Για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
Είναι απ' τις λίγες φορές που δεν ξέρω πως ν' αρχίσω και θέλω πραγματικά να μπω κατευθείαν στο θέμα. Σήμερα, όπως ξέρετε, είναι η Ημέρα της Γυναίκας. Βλέπω πάρα πολλά posts και λαμβάνω σχετικά μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα κι αναρωτιέμαι αν γνωρίζουμε τι ακριβώς γιορτάζεται σήμερα.
Η 8η Μαρτίου, λοιπόν, για όποιον κι όποια δε γνωρίζει είναι "ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών" (wikipedia). Άρα σίγουρα δεν είναι μέρα για δώρα και λουλούδια. Εντάξει, δε θα καταδικάσω όποιον ή όποια την βρει ως ευκαιρία να εκφράσει εκτίμηση κι αγάπη προς μια γυναίκα, αλλά θεωρώ πως είναι περισσότερο μια μέρα προβληματισμού.
Δεν ξέρω αν η φράση "μέρα μνήμης" είναι σωστή, γιατί πολύ απλά δε θεωρώ πως έχουν επιτευχθει πολλά. Είδα χθες ένα tweet που έλεγε περίπου πως, δε μπορούμε να γιορτάζουμε την ημέρα αυτή απ' τη στιγμή που υπάρχει ακόμα ενδο-οικογενειακή βια και trafficing (δε μπορώ να το ξαναβρω για ν' αναφέρω την κοπέλα που το έγραψε). Και θα συμφωνήσω. Και με αυτό, όπως και με άλλα, όπως για ισότητα στους μισθούς, σεξουαλική παρενόχληση κ.α.
Και θέλω να προσθέσω εδώ πως δε θα καταφέρουμε πολλά, αν δε σταματήσουμε να βγάζουμε η μια το μάτι της άλλης και αν δεν αρχίσουμε να σεβόμαστε η μια την άλλη, όπως είπε και η Διαόλου Πάστα στο twitter. Κι αυτό ήταν κάτι που πρωτοάκουσα από άνδρα, ο οποίος φαίνεται να σέβεται και ν' αγαπάει πολύ τις γυναίκες, και δεν του αρέσει όταν μια γυναίκα μιλάει με υβριστικούς χαρακτηρισμούς για μια άλλη. Κι έχει δίκιο πιστεύω.
Όταν οι άνθρωποι γενικά, άντρες - γυναίκες, βρίζουμε κάποιον άλλο άνθρωπο, είναι αντιαισθητικό, δείχνει άτομο απαίδευτο και πολλά άλλα αρνητικά. Φανταστείτε, τώρα, τι άποψη μπορεί να σχηματίσει ένας άντρας όταν ακούει μια γυναίκα να χαρακτηρίζει με συγκεκριμένα επίθετα μια άλλη γυναίκα, ακόμη κι αν συμφωνεί μαζί της. Άρα, έχει να κάνει και με σεβασμό προς τον εαυτό μας, αφού κι εμείς γυναίκες είμαστε. Επίσης, θεωρώ πως ως μητέρες έχουμε μεγάλη ευθύνη για το πως θα γαλουχίσουμε ένα αγόρι, ώστε μεγαλώνοντας να σέβεται και ν' αγαπά όλες τις γυναίκες.
Σε καμία περίπτωση, όμως, με αυτό που λέω δεν παίρνω την ευθύνη από τους άντρες. Γιατί, όπως δε θέλει ο οποιοσδήποτε άνδρας κάποιος άλλος να προσβάλει και να βρίζει τη μητέρα και την κόρη του, έτσι θα πρέπει να σέβεται κι εκείνος τη μάνα και την κόρη των υπολοίπων. Και φυσικά, ένας άντρας που σέβεται τον εαυτό του, σέβεται και τους άλλους ανθρώπους, είτε είναι άνδρες είτε γυναίκες. Απλά λέω ότι έχουμε κι εμείς ευθύνη πια για το πως βλέπει η κοινωνία το φύλο μας.
Ίσως, λέω ίσως, αν εμείς γίνουμε πιο ευγενικές πρώτα προς τον εαυτό μας και μετά μεταξύ μας, να μπορέσουμε να επιτύχουμε να αλλάξουμε το πως βλέπει η κοινωνία τον άνθρωπο, που τυχαίνει να ανοίκει στο γυναικείο φύλο.
Η 8η Μαρτίου, λοιπόν, για όποιον κι όποια δε γνωρίζει είναι "ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών" (wikipedia). Άρα σίγουρα δεν είναι μέρα για δώρα και λουλούδια. Εντάξει, δε θα καταδικάσω όποιον ή όποια την βρει ως ευκαιρία να εκφράσει εκτίμηση κι αγάπη προς μια γυναίκα, αλλά θεωρώ πως είναι περισσότερο μια μέρα προβληματισμού.
 |
| picture by pixabay |
Και θέλω να προσθέσω εδώ πως δε θα καταφέρουμε πολλά, αν δε σταματήσουμε να βγάζουμε η μια το μάτι της άλλης και αν δεν αρχίσουμε να σεβόμαστε η μια την άλλη, όπως είπε και η Διαόλου Πάστα στο twitter. Κι αυτό ήταν κάτι που πρωτοάκουσα από άνδρα, ο οποίος φαίνεται να σέβεται και ν' αγαπάει πολύ τις γυναίκες, και δεν του αρέσει όταν μια γυναίκα μιλάει με υβριστικούς χαρακτηρισμούς για μια άλλη. Κι έχει δίκιο πιστεύω.
Όταν οι άνθρωποι γενικά, άντρες - γυναίκες, βρίζουμε κάποιον άλλο άνθρωπο, είναι αντιαισθητικό, δείχνει άτομο απαίδευτο και πολλά άλλα αρνητικά. Φανταστείτε, τώρα, τι άποψη μπορεί να σχηματίσει ένας άντρας όταν ακούει μια γυναίκα να χαρακτηρίζει με συγκεκριμένα επίθετα μια άλλη γυναίκα, ακόμη κι αν συμφωνεί μαζί της. Άρα, έχει να κάνει και με σεβασμό προς τον εαυτό μας, αφού κι εμείς γυναίκες είμαστε. Επίσης, θεωρώ πως ως μητέρες έχουμε μεγάλη ευθύνη για το πως θα γαλουχίσουμε ένα αγόρι, ώστε μεγαλώνοντας να σέβεται και ν' αγαπά όλες τις γυναίκες.
Σε καμία περίπτωση, όμως, με αυτό που λέω δεν παίρνω την ευθύνη από τους άντρες. Γιατί, όπως δε θέλει ο οποιοσδήποτε άνδρας κάποιος άλλος να προσβάλει και να βρίζει τη μητέρα και την κόρη του, έτσι θα πρέπει να σέβεται κι εκείνος τη μάνα και την κόρη των υπολοίπων. Και φυσικά, ένας άντρας που σέβεται τον εαυτό του, σέβεται και τους άλλους ανθρώπους, είτε είναι άνδρες είτε γυναίκες. Απλά λέω ότι έχουμε κι εμείς ευθύνη πια για το πως βλέπει η κοινωνία το φύλο μας.
Ίσως, λέω ίσως, αν εμείς γίνουμε πιο ευγενικές πρώτα προς τον εαυτό μας και μετά μεταξύ μας, να μπορέσουμε να επιτύχουμε να αλλάξουμε το πως βλέπει η κοινωνία τον άνθρωπο, που τυχαίνει να ανοίκει στο γυναικείο φύλο.
Σχόλια