My SFProject - Μέρα 40η εως 51η
Όλες αυτές τις μέρες, που δεν κατάλαβα πως πέρασαν, δεν είχα καθόλου διάθεση να γράψω. Κι ο λόγος ήταν ότι δεν είχα κάτι αξιόλογο να γράψω και δε θέλω να γίνομαι βαρετή. Επίσης, έχουν γίνει πολλά άλλα πράγματα που ήθελαν χρόνο κι ενέργεια, όπως και πράγματα που δε γίνονται και φέρνουν εκνευρισμό.
Όλες αυτές τις μέρες, λοιπόν, που δεν έδινα το παρόν έγιναν τα εξής ατοπήματα:
Αυτό μ' έκανε να σκεφτώ τα υποσυνείδητα κουτάκια που κάνουμε στο μυαλό μας και τους αυτοματισμούς που δημιουργούνται από αυτά. Πως, για παράδειγμα, έχω συνδέσει το άγχος με τα γλυκά κι άρα όποτε αγχώνομαι τρώω γλυκό. Κι αναρωτήθηκα κατα πόσο μπορούμε να βγούμε από τα κουτάκια που φτιάχνουμε στο μυαλό μας κι αν όταν το κάνουμε μπαίνουμε σε άλλα ή σκεφτόμαστε/κινούμαστε πιο ελεύθερα. Κι αυτό γιατί, τέτοια κουτάκια που δημιουργούν αυτοματισμούς, συνήθειες δηλαδή, κάνουμε όλοι για τα πάντα στη ζωή μας.
Η απάντηση για μένα ήταν γνωστή, γιατί ουσιαστικά το project αυτό προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό. Να σπάσει κάποια κουτάκια μου και να δημιουργήσει νέους δρόμους μέσα από νέα κουτάκια. Το θέμα μου, όμως, είναι πόσο εύκολα το αλλάζεις, όταν ο αυτοματισμός προλαβαίνει τη συνειδητοποίηση του τι αισθάνεσαι και γιατί πας να κάνεις τη συγκεκριμένη κάθε φορά πράξη. Υπάρχουν πολλές τεχνικές, κάποιες μ' έχουν βοηθήσει, αλλά βλέπω πως μια στο τόσο το υποσυνείδητο κερδίζει. Κερδίζει, όμως, ή το αφήνω να κερδίσει; Αυτό δεν έχω διευκρινίσει ακόμα.
Ίσως πάλι, το ότι ουσιαστικά έγινε μια φορά αυτό να μην είναι τόσο φοβερό, όσο όταν τρώω γλυκό, όπως χθες, εντελώς συνειδητά. Απ' την άλλη όταν κάνεις κάτι συνειδητά έχεις έναν κάποιον έλεγχο στην πράξη. Πραγματικά, δεν μπορώ ν' αποφασίσω τι είναι χειρότερο! Η αλήθεια, πάντως, είναι πως τις δυο στις τρεις φορές που έγινε η ατασθαλία, η γεύση ήταν απογοητευτική, οπότε θέλω να ελπίζω πως είμαι σε καλό δρόμο.
Ας φάω, λοιπόν, ένα φρούτο να γιορτάσω αφενός την απελευθέρωση από τα κουτάκια του μυαλού που μου κάνουν κακό κι αφετέρου το ότι πέρασαν κιόλας οι μισές μέρες!!!
Όλες αυτές τις μέρες, λοιπόν, που δεν έδινα το παρόν έγιναν τα εξής ατοπήματα:
- έφαγα δυο φορές από ένα μπισκότο και
- χθες έφαγα ένα κρουασάν με σοκολάτα που μας έφεραν μουσαφίριδες
Αυτό μ' έκανε να σκεφτώ τα υποσυνείδητα κουτάκια που κάνουμε στο μυαλό μας και τους αυτοματισμούς που δημιουργούνται από αυτά. Πως, για παράδειγμα, έχω συνδέσει το άγχος με τα γλυκά κι άρα όποτε αγχώνομαι τρώω γλυκό. Κι αναρωτήθηκα κατα πόσο μπορούμε να βγούμε από τα κουτάκια που φτιάχνουμε στο μυαλό μας κι αν όταν το κάνουμε μπαίνουμε σε άλλα ή σκεφτόμαστε/κινούμαστε πιο ελεύθερα. Κι αυτό γιατί, τέτοια κουτάκια που δημιουργούν αυτοματισμούς, συνήθειες δηλαδή, κάνουμε όλοι για τα πάντα στη ζωή μας.
 | |
| Αυτή η φωτογραφία ήταν η αφορμή γι' αυτό το κείμενο. Εσύ ποια κουτάκια σου θες ν' αλλάξεις;; |
Η απάντηση για μένα ήταν γνωστή, γιατί ουσιαστικά το project αυτό προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό. Να σπάσει κάποια κουτάκια μου και να δημιουργήσει νέους δρόμους μέσα από νέα κουτάκια. Το θέμα μου, όμως, είναι πόσο εύκολα το αλλάζεις, όταν ο αυτοματισμός προλαβαίνει τη συνειδητοποίηση του τι αισθάνεσαι και γιατί πας να κάνεις τη συγκεκριμένη κάθε φορά πράξη. Υπάρχουν πολλές τεχνικές, κάποιες μ' έχουν βοηθήσει, αλλά βλέπω πως μια στο τόσο το υποσυνείδητο κερδίζει. Κερδίζει, όμως, ή το αφήνω να κερδίσει; Αυτό δεν έχω διευκρινίσει ακόμα.
Ίσως πάλι, το ότι ουσιαστικά έγινε μια φορά αυτό να μην είναι τόσο φοβερό, όσο όταν τρώω γλυκό, όπως χθες, εντελώς συνειδητά. Απ' την άλλη όταν κάνεις κάτι συνειδητά έχεις έναν κάποιον έλεγχο στην πράξη. Πραγματικά, δεν μπορώ ν' αποφασίσω τι είναι χειρότερο! Η αλήθεια, πάντως, είναι πως τις δυο στις τρεις φορές που έγινε η ατασθαλία, η γεύση ήταν απογοητευτική, οπότε θέλω να ελπίζω πως είμαι σε καλό δρόμο.
Ας φάω, λοιπόν, ένα φρούτο να γιορτάσω αφενός την απελευθέρωση από τα κουτάκια του μυαλού που μου κάνουν κακό κι αφετέρου το ότι πέρασαν κιόλας οι μισές μέρες!!!
Σχόλια