Φέτος Μηδενίζω!!!!
Σήμερα που το γράφω, 31 Μαΐου μηδενίζω!!! Γίνομαι επισήμως 40!!! Η φετινή προσωπική μου χρονιά κλείνει και ταυτόχρονα ανοίγει κύκλους. Να πω εδώ πως αυτό το post το προετοίμαζα απ' όταν άλλαξε η χρονιά, αλλά ακόμα δυσκολεύομαι να το γράψω. Για πρώτη φορά έχω τόσα πολλά να πω για τη χρονιά που πέρασε, πόσο μάλλον για όλη την δεκαετία, που σήμερα ολοκληρώθηκε. Και το θέμα μου δεν είναι ότι έχω πολλά να πω. Ο προβληματισμός μου αφορά το ότι έχει κολλήσει το μυαλό μου κυρίως στα αρνητικά, που ήταν πράγματι αρκετά, παρότι υπήρξαν και πολλά θετικά.
Πράγματι, η δεκαετία κλείνει περίπου όπως ξεκίνησε. Με μια ψυχολογία στα τάρταρα! Και παρόλα αυτά μέσα σ' αυτά τα 10 χρόνια κατάφερα τόσα πολλά! Τώρα που το σκέφτομαι ήταν ένας κύκλος ζωής γεμάτος αντιθέσεις.
Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, έκανα ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα πέντε μαθημάτων στις Δημόσιες Σχέσεις, έκανα την πρακτική μου σε μια απ' τις καλύτερες εταιρείες του χώρου και δούλεψα με εξαιρετικούς ανθρώπους σ' ένα υπέροχο περιβάλλον! Μέσα σ' αυτά τα χρόνια πέρασα βδομάδες στο κρεβάτι με πόνους στην κοιλιά, διαγνώστηκα με νόσο Κρον, το είδα θετικά, χειρουργήθηκα, άρχισα να ξυπνάω και να ξαναβρίσκω την αισιοδοξία μου! Έκανα ψυχοθεραπεία (που όμως διακόπηκε πριν ολοκληρώσω αυτό που ήθελα κι ελπίζω να ξαναρχίσω), ξαναθυμήθηκα ποια ήμουν, ξαναθυμήθηκα τα όνειρά μου, ανακάλυψα ένα ταλέντο κι άρχισα να αναγεννώ την Αθηνά και να χτίζω τη ζωή που θέλω. Τα τελευταία τρία χρόνια κόντεψα να χάσω τη μητέρα μου δυο φορές - μια το 2017 και μια φέτος - και τελικά τον Αύγουστο του 2018 έχασα τον πατέρα μου. Κι όλα αυτά που άρχισα να χτίζω τα προηγούμενα χρόνια, ένιωσα πως διαλύθηκαν σα να ήταν κάστρα στην άμμο.
Ένιωσα πολλές φορές να χάνω τη δύναμή μου και την ελπίδα μου, παρότι έβγαλα πέρα μόνη μου πολλά διαδικαστικά θέματα - κι όχι μόνο - που δεν πίστευα ποτέ ότι θα τα καταφέρω. Έμαθα πολλά πράγματα, που δεν ήθελα να μάθω, αλλά θα μου χρειαστούν. Έμειναν πίσω πολλά που ήθελα να κάνω για μένα, για να βελτιωθεί η ζωή μου και να γίνει αυτή που θέλω, αλλά παρόλα αυτά μου λένε πως έχω εξελιχθεί ήδη πολύ.
Έχω έρθει πιο κοντά με άτομα που δεν το περίμενα κι έχω εκτιμήσει την ευλογία να έχω καλούς φίλους. Πραγματικά αυτή η δεκαετία για μένα είχε να κάνει πολύ με τους άλλους ανθρώπους (συγγενείς, φίλους, συνεργάτες κλπ) και το πως σχετίζομαι μαζί τους. Κι ευτυχώς είμαι πολύ τυχερή σ' αυτόν τον τομέα της ζωής μου! Δε μπορώ να μην αναφέρω τις αγαπημένες μου Εύη, Ευρυδίκη, Μαρία και Ρούλα, που είναι κάτι παραπάνω από αδερφές (που δεν έχω). Τις τρεις Κατερίνες που με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία μ' έχει στηρίξει. Δε θέλω να συνεχίσω, γιατί φοβάμαι πως θα ξεχάσω άτομα και δε θέλω. Θα το πω άλλη μια φορά κι ας γίνομαι κουραστική: είμαι ευλογημένη με καλούς φίλους!
Μέσα σ' αυτά τα δέκα χρόνια έλαβα μέρος σε δυο συλλογικά λογοτεχνικά projects, πήγα σε συναυλία, πήγα θέατρο, κατάφερα να αποταμιεύσω ένα μικρό ποσό παρά το λιγοστό εισόδημα κι ας τα ξόδεψα λόγω καταστάσεων, αγάπησα το βουνό και τη φύση γενικότερα, λάτρεψα τα γατάκια εγώ που ήμουν φανατική σκυλομάνα, έμαθα κι έκανα καινούρια πράγματα, άλλαξα τον τρόπο σκέψης μου πολλές φορές και τις απόψεις μου (προς το καλύτερο τις περισσότερες φορές).
Θα ήθελα να πιστέψω πως φέτος, στα 40 μου, θα κλείσουν εκκρεμότητες για να μπορέσουν του χρόνου να ξεκινήσουν νέοι κύκλοι ζωής, νέες εμπειρίες. Θέλω να ελπίζω πως μέχρι τα επόμενα γενέθλιά μου θα έχω πατήσει καλύτερα στα πόδια μου και θα μπορώ να ξαναρχίσω να πραγματοποιώ αυτά που ονειρεύομαι.
Θέλω να ελπίζω πως η δεκαετία των 40 θα είναι μια δεκαετία που θα εξελιχθώ και θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω γι' αυτό!
Υ.Γ. Στο μεταξύ δεν νιώθω καθόλου 40!!! Τον περισσότερο καιρό νιώθω 15-20 χρόνια νεότερη και σπανιότερα 15-20 χρόνια μεγαλύτερη!!! Κάτι σαν τον Κωνσταντάρα στις ταινίες του!!!
Πράγματι, η δεκαετία κλείνει περίπου όπως ξεκίνησε. Με μια ψυχολογία στα τάρταρα! Και παρόλα αυτά μέσα σ' αυτά τα 10 χρόνια κατάφερα τόσα πολλά! Τώρα που το σκέφτομαι ήταν ένας κύκλος ζωής γεμάτος αντιθέσεις.
Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, έκανα ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα πέντε μαθημάτων στις Δημόσιες Σχέσεις, έκανα την πρακτική μου σε μια απ' τις καλύτερες εταιρείες του χώρου και δούλεψα με εξαιρετικούς ανθρώπους σ' ένα υπέροχο περιβάλλον! Μέσα σ' αυτά τα χρόνια πέρασα βδομάδες στο κρεβάτι με πόνους στην κοιλιά, διαγνώστηκα με νόσο Κρον, το είδα θετικά, χειρουργήθηκα, άρχισα να ξυπνάω και να ξαναβρίσκω την αισιοδοξία μου! Έκανα ψυχοθεραπεία (που όμως διακόπηκε πριν ολοκληρώσω αυτό που ήθελα κι ελπίζω να ξαναρχίσω), ξαναθυμήθηκα ποια ήμουν, ξαναθυμήθηκα τα όνειρά μου, ανακάλυψα ένα ταλέντο κι άρχισα να αναγεννώ την Αθηνά και να χτίζω τη ζωή που θέλω. Τα τελευταία τρία χρόνια κόντεψα να χάσω τη μητέρα μου δυο φορές - μια το 2017 και μια φέτος - και τελικά τον Αύγουστο του 2018 έχασα τον πατέρα μου. Κι όλα αυτά που άρχισα να χτίζω τα προηγούμενα χρόνια, ένιωσα πως διαλύθηκαν σα να ήταν κάστρα στην άμμο.
Ένιωσα πολλές φορές να χάνω τη δύναμή μου και την ελπίδα μου, παρότι έβγαλα πέρα μόνη μου πολλά διαδικαστικά θέματα - κι όχι μόνο - που δεν πίστευα ποτέ ότι θα τα καταφέρω. Έμαθα πολλά πράγματα, που δεν ήθελα να μάθω, αλλά θα μου χρειαστούν. Έμειναν πίσω πολλά που ήθελα να κάνω για μένα, για να βελτιωθεί η ζωή μου και να γίνει αυτή που θέλω, αλλά παρόλα αυτά μου λένε πως έχω εξελιχθεί ήδη πολύ.
Έχω έρθει πιο κοντά με άτομα που δεν το περίμενα κι έχω εκτιμήσει την ευλογία να έχω καλούς φίλους. Πραγματικά αυτή η δεκαετία για μένα είχε να κάνει πολύ με τους άλλους ανθρώπους (συγγενείς, φίλους, συνεργάτες κλπ) και το πως σχετίζομαι μαζί τους. Κι ευτυχώς είμαι πολύ τυχερή σ' αυτόν τον τομέα της ζωής μου! Δε μπορώ να μην αναφέρω τις αγαπημένες μου Εύη, Ευρυδίκη, Μαρία και Ρούλα, που είναι κάτι παραπάνω από αδερφές (που δεν έχω). Τις τρεις Κατερίνες που με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία μ' έχει στηρίξει. Δε θέλω να συνεχίσω, γιατί φοβάμαι πως θα ξεχάσω άτομα και δε θέλω. Θα το πω άλλη μια φορά κι ας γίνομαι κουραστική: είμαι ευλογημένη με καλούς φίλους!
Μέσα σ' αυτά τα δέκα χρόνια έλαβα μέρος σε δυο συλλογικά λογοτεχνικά projects, πήγα σε συναυλία, πήγα θέατρο, κατάφερα να αποταμιεύσω ένα μικρό ποσό παρά το λιγοστό εισόδημα κι ας τα ξόδεψα λόγω καταστάσεων, αγάπησα το βουνό και τη φύση γενικότερα, λάτρεψα τα γατάκια εγώ που ήμουν φανατική σκυλομάνα, έμαθα κι έκανα καινούρια πράγματα, άλλαξα τον τρόπο σκέψης μου πολλές φορές και τις απόψεις μου (προς το καλύτερο τις περισσότερες φορές).
Θα ήθελα να πιστέψω πως φέτος, στα 40 μου, θα κλείσουν εκκρεμότητες για να μπορέσουν του χρόνου να ξεκινήσουν νέοι κύκλοι ζωής, νέες εμπειρίες. Θέλω να ελπίζω πως μέχρι τα επόμενα γενέθλιά μου θα έχω πατήσει καλύτερα στα πόδια μου και θα μπορώ να ξαναρχίσω να πραγματοποιώ αυτά που ονειρεύομαι.
Θέλω να ελπίζω πως η δεκαετία των 40 θα είναι μια δεκαετία που θα εξελιχθώ και θα γίνω καλύτερος άνθρωπος. Τουλάχιστον θα προσπαθήσω γι' αυτό!
Υ.Γ. Στο μεταξύ δεν νιώθω καθόλου 40!!! Τον περισσότερο καιρό νιώθω 15-20 χρόνια νεότερη και σπανιότερα 15-20 χρόνια μεγαλύτερη!!! Κάτι σαν τον Κωνσταντάρα στις ταινίες του!!!
Σχόλια