Το (Μη) Τέλος του Κόσμου - Η επόμενη μέρα
Για άλλη μια φορά μέσα σε δεκαεφτά χρόνια κάποιοι μίλησαν για το τέλος του κόσμου. Αυτή τη φορά ήταν, αν θυμάμαι καλά, στις 22 Αυγούστου και βασίζονταν σε μια έκλειψη ηλίου. Έχει καταντήσει πλέον βαρετό. Απορώ τι θα κερδίσουν, αν ποτέ βγουν αληθινοί, αφού ο κόσμος υποτίθεται θα έχει καταστραφεί...
Δε θα αναλύσω εδώ το πόσο λάθος ερμηνεύουν κάποιοι τα... "σημάδια", θεωρώντας κυριολεκτικό το τέλος του κόσμου, ενώ είναι μεταφορικό. Με ενδιαφέρει όχι τοσο το γιατί το κάνουν, αλλά πως αντιδρούμε οι υπόλοιποι. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν είναι απλά άσχετοι και αφελής αυτοί που κάθε τόσο και λιγάκι βλέπουν το τέλος του κόσμου να έρχεται ή έχουν απώτερο σκοπό. Κι αν ισχύει το δεύτερο ο σκοπός είναι καλός ή κακός;
Όποιος κι αν είναι ο σκοπός τους, όμως, η δική μας αντίδραση με προβληματίζει περισσότερο. Κάποιοι ίσως, να πανικοβάλονται στο άκουσμα του τέλους. Ίσως όχι στην Ελλάδα, αλλά και πάλι υπάρχει μια μικρή μερίδα κόσμου που το παθαίνει αυτό. Οι περισσότεροι είναι πλέον αδιάφοροι, πράγμα λογικό με τόσες επαναλήψεις, και πολλοί το διακωμωδούν. Κι αυτό το τελευταίο δεν είναι κακό, αφού πρόκειται ούτως ή αλλως για φαιδρές καταστάσεις. Αυτό που μ'ενοχλεί, παρολα αυτά, είναι το ότι δεν προβληματιζόμαστε.
Είχα ανεβάσει εκείνη τη μέρα στα άλλα κοινωνικά δίκτυα μια ερώτηση: Αν είναι όντως σήμερα η τελευταία μέρα του κόσμου, εσείς πως θα την περνούσατε; Τι θα κάνατε τις τελευταίες ώρες και με ποιούς; Δεν απάντησε κανείς. Δεν ξέρω καν, αν αναρωτήθηκαν κάποιοι.
Κι έτσι προβληματίστηκα περισσότερο. Μήπως φωνάζουν κάποιοι για το τέλος του κόσμου γιατί, όπως φαίνεται κι από τα γεγονότα, η πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και κάποια στιγμή θα αλλάξει θέλουμε δε θέλουμε; Μήπως φωνάζουν για να αρχίσουμε ν'αλλάζουμε στάση ζωής, ώστε να μη γίνει η αλλαγή βίαια;
Για σκεφτείτε το. Οι περισσότεροι από εμάς την τελευταία μέρα μας πάνω στη Γη θα την περνούσαμε τελείως διαφορετικά. Θα δείχναμε την αγάπη μας σ' αυτούς που αγαπάμε, θα διασκεδάζαμε, θα κάναμε ό,τι δεν τολμούσαμε μέχρι τώρα. Γενικά, θα κάναμε μόνο θετικά πράγματα.
Και ρωτώ: γιατί πρέπει να έρθει το τέλος του κόσμου για να κάνουμε τα αυτονόητα, αυτά που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους και θα εξελίξουν προς το καλύτερο την κοινωνία μας; Γιατί τότε, που δε θα υπάρχει αύριο ν' απολαύσουμε τους καρπούς των πράξεών μας; Γιατί δεν αρχίζουμε από τώρα, όσο έχουμε καιρό και την επιλογή ν' αλλάξουμε όπως και όσο θέλουμε; Γιατί δεν αλλάζουμε νοοτροποία και συνήθειες Τώρα; Γιατί πρέπει να αλλάξουμε με τη βία όταν, ίσως, θα είναι αργά και προς κατεύθυνση που, πιθανόν, δε μας συμφέρει;
Λογικά, μιλώντας για αλλαγή σας έχω τρομάξει πολύ. Περισσότερο, ίσως, απ' το να σας μιλούσα για το τέλος του κόσμου. Και λογικά θα σκεφτείτε "και γιατί δεν αλλάζεις εσύ". Η κλασσική, δηλαδή, απάντηση του ανθρώπου στην αλλαγή: ν' αλλάξουν οι άλλοι πρώτα. Μα και οι άλλοι περιμένουν ν' αλλάξεις εσύ. Σαν τη γελοιογραφία που ρωτά ο ομιλητής ποιος θέλει την αλλαγή κι απαντουν όλοι θετικά και μετά ρωτά ποιος θέλει ν' αλλάξει και δε θέλει κανείς. Φαυλος κύκλος σ' έναν βάλτο όπου τίποτα δεν εξελίσσεται κι όλα και όλοι βουλιάζουν. Εγώ, όπως ξέρουν όσοι διαβάζουν το blog μου, έχω ξεκινήσει την αλλαγή μου αργά αλλά σταδιακά εδώ και δυο - τρία χρόνια. Και ΤΩΡΑ λέω, αν και όπου μπορώ, να πατήσω λίγο παραπάνω το γκάζι της αλλαγής κι εξέλιξής μου! Εσείς;;
____________________
*φωτογραφιες από pixaday.com
Δε θα αναλύσω εδώ το πόσο λάθος ερμηνεύουν κάποιοι τα... "σημάδια", θεωρώντας κυριολεκτικό το τέλος του κόσμου, ενώ είναι μεταφορικό. Με ενδιαφέρει όχι τοσο το γιατί το κάνουν, αλλά πως αντιδρούμε οι υπόλοιποι. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν είναι απλά άσχετοι και αφελής αυτοί που κάθε τόσο και λιγάκι βλέπουν το τέλος του κόσμου να έρχεται ή έχουν απώτερο σκοπό. Κι αν ισχύει το δεύτερο ο σκοπός είναι καλός ή κακός;
Όποιος κι αν είναι ο σκοπός τους, όμως, η δική μας αντίδραση με προβληματίζει περισσότερο. Κάποιοι ίσως, να πανικοβάλονται στο άκουσμα του τέλους. Ίσως όχι στην Ελλάδα, αλλά και πάλι υπάρχει μια μικρή μερίδα κόσμου που το παθαίνει αυτό. Οι περισσότεροι είναι πλέον αδιάφοροι, πράγμα λογικό με τόσες επαναλήψεις, και πολλοί το διακωμωδούν. Κι αυτό το τελευταίο δεν είναι κακό, αφού πρόκειται ούτως ή αλλως για φαιδρές καταστάσεις. Αυτό που μ'ενοχλεί, παρολα αυτά, είναι το ότι δεν προβληματιζόμαστε.
Είχα ανεβάσει εκείνη τη μέρα στα άλλα κοινωνικά δίκτυα μια ερώτηση: Αν είναι όντως σήμερα η τελευταία μέρα του κόσμου, εσείς πως θα την περνούσατε; Τι θα κάνατε τις τελευταίες ώρες και με ποιούς; Δεν απάντησε κανείς. Δεν ξέρω καν, αν αναρωτήθηκαν κάποιοι.
Κι έτσι προβληματίστηκα περισσότερο. Μήπως φωνάζουν κάποιοι για το τέλος του κόσμου γιατί, όπως φαίνεται κι από τα γεγονότα, η πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και κάποια στιγμή θα αλλάξει θέλουμε δε θέλουμε; Μήπως φωνάζουν για να αρχίσουμε ν'αλλάζουμε στάση ζωής, ώστε να μη γίνει η αλλαγή βίαια;
Για σκεφτείτε το. Οι περισσότεροι από εμάς την τελευταία μέρα μας πάνω στη Γη θα την περνούσαμε τελείως διαφορετικά. Θα δείχναμε την αγάπη μας σ' αυτούς που αγαπάμε, θα διασκεδάζαμε, θα κάναμε ό,τι δεν τολμούσαμε μέχρι τώρα. Γενικά, θα κάναμε μόνο θετικά πράγματα.
Και ρωτώ: γιατί πρέπει να έρθει το τέλος του κόσμου για να κάνουμε τα αυτονόητα, αυτά που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους και θα εξελίξουν προς το καλύτερο την κοινωνία μας; Γιατί τότε, που δε θα υπάρχει αύριο ν' απολαύσουμε τους καρπούς των πράξεών μας; Γιατί δεν αρχίζουμε από τώρα, όσο έχουμε καιρό και την επιλογή ν' αλλάξουμε όπως και όσο θέλουμε; Γιατί δεν αλλάζουμε νοοτροποία και συνήθειες Τώρα; Γιατί πρέπει να αλλάξουμε με τη βία όταν, ίσως, θα είναι αργά και προς κατεύθυνση που, πιθανόν, δε μας συμφέρει;
Λογικά, μιλώντας για αλλαγή σας έχω τρομάξει πολύ. Περισσότερο, ίσως, απ' το να σας μιλούσα για το τέλος του κόσμου. Και λογικά θα σκεφτείτε "και γιατί δεν αλλάζεις εσύ". Η κλασσική, δηλαδή, απάντηση του ανθρώπου στην αλλαγή: ν' αλλάξουν οι άλλοι πρώτα. Μα και οι άλλοι περιμένουν ν' αλλάξεις εσύ. Σαν τη γελοιογραφία που ρωτά ο ομιλητής ποιος θέλει την αλλαγή κι απαντουν όλοι θετικά και μετά ρωτά ποιος θέλει ν' αλλάξει και δε θέλει κανείς. Φαυλος κύκλος σ' έναν βάλτο όπου τίποτα δεν εξελίσσεται κι όλα και όλοι βουλιάζουν. Εγώ, όπως ξέρουν όσοι διαβάζουν το blog μου, έχω ξεκινήσει την αλλαγή μου αργά αλλά σταδιακά εδώ και δυο - τρία χρόνια. Και ΤΩΡΑ λέω, αν και όπου μπορώ, να πατήσω λίγο παραπάνω το γκάζι της αλλαγής κι εξέλιξής μου! Εσείς;;
____________________
*φωτογραφιες από pixaday.com
Σχόλια