρώ ότι είναι ζωντανό γιατί έχει τη δυνατότητα να ανανεώνεται, όπως κι εμείς. Ξέρουμε από την επιστήμη πως κάθε βράδυ που κοιμόμαστε, συντελείται μια ανανέωση κυττάρων και οργάνων και γίνονται πολλές διαδικασίες, που δε θυμάμαι και δεν τις ξέρω και όλες, ώστε να μπορούμε να ζούμε μέχρι να μη μπορεί άλλο ο οργανισμός να το κάνει. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τη γη άλλοτε ανά ώρα, ανά ημέρα, ανά εποχή και πάει λέγοντας. 

Κι απ’ τη στιγμή που το κάνει αυτό και μου προσφέρει ό,τι χρειάζομαι για να ζήσω, σαν μητέρα, τότε υποχρεούμαι τουλάχιστον να τη σέβομαι. Γιατί πολύ απλά εξαρτώμαι από εκείνη, αλλά κι εκείνη από εμένα, αφού ό,τι κάνω πάνω της την επηρεάζει, όπως μας επηρεάζει εμάς ό,τι κάνει κάποιος ή κάτι άλλο πάνω μας. Εγώ, όμως, πλέον την αγαπώ σαν μητέρα. Θέλω να την ευχαριστήσω και να την προστατέψω, αφού εκείνη μόνο καλό μου κάνει. Δεν το έχω καταφέρει ακόμα, αλλά πιστεύω πως σιγά σιγά θα φτάσω στο επιθυμητό.

φωτογραφία από etsy.com 

Αν θέλετε κι εσείς να το κάνετε δε χρειάζονται μεγάλα σχέδια και κόπος. Αρχίζουμε με μικρά πράγματα, όπως το να μην πετάμε σκουπίδια στο δρόμο, να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας όταν φεύγουμε από κάποια παραλία ή από κάποια εκδρομή, να μην καπνίζουμε κοντά ή μέσα σε δάση ή ξερά χόρτα, ανακυκλώνουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Όσοι μπορούν και θέλουν ας συμμετέχουν σε καθαρισμούς παραλιών ή σε αναδασώσεις, αρκεί μετά να αναλάβουν τα δεντράκια τους μέχρι να δυναμώσουν κι όχι να τα αφήσουν στη μοίρα τους από μικρά. Προστατέψτε τα ζώα. Είναι πολλά τα μικρά που μπορούμε να κάνουμε (ή να μην κάνουμε), καθημερινά ή συχνά, μέχρι να μας γίνουν βίωμα. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μέρος του φυσικού κόσμου και είναι δουλειά όλων μας, κι όχι κάποιου/ων άλλου/ων, να τον συντηρούμε και να τον προστατεύουμε.